Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Πέντε εργάτριες νεκρές στο βωμό της εργοδοτικής απληστίας. Δεκάδες διαπιστωμένες παραλείψεις και εγκληματικά κενά ασφαλείας που μετατρέπουν τους χώρους δουλειάς σε σύγχρονα σφαγεία. Και το αποτέλεσμα; Ο υπεύθυνος αυτής της μαζικής δολοφονίας, ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης, κυκλοφορεί ελεύθερος και προκλητικός.
Κάθε εργοδοτικό έγκλημα που βαφτίζεται «ατύχημα» δεν είναι απλώς μια λεκτική επιλογή. Είναι ένας μηχανισμός συγκάλυψης της πραγματικής αιτίας: της αντιμετώπισης της ασφάλειας των εργαζομένων ως «κόστος» που πρέπει να περιοριστεί.
Γιατί όταν η ασφάλεια κοστίζει και η ανθρώπινη ζωή μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, τότε το «ατύχημα» δεν είναι μια αναπόφευκτη μοίρα. Είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών, παραλείψεων και προτεραιοτήτων.
Και αυτές οι προτεραιότητες έχουν όνομα: Κέρδος πάνω από τη ζωή.
Αυτή είναι η ωμή, ξεδιάντροπη πραγματικότητα της αστικής «δικαιοσύνης». Μιας δικαιοσύνης που δεν είναι απλώς τυφλή, αλλά λειτουργεί ως το πιο πιστό σκυλί των αφεντικών, προστατεύοντας με κάθε μέσο την κερδοφορία και την ασυλία τους.
Όταν όμως η κρατική και δικαστική μηχανή στρέφεται εναντίον των αγωνιστών θεωρεί αντίπαλους του συστήματος η «ευαισθησία» της χτυπάει κόκκινο.
Η Ηριάνα και ο Περικλής σάπισαν για έναν ολόκληρο χρόνο στα κελιά, θύματα μιας άθλιας, κακοστημένης αστυνομικοδικαστικής σκευωρίας με «δείγματα» DNA που δεν θα στεκόντουσαν ούτε σε μετεμφυλιακό δικαστήριο. Ο Νίκος Ρωμανός οδηγήθηκε με το «έτσι θέλω» στην προφυλάκιση για 17 ολόκληρους μήνες, με μηδενικά στοιχεία ενοχής, σε μια ξεκάθαρη επιχείρηση πολιτικής και προσωπικής εξόντωσης. Εκεί, οι δικαστές εξαντλούν κάθε αυστηρότητα. Εκεί, τα τεκμήρια αθωότητας κουρελιάζονται. Εκεί, οι προφυλακίσεις μοιράζονται με το τσουβάλι για να τρομοκρατηθεί όποιος σηκώνει κεφάλι.
0 Comments