Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Αν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο ο Άδωνις Γεωργιάδης διαθέτει αδιαμφισβήτητη συνέπεια, αυτό είναι η ικανότητά του να παρουσιάζει το μαύρο ως άσπρο και την κυβερνητική υποταγή στα συμφέροντα του κεφαλαίου ως «εθνική στρατηγική».

Αυτή τη φορά, ο γνωστός τηλεπλασιέ και κυβερνητικός απολογητής ανέβηκε στο βήμα της Βουλής φορώντας το γνωστό κοστούμι του «πατριώτη», σε Ισραηλινή συσκευασία και ανέλαβε να υπερασπιστεί τη νέα στρατιωτική συμφωνία Ελλάδας – Ισραήλ και την περιβόητη «Ασπίδα του Αχιλλέα».

Μόνο που κάτω από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί «ασφάλειας» και «εθνικού συμφέροντος» κρύβεται η γνωστή πραγματικότητα: ακόμη βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους πολεμικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ, ακόμη στενότερη πρόσδεση στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και ακόμη μεγαλύτερη έκθεση του ελληνικού λαού στους κινδύνους που αυτοί συνεπάγονται.

Και όταν πρέπει να δικαιολογηθεί η συγκεκριμένη πολιτική, τι καλύτερο από μια γερή δόση αντικομμουνισμού;

Ο Άδωνις, πιστός στην παράδοση των πολιτικών του προγόνων, επιστράτευσε το γνωστό λεξιλόγιο της μετεμφυλιακής Δεξιάς. Κι επειδή οι εργάτες των λιμανιών δεν δέχονται να κάνουν τον ανήξερο μπροστά στη μεταφορά πολεμικού υλικού, αποφάσισε να τους βαφτίσει «καραγκιόζηδες».

Να λοιπόν ποιοι είναι οι «καραγκιόζηδες» κατά τον υπουργό. Οι λιμενεργάτες που σηκώνουν κεφάλι. Οι εργαζόμενοι που αρνούνται να γίνουν γρανάζια μιας πολεμικής μηχανής. Τα ταξικά σωματεία που οργανώνουν την αντίσταση. Εκείνοι που λένε πως δεν μπορεί το μεροκάματο του εργάτη να γίνεται άλλοθι για να περνούν από τα χέρια του όπλα προορισμένα να σκορπίσουν τον θάνατο. Αυτοί είναι οι «καραγκιόζηδες».

Αντίθετα, κατά την κυβερνητική λογική, σοβαρότητα είναι να στέκεσαι προσοχή μπροστά στους ισχυρούς. Σοβαρότητα είναι να μετατρέπεις τα ελληνικά λιμάνια σε κρίκους των πολεμικών σχεδιασμών. Σοβαρότητα είναι να βαφτίζεις «γεωστρατηγική αναβάθμιση» τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Σοβαρότητα είναι να παρουσιάζεις ως «εθνικό συμφέρον» τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, τα συμφέροντα των πολεμικών βιομηχανιών και τα κέρδη όσων θησαυρίζουν πάνω στον πόλεμο.

Και, φυσικά, σοβαρότητα είναι να επιτίθεσαι στους εργαζόμενους επειδή δεν θέλουν να κάνουν τους χαμάληδες των πολεμικών επιχειρήσεων. Αυτό είναι το πραγματικό «πατριωτικό» αφήγημα.

Και μέσα σε όλα αυτά, ο κ. Γεωργιάδης φρόντισε να ξεκαθαρίσει πως δεν υπηρετεί το «σοβιετικό», το «κομμουνιστικό» και το «προλεταριακό» συμφέρον. Δεν αμφιβάλλαμε, υπουργέ. Το έχετε αποδείξει περίτρανα. Το ερώτημα είναι: ποιο ακριβώς συμφέρον υπηρετείτε, πέρα από τα “ιδανικά” που διδάσκεται στο “εκπαιδευτικό” σας μαγαζί;

Γιατί σίγουρα δεν είναι το συμφέρον των εργατών που μετρούν το μεροκάματο πριν βγει ο μήνας. Δεν είναι το συμφέρον των λαϊκών οικογενειών που πληρώνουν πανάκριβα την ενέργεια, τα τρόφιμα και τη στέγαση. Δεν είναι το συμφέρον των νέων που βλέπουν τα λεφτά να περισσεύουν για πολεμικούς εξοπλισμούς αλλά ποτέ για τις δικές τους ανάγκες. Και ασφαλώς δεν είναι το συμφέρον των λαών που πληρώνουν με αίμα τα γεωπολιτικά παιχνίδια των ισχυρών.

Η απάντηση βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν πάντα: στα συμφέροντα της αστικής τάξης, του κεφαλαίου, των εφοπλιστών, των πολυεθνικών και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. Γι’ αυτό και η εργατική διεθνιστική αλληλεγγύη τούς προκαλεί τέτοιο πανικό. Γιατί ένας εργάτης στο ελληνικό λιμάνι που αρνείται να φορτώσει τον θάνατο δεν κοιτάζει την εθνικότητα εκείνου που βρίσκεται απέναντι. Βλέπει τον άνθρωπο. Βλέπει τον άμαχο. Βλέπει το παιδί που δεν φταίει σε τίποτα. Βλέπει τον λαό που πληρώνει με το αίμα του τις αποφάσεις εκείνων που κάθονται σε γραφεία, επιτελεία και υπουργικά συμβούλια.

Και αυτή ακριβώς η ταξική αλληλεγγύη είναι που τους τρομάζει. Γιατί αποκαλύπτει την απάτη του εθνικιστικού τους παραμυθιού.

Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους. Δεν είναι ο Έλληνας εργάτης εχθρός του Παλαιστίνιου εργάτη. Δεν είναι ο ένας λαός εχθρός του άλλου. Εχθρός είναι το σύστημα που μετατρέπει τους ανθρώπους σε αναλώσιμους αριθμούς, τα λιμάνια σε πολεμικούς σταθμούς και τον θάνατο σε επιχειρηματική ευκαιρία.

Ας το πάρουν λοιπόν απόφαση. Οι «καραγκιόζηδες» των λιμανιών δεν είναι πρόβλημα για τη χώρα. Είναι πρόβλημα για εκείνους που θέλουν τη χώρα ορμητήριο των πολεμικών τους σχεδίων. Και όσο περισσότερο τους χλευάζουν, τόσο περισσότερο αποκαλύπτουν από ποια πλευρά βρίσκονται.

Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι εργάτες που λένε: «Δεν φορτώνουμε τον θάνατο».

Από την άλλη βρίσκονται εκείνοι που υπογράφουν συμφωνίες, μοιράζουν εξοπλισμούς, ανοίγουν δρόμους για πολεμικά φορτία και ύστερα έχουν το θράσος να παραδίδουν μαθήματα πατριωτισμού.

Αυτή είναι η πραγματική διαχωριστική γραμμή. Και δεν περνά ανάμεσα σε έθνη. Περνά ανάμεσα σε εκείνους που κάνουν τον πόλεμο και σε εκείνους που πληρώνουν το τίμημά του.

Ο ελληνικός λαός δεν ρωτήθηκε για τις ματωμένες συμμαχίες σας. Δεν σας έδωσε λευκή επιταγή για να εμπλέκετε τη χώρα στους πολέμους και στους ανταγωνισμούς των ισχυρών. Και οι εργάτες δεν πρόκειται να ζητήσουν την άδεια κανενός υπουργού για να υπερασπιστούν τη συνείδησή τους.

Όσα δισεκατομμύρια κι αν διαθέσετε για τις «ασπίδες» σας. Όσα χαμόγελα κι αν ανταλλάξετε με τους συμμάχους σας. Όσες κορώνες περί «εθνικού συμφέροντος» κι αν εκτοξεύσετε από τα έδρανα της Βουλής. Ούτε τα λιμάνια ανήκουν στους πολεμοκάπηλους ούτε η εργατική συνείδηση είναι προς πώληση.

Και αν αυτό ο κ. Γεωργιάδης το αποκαλεί «καραγκιοζιλίκι», ας το κρατήσουμε ως παράσημο. Γιατί στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων, πολλές φορές εκείνοι που χαρακτηρίστηκαν «γραφικοί», «ανεύθυνοι» και «καραγκιόζηδες» ήταν τελικά αυτοί που είχαν το θάρρος να πουν «όχι» όταν οι «σοβαροί» του συστήματος έλεγαν «ναι».

Και τα λιμάνια θα συνεχίσουν να μιλούν. Όχι με τις φωνές των υπουργών. Με τη φωνή των εργατών.