Η ιστορία της Ηριάννας Β.Λ. δεν μπορεί και δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά. Δεν επιτρέπεται να περάσει στα ψιλά. Οφείλουμε να την κρατάμε ζωντανή κι επίκαιρη, οφείλουμε να την θυμίζουμε, οφείλουμε να «ενοχλούμε» όσους την ξεχνούν.

Γιατί η ιστορία της Ηριάννας Β.Λ. θα μπορούσε ωραιότατα να εμπνεύσει τον Κάφκα. Σε αυτήν τη «Δίκη 2 The sequel» μια 29χρονη κοπέλα καταδικάζεται σε 13 χρόνια κάθειρξη. Ο λόγος; Ο σύντροφός της θεωρείται ύποπτος για συμμετοχή στην οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Ο άνθρωπος αυτός συλλαμβάνεται, κατηγορείται και πρωτοδίκως – με το καλημέρα σας δηλαδή – αθωώνεται. Συνεπώς. Η Ηριάννα καταδικάζεται και φυλακίζεται γιατί έχει δεσμό με κάποιον αθώο. This a true story.

Τα δημοσιεύματα στον Τύπο προτάσσουν τα πανεπιστημιακά εύσημα – η Ηριάννα είναι υποψήφια διδάκτωρ. Καλή η πρόθεση, αμφιλεγόμενο το αποτέλεσμα: η ανομία δεν έχει ακαδημαϊκό πρόσημο. Ο,τι και να ήταν η γυναίκα αυτή, καθηγήτρια ή καθαρίστρια, το άδικο είναι άδικο και το δίκιο δίκιο. Τελεία και παύλα.

Δηλαδή. Η γυναίκα εκτίει στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα ποινή 13 χρόνων γιατί ερωτεύτηκε κάποιον που τελικά αποδείχτηκε αθώος. Καλά, δεν υπάρχει αυτό που συνέβη στο κορίτσι, δεν το χωράει ανθρώπου νους. Εχεις εσύ έναν σύντροφο που κρίνεται ύποπτος, δικάζεται ο σύντροφος, αθωώνεται ο σύντροφος και μπαίνεις φυλακή εσύ. Εδώ ο υπερρεαλισμός αποκτά νέο νόημα: ο Αντρέ Μπρετόν παίρνει τον Κάφκα από το χέρι και μαζί πορεύονται στο ηλιοβασίλεμα.

Το ταξίδι της Ηριάννας μέσα στη νύχτα ξεκινά πριν 6 χρόνια. Στο σπίτι του συντρόφου της κάνει έφοδο η Αντιτρομοκρατική και τους συλλαμβάνει και τους δύο. Εκείνος κατηγορείται, δικάζεται και τελικά αθωώνεται αμετάκλητα, ενώ η κοπέλα στο μεταξύ έχει δώσει οικειοθελώς DNA .

Κι εδώ αρχίζει ο γολγοθάς της. Ενας αυτόπτης μάρτυρας καταθέτει πως είδε κάποιον να κρύβει ένα κουτί με σφαίρες στην Πανεπιστημιούπολη. Η Ηριάννα συνδέεται με την υπόθεση με μοναδικό στοιχείο το ελάχιστο κι επιστημονικά ανεπαρκές – για βάσιμα συμπεράσματα – δείγμα DNA. Κι ας επιμένει ο αυτόπτης (πάντα) μάρτυρας πως είδε άντρα να τοποθετεί το κουτί στο συγκεκριμένο σημείο. Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι ενώ τα πυρομαχικά βρέθηκαν το 2011, εκείνην την συνέλαβαν το 2013, ενάμισι χρόνο μετά.

Ο συνήγορός της ζητά το δείγμα DNA ώστε να ελεγχθεί από ειδικό πραγματογνώμονα, διδάκτορα της Γενετικής, σε ελληνικό εξειδικευμένο κέντρο. Ο ανακριτής διαβιβάζει το αίτημα της υπεράσπισης, όμως η Αστυνομία απαντά πως το δείγμα ήταν ελάχιστο και δεν υπάρχει πια. Κι όμως όλοι οι γενετιστές γνωρίζουν πως για να είναι έγκυρο το δείγμα πρέπει να υπάρχει ένα μίνιμουμ ποσοτικό πλαφόν. Αρα, εδώ με τη διαδικασία της ταυτοποίησης ασφαλές συμπέρασμα δεν προκύπτει. Και το κερασάκι στην τούρτα; Για την Ηριάννα Β.Λ. δεν υπάρχει κανένα άλλο επιβαρυντικό στοιχείο.

Στην ιστορία της Ηριάννας Β.Λ. ευθύνη πρωτίστως έχουν όλοι όσοι την στείλανε στις φυλακές. Ομως ευθύνη έχουμε κι όλοι εμείς. Μέσα από τη λήθη, την αδιαφορία, την αδράνεια συναινούμε σ’ αυτή την τραγωδία. Συνυπογράφουμε όλα τα αλόγιστα και τα ακαταλόγιστα που μας περικυκλώνουν. Αν δεν κινητοποιηθούμε, αν δεν υψώσουμε το μπόι και τη φωνή μας, τότε νομιμοποιούμε το άδικο. Κι επιτρέπουμε στην ανομία να επικυρώσει τη συλλογική μας κατάθλιψη.

Πηγή: Ελενα Ακρίτα – “ΝΕΑ”