Ενα πρόσφατο πρωτοσέλιδο της «Liberation» αποτυπώνει ανάγλυφα την κατάσταση στη Γαλλία. Ο τίτλος «La Republique en Masse» (μαζική δημοκρατία) παραπέμπει σε λογοπαίγνιο με το παλιότερο όνομα του κόμματος του Μακρόν: La Republique en Marche (δημοκρατία εν κινήσει).

Ο τίτλος της εφημερίδας απολύτως δικαιολογημένος, αφού χιλιάδες πολίτες, διαφορετικών ιδεολογικών αποχρώσεων, κατακλύζουν εδώ και μήνες σχεδόν όλες τις γαλλικές πόλεις. Ανθρωποι όλων των ηλικιών, όλων των κοινωνικών τάξεων, απεργούν και διαδηλώνουν δυναμικά, με πλακάτ και συνθήματα, με πρόχειρες κούκλες, αυτοσχέδια φέρετρα, γελοιογραφίες του Μακρόν, με ομπρέλες και λέιζερ για να τυφλώνουν την αστυνομία.

Τα φοιτητικά μπλοκ και τα συνδικάτα αποφασισμένα. Στη Μασσαλία ακούγεται συχνά το τραγούδι του Μίκυ «Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς».

Εύστοχη ωστόσο ήταν και η επιλογή του Μακρόν. Επαληθεύτηκε πανηγυρικά ότι «δημοκρατία εν κινήσει» σήμαινε σταδιακή διολίσθηση στον αυταρχισμό, στο κράτος σε ρόλο αστυνόμου και δεσμοφύλακα και οι διατάξεις να μην ψηφίζονται πλέον από το κοινοβούλιο αλλά να αποφασίζονται με προεδρικό διάταγμα. Το επίμαχο συνταξιοδοτικό δεν συζητήθηκε για να μην αποκαλυφθούν τα ασύστολα ψεύδη περί χρεοκοπίας, ενώ τα ασφαλιστικά ταμεία, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, έχουν υψηλά πλεονάσματα στα οποία επιδιώκει να βάλει χέρι η BlackRock.

Οι περισσότεροι λοιπόν που ζουν τα γεγονότα και το ξέσπασμα της παλλαϊκής οργής ξέρουν πολύ καλά ότι αυτό ήταν απλώς η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τα αντικλεπτικά στα τρόφιμα, η αποτυχία του οικογενειακού γιατρού με την ολοένα μειούμενη υγειονομική περίθαλψη, ο
αχαλίνωτος πληθωρισμός, οι ιδιωτικοποιήσεις που αδειάζουν τα δημόσια ταμεία και γεμίζουν τις τσέπες των λίγων είναι μερικά από τα «κατορθώματα» του Μακρόν, ο οποίος εμφανίστηκε ουρανοκατέβατος με σαφείς εντολές από την ελίτ και το διεθνές τραπεζικό σύστημα

Δεν είναι όμως μόνο η Γαλλία Οι κάτοικοι του Βελγίου και της Γερμανίας έχουν ήδη σηκώσει κεφάλι συνειδητοποιώντας ότι το αεροπλάνο της Ευρώπης έχει πέσει και μες στα συντρίμμια του οι ειδικοί ψάχνουν να βρουν τα «μαύρα κουτιά» της μοιραίας πτήσης. Οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις επανάφεραν μια χριστιανικού τύπου διάκριση ανάμεσα στο βασίλειο της χάριτος, που οι ίδιοι εκπροσωπούν σαν μεσαίες, και τον κόσμο της αμαρτίας, όπου ανήκουν οι υποτελείς τους. Πίσω απ’ αυτές κρύβονται τα ανώνυμα κεφάλαια που κερδοσκοπούν από αγορά σε αγορά, αφού πρώτα ροκανίσουν τον δημόσιο πλούτο, με την ενοχή και συνενοχή των εκλεγμένων πολιτικών. Η πολιτική εξουσία και ο οικονομικός πλούτος είναι αμοιβαία μετατρέψιμα νομίσματα που επιτρέπουν στο κράτος πρόνοιας να μετατρέπεται σε σκιάχτρο, φάντασμα του παλιού καλού εαυτού του. που είχε εδραιωθεί μέσα από τους αγώνες και τα οδοφράγματα

Η σύγκριση με τον γαλλικό Μάη είναι παρακινδυνευμένη, θυμίζει όμως πολύ τις «ένδοξες μέρες» της εξέγερσης του 1830. «Ποτέ δεν θα ξεχύσω την ξέφρενη γενναιότητα των χαμινιών, τον ενθουσιασμό αστών και εργατών, την άγρια έξαψη των ιερόδουλων» έγραφε ο Μπερλιόζ. Με το κλίμα προς το παρόν ρευστό, κανένας δεν μπορεί να προεξοφλήσει την έκβαση των κινητοποιήσεων. Πολιτικά κερδισμένη φαίνεται να είναι η Λεπέν και αυτό είναι ανησυχητικό.
Μα και όσοι συμμετείχαν δεν θα θεωρούνται ηττημένοι. Φτάνει που τραγούδησαν «Allons enfants. Contrc nous de la tyrannic».

Πηγή: Χρύσα Κακατσάκη – Documento