Του Γ.Γ.
Συμπληρώνονται σήμερα δυο χρόνια από την ημέρα που άφησε την τελευταία του πνοή η Μίκης Θεοδωράκης.
Να το ξεκαθαρίσουμε απ’ την αρχή. Ο δικός μου Θεοδωράκης, είναι ο αγωνιστής που φυλακίστηκε, ο καλλιτέχνης που εμπνεύστηκε από τους αγώνες του λαού, ο συνθέτης που δημιούργησε τη μουσική επένδυση των ονείρων μου. Αυτός ήταν για μένα ο Μίκης και έτσι θέλω να παραμείνει στην μνήμη μου.
“Αργότερα βέβαια, ήρθε η ιδεολογικοπολιτική ήττα, η παραίτηση και η ενσωμάτωση για πολλούς”, έγραφε σε ένα κείμενο του, ο σύντροφος Τάσος Κατσαρός.
Εγώ όμως προτιμώ την εικόνα με την οποία θέλησε ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης να φύγει από την ζωή.
Κάποια χρόνια πριν τον θάνατό του σε μια συνέντευξη του έλεγε: «Στον τάφο μου θέλω να γράφει “Πολέμησε τον Δεκέμβρη”», ενώ δεν μπορεί να προσπεράσουμε την επιστολή που έστειλε προς τον Δ. Κουτσούμπα με τίτλο: «Θέλω να αφήσω τον κόσμο αυτόν σαν κομμουνιστής»,
Και κάτι τελευταίο. Ο Θύμιος είναι απόλυτα σωστός στον πυρήνα των λεγομένων του:
____________
Η δύναμη της μουσικής – Δυο χρόνια χωρίς τον Μίκη
Της Γ. Λ.
Ποιος ήταν ο “ήλιος της δικαιοσύνης” και ποια η “Μυρσίνη” που ήταν και “δοξαστική”;
Το μόνο που καταλαβαίναμε ήταν το: “μη λησμονάτε τη χώρα μου”.
Όλα τ’ αλλά σκόρπιες λέξεις, φύρδην μίγδην στο παιδικό μας μυαλό, που ερχόταν η μουσική να τις ενώσει και να τις χώσει βαθιά μες στην ψυχή μας.
Έτσι βρεθήκαμε να τραγουδούμε ποίηση που ξεφευγε από όσα ξέραμε, ποίηση που δεν καταλαβαίναμε …
Αξια έγιναν “τα παιδιά με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες” του Ελύτη και “το πέτρινο πεζουλι…” που υποτιμούσαμε ….
Ο Επιτάφιος και η μεγάλη βδομάδα ενώθηκε με τους απεργούς καπνεργάτες του Ρίτσου …
Η άνω τελεία στο Περιγιάλι το κρυφό του Σεφέρη κράτησε τη ζωή μας όταν το Πνευματικό εμβατήριο του Σικελιανού συνέπαιρνε τα πάθη και τα πλήθη …
μας γνώρισε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των χιτλερικών μέσα από το Μαουτχάουζεν του Καμπανέλλη …
Την υπόσχεση πως κάποιους θα τους ξαναδούμε του Μιχάλη Κατσαρού και τα χαμένα όνειρα του Μανώλη Αναγνωστάκη...
Τραγουδήσαμε για τους Ελευθερωτές της Λατινικής Αμερικής του Νερούδα, και το Γελαστό παιδί του Μπέρτραντ Μπιαν από την Ιρλανδία που έγινε ένα με τα δικά μας παιδιά
Ένας οικουμενικός Έλληνα, αναγνωρισμένος από την Παλαιστίνη και την Κούβα μέχρι τη Νότιο Αφρική και τη Σουηδία, από την Ιαπωνία μέχρι την Αμερική…
Ένας αγωνιστής, επονίτης μακρονησιωτης, Λαμπράκης … κι αν κάποιες φορές λιποτάκτησε από την συνοικία των ονείρων του, δεν έχασε στιγμή τον μουσικό του δρόμο, αυτόν που μας δίδαξε την ποίηση και την ιστορία των αγωνιστών όπου γης…
Αυτή η δύναμη της μουσικής ανοίγει την “πόρτα για της γης τους θλιμμένους” και τον πάει στη γειτονιά των αγγέλων.
0 Comments