Ήταν 12 τ’ Απρίλη του 1947. Μέρες Πάσχα. Ο λαός μας ανηφορίζει το δικό του γολγοθά, μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου. Μετά την απελευθέρωση από την κτηνώδη ναζιστική κατοχή, ο ηρωικός αγώνας του λαού μας για ανεξαρτησία, λαοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει ανεκπλήρωτος. Οι νέοι δυνάστες, οι αδίστακτοι αποικιοκράτες Εγγλέζοι κι ακολούθως οι Αμερικανοί ληστές και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους, σφίγγουν αλύπητα τη θηλιά της καταπίεσης.
Η ξενόδουλη άρχουσα τάξη, που στη διάρκεια της κατοχής είχε λιποτακτήσει στο εξωτερικό, επανακάμπτει και σε συνεργασία με πρώην δοσίλογους, νεόπλουτους μαυραγορίτες και υποτελείς πολιτικούς, παίρνει τα ηνία και συγκροτεί την αντιλαϊκή εξουσία της βασισμένη στην ξένη υποστήριξη. Τα καλύτερα παλικάρια του λαού μας οι γενναίοι εαμοελασίτες και οι ανταρτοεπονίτες, ο ανθός της ελληνικής νεολαίας, αυτοί που όλη την προηγούμενη περίοδο της κατοχής, έδωσαν αίμα και ψυχή για τη λευτεριά και για ιδανικά κι αξίες πανανθρώπινες, τώρα διώκονται, φυλακίζονται, βασανίζονται και δολοφονούνται από το κράτος της αντίδρασης και τις συνεργαζόμενες με αυτό φασιστικές συμμορίες των κεφαλοκυνηγών που αλωνίζουν αποθρασυμένοι στην ύπαιθρο. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Διορθώνω το λάθος του ηλεκτρονικού πληκτρολογίου: 12 Απριλίου 1947.
Ξεχωριστό αυτό το άρθρο, μικρός αλλά ουσιαστικός φόρος τιμής στους ήρωες – μάρτυρες του λαού μας, που έγραψαν με το αίμα τους το έπος του νέου αντιφασιστικού απελευθερωτικού αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Αποτίοντας φόρο τιμής ελάχιστο σε όλους τους ηρωικούς νεκρούς που χάθηκαν στη Νιάλα και στην Ξηριώτισσα της Λαμίας το φοβερό εκείνο Απρίλη του 1947, επιτρέψτε μου σήμερα, από τούτο δω το βήμα να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στο όνομα του αδικοχαμένου καλλιτέχνη συμπατριώτη μου, πρωταγωνιστή του αντιφασιστικού αγώνα στη Μαγνησία και τη Θεσσαλία, εκλεκτού στελέχους του επαναστατικού ΚΚΕ του Θανάση (Σιούλα) Τσισμανή από τους Κοκκωτούς Αλμυρού Μαγνησίας, που έφυγε από τη ζωή εκεί πάνω στη Νιάλα, μαζί με τη συντρόφισσά του στη ζωή και στον αγώνα, την Κούλα Δεναξά, στις 12 του Απρίλη 1949. Νέοι άνθρωποι, από τα πιο εκλεκτά παιδιά του λαού μας, δοσμένοι στον αγώνα μέχρι τη θυσία. Η οικογένειά μου, που πάντα είχε ιδιαίτερη σχέση με την οικογένεια Τσισμανή, τέτοιες μέρες κάθε χρόνο θυμούνταν με συγκίνηση τον ήρωα – μάρτυρα Σιούλα Τσισμανή,και την προσφορά του στον Αγώνα του Λαού μας. Έτσι κι εμείς οι νεότεροι,που δεν είχαμε βέβαια γνωρίσει τον ίδιο τον αγωνιστή, μάθαμε από μικροί την ιστορία του και τον είχαμε πάντα σαν ένα εκλεκτό πρότυπο ζωής. Ας είναι πάντα αθάνατη η μνήμη όλων των μαρτύρων του λαϊκού μας κινήματος.