Συνάδελφοι καλησπέρα.

Διαβάζοντας αυτό το άρθρο του 2015 για την καταγγελία στην εν λόγω εταιρεία, θεώρησα σκόπιμο να πω επιτέλους κάποια πράγματα. 

Ο λόγος είναι θέλοντας να τιμήσω τη μνήμη του ενός εκ των δύο υπαλλήλων που αναφέρονται στο άρθρο, ο οποίος δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή. Έφυγε από λοίμωξη, αφήνοντας πίσω του γυναίκα και δύο παιδιά, χωρίς να έχει δικαιωθεί από τον εργοδότη του.
Εργαζόμουν κι εγώ στην εταιρεία ανελκυστήρων ΣΟΥΚΑΡΑΣ ως συντηρητής. 

Όταν ήρθε η κρίση στην Ελλάδα, μετά από ένα εύλογο διάστημα, ξεκίνησαν τα προβλήματα..όπως για κάθε εργαζόμενο σε όλους τους κλάδους.
Ο εργοδότης έχοντας φυσικά χρέη προς προμηθευτές, εφορία, ασφαλιστικά ταμεία και μη στερώντας από τον εαυτούλη του την μεγάλη του ζωή με ταξίδια σε Ντουμπάι και Ευρώπη, με την εξοχική του κατοικία στην πένα, ξεκίνησε να μας πετσοκόβει..

Εδώ να πω πως ο πατήρ Σουκαράς δήλωνε κομμουνιστής, αριστερός, Συριζαίος και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε..παιδί του λαού δηλαδή..ήταν επίσης πρόεδρος για χρόνια του συνδικαλιστικού οργάνου των συντηρητών ανελκυστήρων..στα ίδια βήματα ακολούθησε και η δεύτερη γενιά, ο γιος που αναφέρεται στο άρθρο.

Ξεκινήσαμε λοιπόν με περικοπές μισθών, με άπειρη γκρίνια (λες και φταίγαμε εμείς που δεν ερχόντουσαν χρήματα στην εταιρεία), ώσπου ξεκίνησαν οι απολύσεις…οι πρώτοι απολυμένοι κατέφυγαν στον ΟΑΕΔ για να λάβουν επίδομα ανεργίας….τι επίδομα;; ποια ένσημα;; δεν μας τα κόλλαγε το αφεντικό!

Όταν τον ζόρισε λοιπόν η επιθεώρηση εργασίας, η λύση βρέθηκε και τηλεφωνικά μας ζητήθηκε (είχε φύγει το αφεντικό για διακοπές και έδινε εντολές από μακριά), να υπογράψουμε υπεύθυνες δηλώσεις του ν.105 ότι δουλεύουμε ημιαπασχόληση και γι αυτό δεν μας κολλάει τα ένσημα που θα έπρεπε.

Φυσικά οι περισσότεροι αρνηθήκαμε κάτι τέτοιο….παρόλο αυτά το πρόβλημα τακτοποιήθηκε μυστηριωδώς…όχι και τόσο θα έλεγα.
ένα πρωί όπως όλα τα άλλα ήμουν στο αποθηκάκι πλάι στο γραφείο του αφεντικού ώστε να ετοιμαστώ για τις δουλειές της ημέρας…εκεί άκουσα τον τρόπο που τακτοποιήθηκε η παραπάνω άρνηση μας…οι υπεύθυνες δηλώσεις βρέθηκαν, με τα στοιχεία μας και γνήσιο υπογραφής από ΚΕΠ παρακαλώ κι έτσι κατατέθηκαν στην αρμόδια υπηρεσία..
χωρίς λοιπόν την φυσική μας παρουσία, χωρίς να συναινέσουμε είχε στα χέρια του τις δηλώσεις ντροπής…από σπόντα έμαθα ότι η πρώην γυναίκα του εργαζόταν στο ΚΕΠ…καταλαβαίνει κανείς πως τακτοποιήθηκε το θέμα…μαφιόζικες τακτικές..
η εταιρεία πλέον είναι ΙΚΕ..καμιά δικαίωση για όσους απολύθηκαν…στον ίδιο χώρο, τα ίδια πρόσωπα..αλλά νομικά άλλη εταιρεία και άρα δεν μπορεί να τον αγγίξει κανείς…αλλά σε πόσα έγγραφα χωρίς την έγκριση μας μπήκε η υπογραφή μας;;;

Σάκη ελπίζω η ψυχή σου να βρήκε τη γαλήνη της

Ηλίας Ρεκ.