Ας αφήσουμε τα περί ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και του ήθους που πρέπει να συνοδεύει το αξίωμα του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο Ισίδωρος Ντογιάκος, ούτε κρίνεται με τέτοια κριτήρια ούτε απολογείται σε τέτοιες απαιτήσεις. Αποτελεί το μακρύ χέρι της εκτελεστικής εξουσίας και μάλιστα αυτής της εκτελεστικής εξουσίας που καταπατά το Σύνταγμα, που παρανομεί και επιχειρεί να αποφύγει τον έλεγχο και την τιμωρία της.

Ο Ισίδωρος Ντογιάκος, κατέχοντας απλώς τη θέση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, προχώρησε σε μία «γνωμοδότηση» που αποτελεί πολιτικό κείμενο, του οποίου η χρησιμότητα είναι ευδιάκριτη. Να καλύψει το σκάνδαλο των υποκλοπών, να σταματήσει τις αποκαλύψεις που γίνονται δια των ελέγχων της ΑΔΑΕ πλέον και εκθέτουν την κυβέρνηση και να δώσει τη δυνατότητα στον Κυριάκο Μητσοτάκη να διαφύγει όπως πιστεύει από τις ποινικές του ευθύνες. Το κείμενο Ντογιάκου όμως, έχει μια ακόμη χρησιμότητα: είναι κείμενο εκφοβισμού των μελών της Ανεξάρτητης Αρχής (ΑΔΑΕ) που κάνει τους ελέγχους. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να εκληφθεί το γεγονός ότι σε ένα «νομικό κείμενο γνωμοδότησης» τα μέλη της ΑΔΑΕ απειλούνται με ποινές κάθειρξης έως και δέκα χρόνων για κακουργηματικές δήθεν πράξεις; Ακόμη και αν τα μέλη της ΑΔΑΕ παρανομούσαν με τους ελέγχους, τα αδικήματά τους είναι απλή παράβαση καθήκοντος και όχι τα κακουργήματα που προσπαθεί να τους αποδώσει ο Ντογιάκος.

Πριν πάμε όμως στα περί γνωμοδότησης Ντογιάκου, ας μείνουμε στα περί του Ντογιάκου. Από την πρώτη προσπάθεια που έκανε ο Ντογιάκος να σταματήσει τους ελέγχους της ΑΔΑΕ στο στάδιο που αποκάλυψαν τις παρακολουθήσεις του Τάσου Τέλλογλου και του Γιώργου Κύρτσου, συγκρίνεται από τα Μέσα Ενημέρωσης και το νομικό κόσμο με τον Εισαγγελέα τους Αρείου Πάγου Κωνσταντίνο Κόλλια που εξυπηρέτησε τα πιο μαύρα σχέδια της αντίδρασης και τελικώς της Χούντας.

Η σύγκριση δεν είναι ούτε υπερβολική, ούτε άδικη. Ο Ντογιάκος, εξ απαλών ονύχων, υπήρξε Εισαγγελέας που ταυτίστηκε με την καθεστηκυία τάξη και την αντίληψη ότι η Δικαιοσύνη πρέπει να την υπηρετεί. Στην αντίληψή του περί απονομής της Δικαιοσύνης, κυριαρχούσε η αντίληψη της τιμωρίας όσων δεν συμμερίζονταν την κυρίαρχη αντίληψη της εξουσίας. Το απέδειξε πρόσφατα άλλωστε, όταν απείλησε δημόσια όσους τον κρίνουν (και φυσικά το Documento) με φορολογικούς ελέγχους , ενώ επιχείρησε να διασπείρει την άποψη ότι όσοι τον κρίνουν είναι ύποπτοι. Στο αξιακό σύστημα του νυν Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κυρίαρχο ρόλο δεν φαίνεται να παίζει το ήθος αλλά τα χρηστά ήθη. Μια αόριστη και υποκειμενική έννοια, την οποία επικαλούνται όσοι επιχειρούν να επιβάλλουν συντηρητικές, στερεοτυπικές και απόλυτες απόψεις στην κοινωνία. Γι’ αυτά τα «χρηστά ήθη» και όχι κάποιες αντικειμενικές ηθικές αξίες, ο Ντογιάκος έκανε ντου σε κινηματογράφους προκειμένου να ελέγξει αν πρέπει να απαγορευθεί η ταινία Trainspotting (τι τραγική ειρωνεία αλήθεια να είναι υπέρ των ελέγχων στην καλλιτεχνική έκφραση αλλά όχι υπέρ των ελέγχων της ΑΔΑΕ!). Με την επίκληση αυτών των χρηστών ηθών συνέλαβε τον Τζίμη Πανούση (όχι το 1967 αλλά το 2000) και ποινικοποίησε τη σάτιρα. Και φυσικά με το προσωπικό του ηθικό σύστημα, αποδέχθηκε ως χρηστά ήθη της Δικαιοσύνης, το να εργάζεται ο γιος του σε εταιρείες της οικογένειας του Αντρέα Βγενόπουλου, την εποχή που ο επιχειρηματίας ελεγχόταν από την Δικαιοσύνη και η Εισαγγελία Εφετών της οποίας προϊστάμενος ήταν ο Ντογιάκος, έπαιρνε διάφορες ευνοϊκές αποφάσεις με τις οποίες διέφευγε τον πραγματικό έλεγχο.

Ο Ντογιάκος, αν και δεν συνηθίζεται, κατάφερε να ανελιχθεί στο αξίωμα του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, παρότι είχε πειθαρχικές εκκρεμότητες. Οι λόγοι αυτής της εξέλιξής του, μάλλον γίνονται πιο ευκρινείς σήμερα. Ο Ντογιάκος εξυπηρετεί τα χρηστά ήθη της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Την ώρα που εξελίσσεται συνταγματική εκτροπή με τις παρακολουθήσεις από την ΕΥΠ ακόμη και του Αρχηγού του ΓΕΕΘΑ και υπουργών, ο Ντογιάκος γίνεται μέρος της εκτροπής.

Ας πάμε όμως στην περίφημη γνωμοδότηση. Τι έκανε ο Ντογιάκος; Προσπάθησε αρχικώς να δημιουργήσει σύγχυση, με ένα πολιτικό κείμενο που δεν έχει καμία νομική βάση. Ο Ντογιάκος χρησιμοποιεί το νόμο τον οποίο ψήφισε πρόσφατα η κυβέρνηση (5002/2022) και αφορά το δικαίωμα του πολίτη να ενημερωθεί για πιθανή παρακολούθησή του μετά την παρέλευση τριών ετών και το μετέτρεψε σε απαγόρευση ελέγχων από την ΑΔΑΕ. Η ΑΔΑΕ αποτελεί Ανεξάρτητη Αρχή και οι ελεγκτικές της αρμοδιότητες είναι αδιαμφισβήτητες. Ορίζονται δε, όχι από τον συγκεκριμένο νόμο που επικαλείται ο Ντογιάκος, αλλά από το ίδιο το Σύνταγμα και το νόμο 3115/2003.

Είναι αντιληπτό και από έναν πρωτοετή φοιτητή Νομικής, ότι η λειτουργία και ο ελεγκτικός ρόλος της ΑΔΑΕ δεν μπορεί να καταργηθεί ούτε με νόμο Μητσοτάκη, ούτε με γνωμοδότηση Ντογιάκου. Είναι επίσης αντιληπτό για όποιον διαθέτει απλή λογική, ότι αφού ακόμη και ο νέος νόμος Μητσοτάκη προβλέπει ενημέρωση του παρακολουθούμενου έστω μετά από τρία χρόνια, η ΑΔΑΕ πρέπει να κάνει αυτούς τους ελέγχους.

Ο Ντογιάκος ως γνωμοδότης και σκοτοδότης στο όνομα του ελεγχόμενου Μητσοτάκη, κάνει μια νομική ερμηνεία παρεμβαίνοντας στο έργο Ανεξάρτητης Αρχής. Προχωράει όμως και παρακάτω. Ερμηνεύει με βάση το νόμο Μητσοτάκη, το Σύνταγμα της χώρας, ενώ είναι οι νόμοι αυτοί που ερμηνεύονται με βάση το Σύνταγμα που αποτελεί τον θεμελιώδη νόμο. Καταλήγει δε, σε απειλές κάθειρξης για τα μέλη και τον ενοχλητικό πρόεδρο της ΑΔΑΕ.

Ο Ντογιάκος, όντας εργαλείο της κυβέρνησης και της εκτελεστικής εξουσίας, εργαλειοποιεί τη Δικαιοσύνη προκειμένου να εξυπηρετήσει τα δικά του χρηστά ήθη. Ταυτόχρονα αποδεικνύει ότι η Δικαιοσύνη πάσχει και απαιτείται κάθαρση. Η σχέση της με τον πολίτη δεν καθορίζεται από τους κανόνες του Κράτους Δικαίου και το διακριτό ρόλο των εξουσιών, αλλά από την παθογενή και αιμομικτική σχέση που διατηρεί μέσω συγκεκριμένων προσώπων με την πολιτική.

Η επόμενη κυβέρνηση έχει ηθική και πολιτική υποχρέωση να προχωρήσει σε μέτρα εξυγίανσης της Δικαιοσύνης σε συνεργασία με τους φορείς της και το νομικό κόσμο. Και φυσικά έχει υποχρέωση να οδηγήσει όσους εγκληματούν κατά του Συντάγματος προ της λογοδοσίας και της τιμωρίας. Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος δεν διατυπώνει κρίσεις δικαστή. Κάνει παράβαση καθήκοντος και αποτελεί μέρος μιας θεσμικής εκτροπής.

ΥΓ: Είναι εντυπωσιακό και ασυνήθιστο να γνωμοδοτεί ο ίδιος ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Γιατί το κάνει ο Ντογιάκος; Πρόκειται για υπερβάλλοντα ζήλο, για την ανάγκη να υπάρξει συγκεκριμένου τύπου γνωμοδότηση ή για άρνηση των Αντεισαγγελέων του Αρείου Πάγου να προχωρήσουν σε τέτοια διαδικασία; Τον ίδιο ασυνήθιστο δρόμο ακολούθησε και όταν ξεκίνησε το σκάνδαλο των υποκλοπών. Ο Ντογιάκος ανέλαβε προσωπικά την έρευνα για τις διαρροές που αποκάλυψαν το σκάνδαλο. Τι κάνει «νιάου νιάου» στον Άρειο Πάγο;

Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης – Documento