Είναι γνωστός ο σάλος που δημιουργήθηκε όταν ο Γεραπετρίτης ικανοποίησε την απαίτηση του εκπροσώπου του κόμματος του θεού, πατριώτη Νατσιού και έδωσε εντολή να αποσυρθεί ένα συμβολικό έργο κατά της γυναικοκτονίας σε έκθεση στο προξενείο Νέας Υόρκης. Αυτό είναι το θέμα με το οποίο κυκλοφορεί πρωτοσέλιδα η ΕφΣυν, είναι ένα ζήτημα που απασχολεί στον ένα ή άλλο βαθμό τις εφημερίδες, ενώ αποτελεί και ένα “πιασιάρικο” θέμα για τις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές.
Οπως αναμενόταν και στο διαδίκτυο αυτό είναι ένα τα θέματα που δεσπόζουν με την συντριπτική πλειοψηφία των χρηστών να στιγματίζουν την κυβερνητική συμπεριφορά.
Ευκαιρία είναι λοιπόν να επαναλάβουμε κάποιες πάγιες απόψεις μας:
Του Γ.Γ
Αρχικά πιστεύω ότι τα πράγματα δεν πρέπει να τα βλέπουμε μονοσήμαντα και μανιχαϊστικά. Μπορεί κάποια σημαία να είναι σύμβολο της αστικής εξουσίας, μπορεί όμως να είναι και το λάβαρο ενός απελευθερωτικού-λαϊκού αγώνα.
Κι αυτό έχει συμβεί πάρα πολλές φορές στην νεώτερη ιστορία μας. Με την ελληνική σημαία δίπλα του θα δούμε να μιλάει ο Αρης Βελουχιώτης, όπως και να είναι στα μετερίζια όπου πολεμούσαν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ.
Την ελληνική σημαία όμως έφεραν και οι Χίτες και οι γερμανοτσολιάδες την περίοδο της ναζισταφασιστικής κατοχής.
Την ελληνική σημαία «προσκυνούσαν» οι Απριλιανοί δικτάτορες του ’67, την ίδια όμως σημαία κρέμασαν στα κάγκελα του Πολυτεχνείου οι φοιτητές το Νοέμβρη του 1973, για να την τσαλαπατήσει το τανκ μαζί με τα κορμιά τους.
Με δυο λόγια ήταν, άλλο πράγμα μια ελληνική σημαία που κυμάτιζε σε έναν αντάρτικο λόχο του ΕΛΑΣ, και άλλη σημαία ήταν αυτή που υπήρχε σε ένα στρατόπεδο ταγματασφαλιστών, άσχετα αν είναι ολόιδιες οι δυό τους. Εντελώς διαφορετικά πράγματα συμβόλιζε η κάθε μια.
0 Comments