Πηγή: Νίκος Παπαδογιάννης – Documento
Φταίει και η αντιπολίτευση; Ναι, φταίει και η αντιπολίτευση, για την αριστερή και κεντροαριστερή μιλάω, που σπαράσσεται αντί να συντάσσει κοινό μέτωπο ενάντια στον κοινό εχθρό. Ο ΣυΡιζΑ διχάστηκε και παραπαίει κάτω από το βάρος ενός οδυνηρού σχίσματος, το ΠΑΣΟΚ νομίζει ότι έπιασε τον παπά απ’ τα παπάρια και ράβει κοστούμι για τη νύχτα που θα ξαναβγεί δεύτερο κόμμα, ενώ το ΚΚΕ, ω της θλίψης, εμφανίζεται πιο συντηρητικό και από τα γκρουπούσκουλα της Δεξιάς.
Η θέση του Περισσού για το νομοσχέδιο σχετικά με τον γάμο των ομοφύλων θα μείνει παντοτινό μνημείο ψευδοαριστερού μεσαιωνισμού, και αξίζει να (μη) διαβαστεί απ’ όλους, ακριβώς επειδή προέρχεται από την ανήσυχη και φωτισμένη, υποτίθεται, πλευρά του πολιτικού φάσματος. Πού θα έβρισκαν καλύτερο σύμμαχο οι εικονομάχοι της Εκκλησίας, της Νίκης και των παραχριστιανικών οργανώσεων; Όταν οι μορφωμένοι συντάσσονται με τους αστοιχείωτους, με ηχητική υπόκρουση από βελάσματα, το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο απ’ ό,τι φαίνεται στον γυμνό οφθαλμό.
Το παπαδαριό γίνεται κράτος εν κράτει προσβάλλοντας σύσσωμη την κοινωνία με δικά μας έξοδα, αλλά η ίδια η Πολιτεία στέλνει στους κόλπους του ακόμα και ανθρώπους που θα βρίσκονται στο απυρόβλητο, όπως η χαροκαμένη μάνα των Τεμπών. Τα σκάνδαλα είναι πλέον τόσα πολλά, που παύουν να αποτελούν είδηση και να προξενούν αίσθηση, όπως και η ατιμωρησία που τα συνοδεύει.
Τα ΜΑΤ μπουκάρουν στα πανεπιστήμια και μπουζουριάζουν φοιτητές με την ευλογία της κυβέρνησης, αλλά αυτό δεν μας πειράζει και τόσο, διότι έχουμε αλλεργία στα κωλόπαιδα που γεμίζουν τους τοίχους με γκραφίτι και τα μυαλά μας με γνώση και ανησυχία. Και φως στο βάθος της σήραγγας δεν φαίνεται ούτε για μισή στιγμή.
Ενας Γλυψοπασοκος δημοσιογραφος μπηκε στη. Κολυμπηθρα του συριζα και παριστανει τον αριστερο τιμητη των παντων
Πήξαμε από διανοητικά μαλακιστήρια ολκής όταν προπαγανδίζουν,νομίζουν και εκλαμβάνουν τον εκφυλισμό σαν δήθεν προοδευτικότητα.
Πήξαμε στα απολιθώματα ολκής που προπαγανδίζουν κι εκλαμβάνουν την πατριαρχία , την οικογένεια στο αστικό καθεστώς και την ομοφοβία σαν κανονικότητα και μάλιστα φυσική.