Ενώ ανακοινώθηκε η απαγόρευση κυκλοφορίας ας δούμε λίγο με βάση τη λογική τι συμβαίνει. Ας πάρουμε αρχικά τα νούμερα (πηγή).

Με βάση τα νούμερα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα έχουμε 15 νεκρούς σε δηλωμένες 624 υποθέσεις. Η Πορτογαλία (πληθυσμός 10+ εκ.) έχει 14 νεκρούς σε δηλωμένες 1600 υποθέσεις και η Αυστρία (πληθυσμός 9- εκ.) 16 νεκρούς σε 3302 υποθέσεις. Από τα παραπάνω μάλλον με ασφάλεια εξάγεται το συμπέρασμα ότι τα πραγματικά δηλωμένα περιστατικά στην Ελλάδα είναι σαφώς υπό – εκτιμημένα. Με βάση το πληθυσμό και τους νεκρούς σε Πορτογαλία και Αυστρία είναι μαθηματικά δίκαιο θεωρώ να πούμε ότι είναι περίπου 2500 οι ανοιχτές υποθέσεις στην Ελλάδα. Αν λάβουμε υπ’ όψιν και τη παραδοχή διάφορων επιστημόνων (κυρίως από το χώρο της στατιστικής και των μοντέλων) ότι το ποσοστό των ανθρώπων που ελέγχεται παγκοσμίως είναι το 10% των συνολικών περιστατικών ο αριθμός αυτός δεκαπλασιάζεται (και αντίστοιχα το τρέχον ποσοστό της θνητότητας επί των κρουσμάτων μειώνεται).

Τις τελευταίες δύο βδομάδες η κυβέρνηση με κλιμακωμένο τρόπο ανακοινώνει διαρκώς μέτρα καταστολής και περιορισμού για να “κλείσει τη πόρτα” στο κορονοϊό (όπως και αν γράφεται) με αποκορύφωμα τη σημερινή απαγόρευση κυκλοφορίας.

Αυτή η “ευαισθησία” και η “ατομική/κοινωνική ευθύνη” ευαγγελίζεται με υψωμένο δάχτυλο μάλιστα από τους ίδιους ανθρώπους που χαρακτήριζαν την υγεία προϊόν και ζητούσαν το κλείσιμο των δημόσιων νοσοκομείων (τζαστ φορ δε ρεκορντ).

Παρ’ όλ’ αυτά αυτή η κλιμακούμενη καταστολή είναι ανάλογη της πρόληψης και της ενίσχυσης του τομέα της υγείας; Απαγορεύεται η κυκλοφορία την ίδια ώρα που γιατροί καταγγέλλουν πως το νοσοκομείο Σωτηρία έχει τελειώσει ο απαραίτητος εξοπλισμός προστασίας του νοσηλευτικού προσωπικού για να κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις. Ας αναλογιστούμε λίγο τι σημαίνει το νοσηλευτικό προσωπικό να εκτεθεί απροστάτευτο στον ιό. Αν όχι για τους ίδιους τους ανθρώπους αλλά για την “ατομική – κοινωνική ευθύνη”. Μετατρέπονται σε κινούμενη βιολογική βόμβα μετάδοσής του ή όχι;

Σήμερα (Κυριακάτικα) εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ πήγαν στη δουλειά τους και η προστασία τους είναι στη καλύτερη περίπτωση ευθύνη της εργοδοσίας, στη χειρότερη (που είναι και ο κανόνας) ατομική τους ευθύνη. Η έκθεση με αυτό το τρόπο στον ιό, αυτών των εργαζόμενων που έρχονται σε επαφή μέσα στο 8ωρό τους με εκατοντάδες ή/και χιλιάδες ανθρώπους, δρα ανασταλτικά στη διάδοσή του ή ενισχυτικά;

Αντί λοιπόν να δεσμευτούν τώρα κονδύλια για το απαραίτητο εξοπλισμό στο νοσηλευτικό προσωπικό, να επιταχτούν φαρμακευτικές εταιρίας για να παράγουν αντισηπτικά, μάσκες, γάντια και ό,τι άλλο απαιτείται παρέχοντας τα δωρεάν σε όλους τους ανθρώπους το μόνο που γίνεται είναι να αντιμετωπιζόμαστε όλοι ως άρρωστοι και να επιβάλλεται καθολική απαγόρευση μετακίνησης. Αντί να χρηματοδοτηθεί η έρευνα ακόμα και προληπτικά στις ευπαθείς ομάδες και να έχουμε πραγματική εικόνα του τι συμβαίνει (καθημερινά ανακοινώνονταν 30κάτι κρούσματα – πιθανόν όσοι και οι έλεγχοι-, εκτός από σήμερα – τυχαίο – ) επιλέγεται ΜΟΝΟ η καταστολή. Αντί να επιταχθεί το σύνολο των ιδιωτικών νοσοκομείων και των ιδιωτικών κλινών ΜΕΘ, γιατροί του ΕΣΥ καταγγέλλουν ότι δεν μπορούν να κάνουν με ασφάλεια τη δουλειά τους.

Δεν ισχυρίζομαι πως όλοι-ες πρέπει να ξεχυθούμε στα πάρκα και ότι δεν παίζει κάτι. Αντίθετα θεωρώ πως αυτό που συμβαίνει είναι σοβαρό αλλά πως η αντιμετώπισή του προκύπτει από συνδυασμό πραγμάτων αναλογικά και με γνώση του τι συμβαίνει. Είναι παράλογο να μην παρέχεται η στοιχειώδης πρόληψη στους ανθρώπους με δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα αλλά από την άλλη να θεωρούμαστε ντε φάκτο εκούσιοι μεταδότες της ασθένειας (βλ. σχετική εικόνα από την εποχή της πανώλης). Ισχυρίζομαι πως το μέτρο της απαγόρευσης κυκλοφορίας δεν λύνει το πρόβλημα, πόσο μάλλον τη στιγμή που δεν έχεις σαφή εικόνα και που δεν παρέχονται στοιχειώδεις προφυλάξεις στους ανθρώπους. Ισχυρίζομαι πως το καράβι πάει μονόπαντα και κάπως στα τυφλά.

Πηγή: Spyros Chaik – f/b