Τι σημαίνει, αλήθεια, ελεγχόμενη δημοσιογραφική κάλυψη εκκένωσης της Ειδομένης;

Γιατί δημοσιογράφοι δέχονται να εκτελούν το καθήκον τους στο δικαίωμα της πληροφόρησης κάτω από διατεταγμένη υπηρεσία;

Γιατί χαράματα, εκεί στα σκοτεινά, χρειάζεται να στηθεί ένας στρατός κρανοφόρων καταστολής με ασπίδες, γκλομπ και χημικά στα χαρακώματα των χωραφιών;

Γιατί χρειάζεται να αλλάξει φορεσιά ο ματατζής, να γίνει ασφαλίτης για να επιτελέσει το κυβερνητικό έργο της εκκένωσης;

Γιατί δεν γνωρίσει κανείς σε ποιες αποθήκες ψυχών θα μεταφερθούν χιλιάδες εξαθλιωμένοι πρόσφυγες, βρέφη, ανήλικα παιδιά, πάντα «για το καλό τους»;

Οι απαντήσεις δεν είναι δα και τόσο δύσκολες:

Επειδή θέλετε να μετατρέψετε την ΕΡΤ σε σύγχρονη ΥΕΝΕΔ, συσκότισης και παραπληροφόρησης για το δικό σας καθεστώς.

Επειδή οι βρόμικες δουλειές του παρακράτους γίνονται πάντα στα σκοτάδια.

Επειδή δεν τολμήσατε να καταργήσετε, όπως υποσχόσασταν, τα ΜΑΤ, γνωρίζοντας καλά ότι σε περιόδους ανθρωπιστικής-μνημονιακης κρίσης θα τα χρησιμοποιούσατε μια χαρά ενάντια στο λαϊκό κίνημα.

Ενάντια στην οργή και την αγανάκτηση, όπως οι προηγούμενοι.

Επειδή δεν νοιάζεστε στ’ αλήθεια πού θα στοιβάξετε χιλιάδες πρόσφυγες, αρκεί να «ξεβρομίσει» ο τόπος στην Ειδομένη, να ανοίξει η γραμμή του τρένου και να συνεχίσετε να εφαρμόζετε τηνντροπιαστική συμφωνία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που όχι μόνο υπογράψατε αλλά ψηφίσατε.

Επειδή πορεύεστε, πλέον, με τα μάτια κλειστά.

Μόνοι σας στον δρόμο που χάραξαν όλοι οι προηγούμενοι του παλιού πολιτικού συστήματος.

Στο νέο δόγμα Πατρίς-Θρησκεία-Ενσωμάτωση, μη χαθεί η καρέκλα που στρογγυλοκάτσατε.

Την Κυριακή ψηφίσατε το παρασύνταγμα της νεοαστικής δημοκρατίας…

Τώρα βάζετε το παρακράτος να υπηρετήσει το κεκτημένο της εξουσίας σας για να καθαρίσει.

Ό,τι και να προσπαθείτε να κρύψετε, με όποια αντιδημοκρατική μέθοδο, με όποιον αντιδημοσιογραφικό τρόπο ενημέρωσης, με όποια χουντέικη λογική καταστολής, εμείς βρισκόμαστε εδώ με τα μάτια ανοιχτά.

Να παρακολουθούμε την «παρέλαση του παλιού καινούργιου».*

* Η παρέλαση του παλιού καινούργιου

Στεκόμουν πάνω σ’ έναν λόφο κ’ είδα το Παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σαν Νέο.
Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί.
Βρομούσε νέες μυρουδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει.
Η πέτρα που πέρασε κατρακυλώντας ήταν η νεότερη εφεύρεση
και τα ουρλιαχτά απ’ τους γορίλλες που βαράγανε τα στήθια τους
συνθέτανε την πιο μοντέρνα μουσική.
Παντού μπορούσες να δεις τάφους ανοιχτούς που χάσκανε άδειοι καθώς
το Νέο πλησίαζε την πρωτεύουσα.
Ολόγυρα στέκανε όσοι εμπνέονταν από τον τρόμο, κραυγάζοντας:
Φτάνει το Νέο, το Ολοκαίνουργιο, χαιρετίστε το Νέο, γίνετε και εσείς νέοι σαν και εμάς!
Κι αυτοί που ακούγανε, τίποτ’ άλλο δεν ακούγανε απ’ τις κραυγές τους,
μα αυτοί που βλέπανε, βλέπανε αυτά που δεν φωνάζονταν.
Έτσι το Παλιό έκανε την εμφάνισή του σε Νέο μασκαρεμένο,
και έφερε αλυσοδεμένο μαζί του το Νέο να το παρουσιάσει σαν Παλιό.
Το Νέο βάδιζε αλυσοδεμένο και ντυμένο με κουρέλια.
Αποκαλύπτονταν τα θεσπέσια μέλη του.
Κ’ η πομπή συνέχιζε να προχωράει μες στη νύχτα,
μα αυτό που πήρανε για χάραμα ήταν το φως απ’ τις φωτιές στον ουρανό.
Και η κραυγή: Φτάνει το Νέο, το Ολοκαίνουργιο, χαιρετίστε το Νέο,
γίνετε κι εσείς νέοι σαν κι εμάς!
Πιο εύκολα θα ακουγότανε, αν όλα δεν είχανε πνιγεί μες στις ομοβροντίες των όπλων.

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΟΥΡΓΗ – iskra