Η 1η Σεπτέμβρη 1946 δεν ήταν «δημοψήφισμα». Ήταν το στημένο πανηγύρι της Δεξιάς, των Άγγλων και του θρόνου για να νομιμοποιήσουν με αίμα και νοθεία την επιστροφή του βασιλιά. Ένα δημοψήφισμα που διεξήχθη με το πιστόλι στον κρόταφο του λαού, με τα χωριά της υπαίθρου παραδομένα στις συμμορίες των μοναρχοφασιστών, με το παρακράτος να σπέρνει τον τρόμο, με τον κρατικό μηχανισμό να λειτουργεί σαν γρανάζι της καταστολής.

Ήταν η συνέχεια της Βάρκιζας, όταν ο λαός άφησε τα όπλα κι αντί για ειρήνη γνώρισε τη «λευκή τρομοκρατία»: δολοφονίες αγωνιστών, φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια, φακελώματα. Με τον Δεκέμβρη του ’44 ακόμα ανοιχτή πληγή, οι Άγγλοι πάτρωνες επέβαλαν ότι η Ελλάδα έπρεπε να μείνει δεμένη στον άξονα των συμφερόντων τους. Και ποιο καλύτερο εργαλείο από τον θρόνο, τον αιώνιο θεσμό της ξενοδουλείας;

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, λίγες μέρες πριν, έγραφε στον «Ριζοσπάστη»:

«Αν ολόκληρη η δημοκρατική παράταξη από τη δεξιά ώς την αριστερή της άκρη συμφωνούσε, η πιο σωστή θέση θάταν η γενική δημοκρατική αποχή. Μια όμως και για τους γνωστούς λόγους η παράταξη της δημοκρατίας δεν μπορεί να εκφραστεί ενιαία και συμπαγής με την αποχή, η Κ.Ε. του ΕΑΜ και οι Αριστεροί Φιλελεύθεροι, αποφάσισαν, πολύ σωστά, να διατηρήσουν τη δημοκρατική ενότητα με τη συμμετοχή στο δημοψήφισμα»…».

«Ριζοσπάστης, 1/9/1946 – “Με τα λευκά ψηφοδέλτια της Δημοκρατίας θάψτε το διχόνοια της Μοναρχίας και του Φασισμού!”. Δεξιά, γελοιογραφία-κάλεσμα: “Όλοι ρίξτε λευκό ψηφοδέλτιο”.»

Το αποτέλεσμα
Επισήμως ανακοινώθηκε 69% υπέρ του βασιλιά και 31% κατά. Ακόμα και οι ξένοι παρατηρητές δεν μπόρεσαν να κρύψουν ότι το κλίμα ήταν «εξαιρετικά προβληματικό». Ο λαός το ήξερε καλύτερα: κάλπες γεμάτες με ψεύτικα ψηφοδέλτια, εκβιασμούς, νοθεία και ξυλοδαρμούς στα εκλογικά τμήματα. Έτσι γύρισε ο θρόνος, έτσι στήθηκε το κράτος των διώξεων, έτσι άνοιξε ο δρόμος για το ματοκύλισμα του εμφυλίου.

Η 1η Σεπτέμβρη 1946 δεν είναι επέτειος δημοκρατίας, είναι μαύρη σελίδα υποδούλωσης. Μας θυμίζει ότι πίσω από τις λέξεις «δημοψήφισμα» και «ελεύθερη βούληση» μπορεί να κρύβονται η ωμή βία, το παρακράτος και η ξενοδουλεία. Μας θυμίζει ότι οι «νόμιμες» διαδικασίες μπορούν να είναι το εργαλείο για να κλειδώσουν τα δεσμά ενός λαού.

Ο λαός πλήρωσε τότε με αίμα. Σήμερα, κάθε φορά που μιλούν για «αναγκαίες επιλογές», για «στρατηγικούς συμμάχους», για «μονόδρομους», ας θυμόμαστε ότι για τους αστούς η ιστορία γράφεται με βία και νοθεία. Και μόνο ο λαός, οργανωμένος και αποφασισμένος, μπορεί να τη γράψει αλλιώς.

Διαβάστε επίσης: Δημοψήφισμα 1/9/1946: Οταν βασίλευε η ανοιχτή τρομοκρατία και απουσίαζε η εκλεπτυσμένη τύπου Πρετεντέρη και Πορτοσάλτε