«Υπάρχει παιδί ξένο;» αναρωτιέται ρητορικά ο κομμουνιστής δήμαρχος Πάτρας, Κωνσταντίνος Πελετίδης, θυμίζοντας μια αυτονόητη αλήθεια που η κοινωνία της εκμετάλλευσης και των διακρίσεων προσπαθεί διαρκώς να μας κάνει να ξεχάσουμε.
Γιατί για την εργατική τάξη, για τους ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει αλληλεγγύη, κανένα παιδί δεν περισσεύει και κανένα παιδί δεν είναι ξένο. Η ανθρωπιά δεν χωρίζεται σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς, σε «δικά μας» και «ξένα». Δεν μετριέται με διαβατήρια, χρώματα και εθνικότητες.
Αυτή είναι η διαφορά της ταξικής αλληλεγγύης από τον ρατσισμό και την απανθρωπιά. Μια κοινωνία που θέλει να λέγεται ανθρώπινη δεν χωρίζει τα παιδιά σε κατηγορίες. Τα αγκαλιάζει όλα, χωρίς διακρίσεις.
Σε μια εποχή που ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και η ακροδεξιά επιχειρούν να δηλητηριάσουν τις λαϊκές συνειδήσεις, τέτοιες κουβέντες αποκτούν ξεχωριστή αξία. Μας θυμίζουν ότι ο πραγματικός πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν μετριέται από τον πλούτο των ισχυρών της, αλλά από τον τρόπο που φέρεται στους πιο αδύναμους. Και η ανθρωπιά μιας κοινωνίας φαίνεται πρώτα απ’ όλα από το αν προστατεύει τα παιδιά της — όλα τα παιδιά της.
Γιατί, τελικά, υπάρχει παιδί ξένο; Όχι. Υπάρχουν μόνο παιδιά που έχουν ανάγκη την αγάπη, την ασφάλεια και τη φροντίδα μας. Κι αυτό θα έπρεπε να είναι αυτονόητο για κάθε άνθρωπο που δεν έχει χάσει την ανθρωπιά του.
0 Comments