Μόνο θλίψη μπορεί να νιώσει κανείς βλέποντας την πολιτική κατάντια της Αφροδίτης Μάνου. Μιας καλλιτέχνιδας που κάποτε συνδέθηκε με τους αγώνες για ελευθερία και σήμερα επιλέγει να επιτίθεται στην Αριστερά με την ευκολία του διαδικτυακού εθνικισμού και της φτηνής πατριδοκαπηλίας.
Κι αυτό είναι που κάνει την περίπτωση της Μάνου ιδιαίτερα απογοητευτική. Δεν μιλάμε για μια τυχαία τραγουδίστρια, χωρίς πολιτική διαδρομή. Στα χρόνια της Απριλιανής δικτατορίας βρέθηκε στο εξωτερικό, μαζί με τον Πέτρο Πανδή, συμμετέχοντας σε αντιδικτατορικές συναυλίες υπό τη διεύθυνση του Μίκη Θεοδωράκη. Τότε που η ελευθερία δεν ήταν εύκολο διαδικτυακό σύνθημα, αλλά υπόθεση αγώνα και προσωπικού κόστους.
Και είναι η ίδια φωνή που τραγούδησε για «ένα καράβι κόκκινο» που πετά πάνω από θάλασσες και λίμνες, για το σφυροδρέπανο που πέφτει στο κύμα και σπάει, για την ουτοπία που «απ’ την ανάποδη την ιστορία γυρνάει».
Πόσο μεγάλη είναι η απόσταση από εκείνη την εποχή, όταν η ελευθερία σήμαινε αντίσταση στην εξουσία, μέχρι τη σημερινή ευκολία με την οποία αναπαράγονται τα στερεότυπα του εθνικισμού και οι επιθέσεις εναντίον της Αριστεράς;
Η πολιτική διαδρομή ενός καλλιτέχνη δεν είναι ευθύγραμμη και κανείς δεν έχει υποχρέωση να παραμένει για πάντα στις ίδιες απόψεις. Όταν, όμως, η δημόσια παρουσία του εξαντλείται σε προσβλητικούς αφορισμούς και σε μια καρικατούρα «πατριωτισμού», η αντίφαση με όσα κάποτε εξέφραζε γίνεται αναπόφευκτη.
Το πιο θλιβερό δεν είναι ότι ένας άνθρωπος αλλάζει πολιτικές απόψεις. Είναι να βλέπεις μια φωνή που κάποτε συνδέθηκε με την αντίσταση να καταλήγει να αναπαράγει τα πιο φθαρμένα κλισέ εκείνων που η ίδια η ιστορία της αντίστασης θα έπρεπε να την έχει διδάξει να αμφισβητεί.
Το μόνο που μένει πλέον σε αυτό το θηλυκό ρετάλι, είναι στις επόμενες εκλογές να κατέβει υποψήφια βουλευτής της φασιστο-ν.δ…