«Η σαπίλα της καθεστωτικής δημοσιογραφίας έφτασε να “δικαιώνει” και παιδεραστή!», τιτλοφορούσαμε προηγούμενη ανάρτησή μας, η οποία αναφερόταν στα πεπραγμένα του δεξιού εκδότη-δημοσιογράφου Θανάση Μαυρίδη.

Ο πάλε ποτέ εκδότης της φυλλάδας «Φιλελεύθερος» – ο οποίος, σημειωτέον, είχε διευθυντή τον Παναγιώτη Λάμψια, που επί σχεδόν τρεις δεκαετίες εμφανιζόταν ως υπάλληλος στη Διεύθυνση Γραμματείας Διοικητή του ΟΑΕΔ, ενώ ο ίδιος ο οργανισμός τον χαρακτήρισε αργόμισθο ζητώντας την απομάκρυνσή του – σήμερα, έχοντας στην ιδιοκτησία του το liberal.gr, έναν ιστότοπο που εκφράζει τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις της Νέας Δημοκρατίας, αναλαμβάνει ξανά σήμερα τον ρόλο του πολιτικού καθοδηγητή του «πνευματικού του τέκνου», του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Και στο τελευταίο του άρθρο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ακολουθούν σκληρές εικόνες…», ο Μαυρίδης ανακαλύπτει ξαφνικά αυτό που η κοινωνία βιώνει καθημερινά: ότι οι μικροί ασφυκτιούν, οι μικρομεσαίοι παραμιλούν και οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι συνεχίζουν να αναζητούν την επόμενη ευκαιρία για κέρδη.

Μόνο που εδώ βρίσκεται και η μεγάλη του… ανακάλυψη. Ο Μαυρίδης βλέπει το σύμπτωμα, αλλά κρύβει την αιτία.

Παραδέχεται ότι η περίφημη ανάπτυξη δεν φτάνει σε όλους, ότι οι μικρομεσαίοι δυσκολεύονται και ότι υπάρχει σοβαρή δυσαρέσκεια ακόμη και σε παραδοσιακά φιλοκυβερνητικά στρώματα. Όμως αντί να αναρωτηθεί ποιο οικονομικό μοντέλο παράγει αυτή την κατάσταση, καταλήγει στο γνωστό φιλελεύθερο συμπέρασμα: ο Μητσοτάκης πρέπει απλώς να «ακούσει τον κόσμο του».

Μα αυτό ακριβώς είναι το κόλπο. Ο «κόσμος της αγοράς» δεν είναι ένας ενιαίος κόσμος. Άλλος είναι ο μικρομαγαζάτορας που δουλεύει δώδεκα ώρες για να πληρώσει ενοίκιο, φόρους, δάνεια και λογαριασμούς και άλλος ο επιχειρηματικός όμιλος που έχει πρόσβαση σε φθηνή χρηματοδότηση, κρατικές ενισχύσεις, ευρωπαϊκά κονδύλια και δυνατότητα να εξαγοράζει τον ανταγωνισμό.

Δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα. Και όταν ο Μαυρίδης γράφει ότι «οι μικροί κλείνουν» ενώ «οι μεγάλοι ψάχνουν για το επόμενο diversification», περιγράφει -χωρίς να τολμά να το ομολογήσει- την ίδια την τάση συγκέντρωσης του κεφαλαίου.

Η «ανάπτυξη» λοιπόν υπάρχει. Απλώς δεν μοιράζεται ισότιμα. Κάποιοι κερδίζουν από αυτήν και κάποιοι πληρώνουν τον λογαριασμό.

Το ίδιο ισχύει και για τα δισεκατομμύρια των ευρωπαϊκών πόρων και του Ταμείου Ανάκαμψης. Το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα πέφτουν στην οικονομία, αλλά ποιοι έχουν τη δυνατότητα να τα πάρουν, με ποιους όρους και ποιοι τελικά καρπώνονται το όφελος.

Κι εδώ ο φιλελευθερισμός του Μαυρίδη φτάνει στα όριά του. Γιατί αν παραδεχτείς ότι το πρόβλημα δεν είναι απλώς μια «κακή διαχείριση» του Μητσοτάκη, αλλά ένας μηχανισμός που ευνοεί συστηματικά τη συγκέντρωση πλούτου και οικονομικής ισχύος, τότε αναγκαστικά πρέπει να μιλήσεις για τάξεις και ταξικά συμφέροντα. Και αυτή είναι ακριβώς η λέξη που απουσιάζει από το άρθρο.

Ο Μαυρίδης βλέπει τους μικρούς να κλείνουν, τους μικρομεσαίους να ασφυκτιούν και τους μεγάλους να επεκτείνονται. Αλλά αντί να αμφισβητήσει το σύστημα που παράγει αυτή την ανισότητα, ζητά από τον πρωθυπουργό να γίνει καλύτερος διαχειριστής της.

Είναι η γνωστή φιλελεύθερη συνταγή: όταν η κοινωνία διαμαρτύρεται, δεν φταίει το σύστημα — φταίει που ο διαχειριστής δεν το διαχειρίστηκε αρκετά καλά.

Μόνο που η πραγματικότητα είναι πεισματάρα. Δεν υπάρχει ένας «κόσμος της αγοράς». Υπάρχουν αυτοί που ζουν από την εργασία τους και αυτοί που ζουν από το κεφάλαιό τους. Αυτοί που παλεύουν να κρατήσουν ανοιχτό το μαγαζί τους και αυτοί που περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για την επόμενη εξαγορά.

Και όσο κι αν ο Μαυρίδης προσπαθεί να τους βάλει όλους κάτω από την ίδια ταμπέλα, η πραγματικότητα έχει μία λέξη:τάξη. Κι αυτή είναι η λέξη που η καθεστωτική δημοσιογραφία φοβάται περισσότερο να προφέρει.