Η Νάντια Βαλαβάνη έμελλε να επιφορτισθεί το ”καθήκον” να συστρατεύσει τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς με το νέο της βιβλίο ”«Τρίτο μνημόνιο, η ανατροπή μιας ανατροπής» (εκδόσεις Λιβάνη]του οποίου η παρουσίαση έγινε χθες 13/12/2016. “Καθήκον” που προκύπτει αβίαστα από τη σύνθεση των ομιλητών,που όπως η ίδια ανέφερε δεν ήταν τυχαία: «Το κριτήριο δεν είναι η προσωπική εκτίμηση που έχω στον καθένα από αυτούς. Είμαστε αυτοί που συμπορευτήκαμε στη Λαϊκή Ενότητα. Αν μπορέσαμε να συμπράξουμε τότε διασώζοντας την τιμή της Αριστεράς, τότε υπάρχει ελπίδα».

Για το βιβλίο μίλησαν οι : Αλέκος Αλαβάνος, Μανώλης Γλέζος, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Κώστας Λαπαβίτσας, Παναγιώτης Λαφαζάνης , Ελένη Πορτάλιου και τη συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου.

Το βιβλίο αποτελεί πολιτική κριτική αποτίμηση της συμβολής της ίδιας στην κυβέρνηση και τις πολιτικές εξελίξεις την περίοδο 2015-2016. Το ”Πρώτη φορά Αριστερά” η Νάντια το πίστεψε και προσπάθησε να το υπηρετήσει μέχρι τέλους, μέχρι την παραίτησή της δλδ ,τον Ιούλιο του 2015 μετά τον κανιβαλισμό που υπέστη αλλά και τη διαφαινόμενη και ,τελεσθείσα εν τέλει, υποχώρηση της κυβέρνησης. Οπως είπε η ίδια ,ακόμη κι όταν έγραφε την επιστολή παραίτησης από τη θέση της αναπληρώτριας Υπουργού Οικονομικών είχε ακόμη ελπίδες…

Στην ομιλία του ο Αλέκος Αλαβάνος από το Σχέδιο Β ,αφού χαρακτήρισε εξαιρετικά χρήσιμο το βιβλίο της Νάντιας Βαλαβάνη και ”ελεγεία”, την κάλεσε να αναλάβει πρωτοβουλία για συγκρότηση επιστημονικής ομάδας με αντικείμενο την επεξεργασία μιας εναλλακτικής πολιτικής που έχει ανάγκη ο τόπος και τόνισε πως ”η χώρα δεν πρέπει για χάρη του ευρώ να εφαρμόσει τα προγράμματα των δανειστών». Παράλληλα επιτέθηκε στην κυβέρνηση υπογραμμίζοντας ότι «καμία κυβέρνηση από την ανεξαρτησία και μετά, περιλαμβανομένων και αυτών του Μεταξά και της χούντας, δεν έχει προχωρήσει σε τέτοια παράδοση της δημόσιας περιουσίας στην ξενοκρατία».

Ο Μανώλης Γλέζος σημείωσε ότι αυτό που πρέπει να αντιληφθεί ο κόσμος είναι ότι ”η αριστερά που κυβερνά δεν είναι αριστερά και ότι στόχος της συνεργασίας των δυνάμεων της αριστεράς είναι η «ανατροπή του καθεστώτος της ανατροπής». Δεν πρέπει απλώς να λέμε ”εμείς θα είμαστε καλύτεροι από τους προηγούμενους ,αυτό γίνεται συνεχώς,πρέπει να πούμε εμείς είμαστε οι εγγυητές για να πάρει ο λαός την εξουσία στα χέρια του».

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου τόνισε με νόημα ότι δέχτηκε με χαρά να είναι στην παρουσίαση του βιβλίου αφού πρώτα πληροφορήθηκε ποιοί άλλοι θα είναι στο πάνελ των ομιλητών. Χαρακτήρισε ”παλληκαρίσια” τη στάση της συγγραφέως και εξήρε την αγωνιστικότητα και το φρόνημά της.Για το βιβλίο είπε ότι αποτελεί ανταπόκριση στο καθήκον της αλήθειας και υπογράμμισε ότι ο λαός πρέπει να μάθει όλη την αλήθεια και αναφέρθηκε και στην Πρωτοβουλία για τη διαγραφή του χρέους.

Με κατηγορηματικό τρόπο μίλησε ο Κώστας Λαπαβίτσας για την ευρωζώνη υπογραμμίζοντας ότι : «Δεν υπάρχει εθνική κυριαρχία χωρίς νομισματική κυριαρχία.”Ο κ.Λαπαβίτσας εξήγησε ότι η ανατροπή πρέπει να έρθει από ένα πρόγραμμα με τεχνοκρατική και ρεαλιστική βάση και με την παράθεση ιδεών για το πώς θα θέλαμε να είναι τα πράγματα σε κάθε κοινωνικό τομέα.Προανήγγειλε επίσης την παρουσίαση συγκεκριμένων προτάσεων στις αρχές του νέου έτους ,προτάσεις που επεξεργάζεται ήδη ομάδα οικονομολόγων.Ο Κ Λαπαβίτσας εκανε λόγο για ”πλήρη αποτυχία της κυβέρνησης που οφείλεται στο ότι πίστεψε πως μπορεί να κάνει ανατροπή χωρίς συγκρούσεις.
”Όσοι συμμετείχαν στο «πείραμα ΣΥΡΙΖΑ» θα πρέπει να κάνουν την αυτοκριτική τους δήλωσε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης στην αφοπλιστικά ειλικρινή ομιλία του ζητώντας “ένα μεγάλο “συγγνώμη” για αυτά που συμβαίνουν σήμερα και στα οποία συμβάλαμε παρά την αποχώρησή μας” .

Μίλησε ακόμη για την ανάγκη μιας πολιτιστικής επανάστασης,ενός νέου ΕΑΜ ,ενός ευρύτερου,και πέραν της ριζοσπαστικής αριστεράς Μετώπου ως βασική προϋπόθεση εξόδου από την κρίση. Αναφερόμενος στη συγγραφέα εξήρε το ήθος και την προσφορά της στην σύνολη πολιτική της διαδρομή και εκτίμησε ότι η σύναξη με αφορμή το βιβλίο είναι ελπιδοφόρα καθώς δεν αφορά μόνο στο παρελθόν αλλά και στο μέλλον

Η Ελένη Πορτάλιου αναφέρθηκε στο έργο της Νάντιας Βαλαβάνη στην εξάμηνη θητεία της ως αναπληρώτριας υπουργού Οικονομικών ,τόνισε την ανάγκη να αποσαφηνιστούν πολλά από την περίοδο στην όποια αναφέρεται το βιβλίο και να γίνουν γνωστά στον κόσμο. Χαρακτήρισε τη διακυβέρνηση Σύριζα ως ”αδιαφανές σύστημα εξουσίας “.
Η ”γεύση” στο τέλος της εκδήλωσης που είχε πολυπληθές ακροατήριο δεν είναι ίδια για όλους. Οι απολογισμοί μετά την ήττα είναι συνήθως πικροί ,ωστόσο η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ο αγώνας συνεχίζεται,και τι μέλλει γενέσθαι ;

Ας αφήσουμε τον ΒοbDylan,εκ των αγαπημένων της Νάντιας [μετά τον Μπρεχτ νομίζω…] να ”απαντήσει”…

Blowing’ in the Wind [ΣτονΆνεμοΠετάει]

Πόσους δρόμους πρέπει ένας άντρας ν’ ακολουθήσει
Προτού σαν άντρα μπορεί κανείς να τον ορίσει;
Σε πόσες θάλασσες πρέπει ένα περιστέρι λευκό να αρμενίσει
Προτού στην άμμο πάει γλυκά για να καθίσει;
Ναι, και πόσες φορές θα βροντήσουν τα κανόνια
Προτού τα θάψουμε για πάντα μες στα χιόνια;
Η απάντηση, φίλε μου, σαλεύει και σκιρτάει
Η απάντηση, φίλε μου, στον άνεμο πετάει
Πόσα χρόνια μπορεί να αντέξει ένα βουνό
Προτού της θάλασσας το φθείρει το νερό;
Ναι, και πόσα χρόνια μπορούνε κάποιοι
Ν’ ανεχθούνε τη σκλαβιά
Προτού έρθει να τους δοθεί και πάλι η λευτεριά;
Και πόσες φορές μπορεί κανείς να γυρίζει το κεφάλι
Να κάνει πως δεν βλέπει το γύρω του το χάλι;
Η απάντηση, φίλε μου, σαλεύει και σκιρτάει
Η απάντηση, φίλε μου, στον άνεμο πετάει
Πόσες φορές πρέπει το βλέμμα να σηκώσεις
Προτού τον ουρανό να δεις ολόκληρο κι όχι με δόσεις;
Και πόσα αυτιά κανείς πρέπει να έχει
Προτού το κλάμα του συνάνθρωπου αρχίσει να προσέχει;
Και πόσοι πρέπει να πεθάνουνε, πόσοι ακόμα άλλοι
Προτού νιώσουμε πως ο θάνατος κάνει ζημιά μεγάλη;
Η απάντηση, φίλε μου, σαλεύει και σκιρτάει
Η απάντηση, φίλε μου, στον άνεμο πετάει

Τασία Σταματοπούλου – sxedio-b.gr

Προσωπικά τεκμήρια μιας συλλογικής διάψευσης

Η διετία 2015-2016 διαθέτει ιστορική πυκνότητα δεκαετιών. Μια μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού έκανε άλμα χειραφέτησης από τον μνημονιακό ζυγό. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε το πρώτο αριστερό κόμμα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση χώρας στην Ευρώπη. Ένα μοναδικό πείραμα ελπίδας και κοινωνικής σωτηρίας φάνηκε να μπαίνει σε εφαρμογή.

Οι «εταίροι-δανειστές» δημιούργησαν μια πρωτοφανή κατάσταση πολιτικής και οικονομικής πολιορκίας. Στον αντίποδα, ο λαός εξόπλισε την κυβέρνησή του με την τεράστια δύναμη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. Η ηγεσία της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ εξαέρωσε αυτή τη δύναμη με μια καταστροφική συνθηκολόγηση. Το Τρίτο Μνημόνιο αποδεικνύεται κυριολεκτικά η ανατροπή μιας ανατροπής: Ξηλώνει μεθοδικά τις λίγες φιλολαϊκές «μονομερείς» ρυθμίσεις της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Συντρίβει την ελπίδα που κινητοποίησε μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Μονιμοποιεί την αποικιοποίηση της χώρας και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και θεσμοποιεί τη –μοναδική στον κόσμο– «απαγωγή» των δημοσίων εσόδων. Διασύρει τις ιδέες της Αριστεράς, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς. Επιχειρεί, προπαντός, να εδραιώσει το νεοφιλελεύθερο αξίωμα «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ».

Με τη φιλοδοξία να αποκρούσει αυτό το επικίνδυνο και ανιστόρητο δόγμα, το βιβλίο προσθέτει τα προσωπικά τεκμήρια της Νάντιας Βαλαβάνη γι’ αυτή τη γλυκόπικρη διετία, τόσο από την ολιγόμηνη υπουργική της θητεία όσο και μετά, στον άνισο αλλά αναγκαίο αγώνα να κρατηθούν ανοιχτά το παράθυρο της ελπίδας και η πόρτα της ιστορίας.