Στις 2 Νοεμβρίου 1975, σε ηλικία 53 ετών, δολοφονήθηκε ο μεγάλος ιταλός σκηνοθέτης, συγγραφέας και ποιητής Πιερ Πάολο Παζολίνι. Ως δολοφόνος συνελήφθη ένα 17χρονο παιδί που εκπορνευόταν με άντρες, ο Πίνο Πελόζι. Χρόνια αργότερα, ο Πελόζι θα αποκαλύψει ότι στην άγρια αυτή δολοφονία συμμετείχαν τουλάχιστον πέντε άτομα, συνδεδεμένα με κύκλους της Μαφίας και της φασιστικής Ακροδεξιάς.
Με διακηρυγμένη δημοσίως την ομοφυλοφιλία του, σε καιρούς βαθιού κοινωνικού συντηρητισμού, πολιτικά ανήσυχος, εμπνεόμενος από τον κόσμο του κοινωνικού περιθωρίου, ο Παζολίνι έζησε δύσκολα, παρ’ όλη την επιτυχία του ως σκηνοθέτης και την αναγνώριση του σημαντικού καλλιτεχνικού του έργου. Αν και διαγράφηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα και καταγγέλθηκε επανειλημμένα από την Καθολική Εκκλησία, ο ίδιος αυτοπροσδιοριζόταν ως “καθολικός μαρξιστής”. Εντούτοις, κάποια στιγμή θα πει:
«Μου είπαν ότι έχω τρία είδωλα: τον Χριστό, τον Μαρξ και τον Φρόιντ. Αυτά είναι φόρμουλες. Το μόνο μου είδωλο είναι η πραγματικότητα».
Χλευάζοντας τον συντηρητισμό των κατηγόρων του, σε μια άλλη δήλωσή του θα είναι εξαιρετικά είρωνας και καυστικός:
“Όλη μέρα δουλεύω όπως ένας καλόγερος και τη νύχτα σε γύρες, όπως ένας βρωμόγατος, αναζητώντας τον έρωτα. Θα προτείνω στη Σύνοδο να με ανακηρύξει άγιο”.
Ο δημιουργός κορυφαίων έργων του ιταλικού κινηματογράφου, όπως τα “Ακατόνε”, “Μάμα Ρόμα”, “Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο”, “Θεώρημα”, “Σαλό” κ.ά., υπήρξε και ταλαντούχος συγγραφέας και ποιητής. Χαρακτηριστικό είναι το ποίημά του “Γράμμα προς το παιδί απ΄ την Κοτινιόλα”, αποσπάσματα του οποίου παραθέτουμε, σε μετάφραση Στέλιου Κάτσικα.
Γλυκό μου αγόρι, ναι, σίγουρα να συναντηθούμε
όμως τίποτε μην περιμένεις απ’ τη συνάντηση αυτή.
Αν κάτι περιμένεις – μια νέα αυταπάτη, μια νέα
ματαιότητα!
όπως η θλίψη. Στα σαράντα είμαι σαν δεκαεφτάρης.
Απογοητευμένοι ο σαραντάρης κι ο δεκαεφτάρης
μπορούνε σίγουρα να συναντηθούν, ψελλίζοντας
κοινές ιδέες για προβλήματα – και μεταξύ τους
αυτά που ανοίγουν οι δύο δεκαετίες, ολάκερη ζωή
και που μόνο εξωτερικά είναι τα ίδια.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Είμαι τσιγκούνης, κι αυτά τα λόγια που κρατώ
τα σφιχτοκρατώ απάνω στην καρδιά μου.
Και την απόσταση απ’ τα μάγουλα μέχρι το πηγούνι
το παραμορφωμένο στόμα απ’ τα χαμόγελα
της δειλίας, και το μάτι που πια
γλυκύτητα δεν έχει, σαν ξυνισμένο σύκο
θα τα ‘δες’ το πραγματικό πορτρέτο ετούτης της
νεότητας
που σε πληγώνει, μια όχι αδελφική νεότητα.
Τι μπορεί να σ’ ωφελήσει ένας άνθρωπος τέτοιας
ηλικίας;
Απλά λυπημένος μέσα στην ισχνότητα που καταπίνει τη
σάρκα του. Ό,τι έδωσε, το ‘δωσε, τα άλλα είναι περιττός
σεβασμός.
0 Comments