Γράφει ο Νίκος από Βόλο

Το ζήτημα που θίγεις σήμερα, αγαπητέ σύντροφε Γιώργη, είναι βέβαια τεράστιο. Είναι ζωτικής σημασίας και γι’ αυτό απαιτεί πολύ μεγάλη προσοχή, οργάνωση, επιτελείο και επιτελικό σχέδιο της εργατικής τάξης.

Το μονοπώλιο του αστικού καθεστώτος και των μισθοφόρων του στη χρήση της βίας δεν σπάζει από τη δράση μεμονωμένων ατόμων ή μειοψηφικών ομάδων, και  μάλιστα τέτοιων που δεν έχουν δεσμούς με τη μάζα της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού ευρύτερα, όσο ηρωικά κι αν είναι τα μέλη τους ως άτομα.

Τέτοιες ομάδες φυσικά υπάρχουν σε κάθε εποχή, όμως δεν έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν τον κόσμο με τη θεαματική δράση μερικών ηρώων. Από την εποχή του Μπακούνιν, του Μπλανκί, της Ναρόντναγια Βόλια και των Εσέρων αποδείχτηκε ότι τέτοιες ομάδες και προσανατολισμοί είναι αδύνατον να επιβάλουν τη λαϊκή θέληση. Θα σπάσει λοιπόν το κρατικό μονοπώλιο της βίας, μόνο όταν στον κοινωνικό αγώνα, στον αγώνα για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας στρατευθούν εκατομμύρια άνθρωποι, σε όλους τους κοινωνικούς χώρους, όταν θα είναι πλέον πολλοί και πολύ καλά οργανωμένοι οι άνθρωποι αυτοί σε ταξικά συνδικάτα κάθε μορφής και όταν θα βαδίζουν όλο και πιο συνειδητά στις καθημερινές μάχες με την επιτελική πολιτική καθοδήγηση μιας ανώτερης συλλογικότητας: ενός πραγματικού κομμουνιστικού κόμματος, ενός μπολσεβικικού επαναστατικού κόμματος.

Τότε η κοινωνική πάλη θα πάρει στην εξέλιξή της πολύ πιο ανεβασμένες μορφές κι εκδηλώσεις, μορφές κι εκδηλώσεις πάλης που είναι ασύλληπτες σήμερα για πολλούς προλεταρίους οι άλλους εργαζομένους, μορφές πολιτικής δράσης οι οποίες θα γίνονται ακόμα ανώτερες κι ακόμη οξύτερες μέσα σε συνθήκες κοινωνικής και πολιτικής κρίσης του καθεστώτος. Μιας κρίσης η οποία θα τείνει να μετατραπεί σε πανεθνική επαναστατική κρίση. Τότε αναπόφευκτα θα τεθεί θέμα οργάνωσης της επαναστατικής ανατροπής του καθεστώτος, επομένως θα δημιουργηθούν αναπόφευκτα και όλες εκείνες οι μορφές οργάνωσης του αγώνα που θα σαρώσουν τις δυνάμεις της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας του κυρίαρχου ως τότε καθεστώτος. Μιλάμε για μορφές στρατιωτικής – πολεμικής οργάνωσης του προλεταριάτου και των άλλων λαϊκών μαζών.

Χρέος του πραγματικού (όχι του κατ’ όνομα, αλλά ουσία μηδέν) κομμουνιστικού κόμματος είναι να διαπαιδαγωγεί από τώρα καθημερινά την εργατική τάξη και το λαό μας με το μεγάλο του στόχο, το στόχο της επαναστατικής ανατροπής όλου του καθεστώτος και όλων ανεξαιρέτως των κρατικών του θεσμών κι οργάνων. Καθήκον του είναι να προσανατολίζει τις οργανώσεις του λαϊκού κινήματος στην πιο έξυπνη και τελεσφόρα για την τρέχουσα συγκυρία μορφή άμυνας εναντίον του συστήματος, τη μορφή που κάθε φορά θα ανεβάζει την εμπειρία των αγωνιστών ως το μέγιστο δυνατόν στις δοσμένες συνθήκες. Να τους εμπεδώσει στη συνείδηση ότι μόνο η επανάσταση αλλάζει ριζικά την κατάσταση και επανάσταση είναι αδύνατον να γίνει χωρίς ένοπλη πάλη των μαζών. Και πρέπει να επαγρυπνεί το επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, ώστε μόλις η κατάσταση της κοινωνίας μας αρχίζει πια ολοφάνερα να αλλάζει στο επίπεδο συνειδήσεων των μαζών, μόλις η συγκυρία αρχίσει πια να ανοίγει το δρόμο για μια μεγάλη, για μια ριζική κοινωνική ανατροπή, τότε το κόμμα να ρίξει πλέον το κατάλληλο πολεμικό σύνθημα και να οργανώσει έμπρακτα το στρατό της επανάστασης.

Αν μάλιστα αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων αρχίσει να γίνεται μέσα σε συνθήκες όπου το αστικό καθεστώς θα έχει μπλέξει ως τα μπούνια σε έναν πόλεμο με άλλα γειτονικά αστικά καθεστώτα ή που θα έχει υποστεί και ταπεινωτικές ήττες στο πεδίο των μαχών, τότε το επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης πρέπει αμέσως να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία, ώστε να αποδιοργανώσει στο μέγιστο βαθμό το υπάρχον καθεστώς, να πάρει με το μέρος της επερχόμενης επανάστασης τον κορμό των στρατευμένων πολιτών που θα βρεθούν να φέρουν όπλα στις ένοπλες δυνάμεις του ήδη κλονιζόμενου αστικού καθεστώτος.

Από αυτές τις υπαρκτές ήδη ένοπλες δυνάμεις επιστρατευμένων εργατών κι άλλων εργαζομένων, που θα αποσπώνται από τα νύχια του ταξικού εχθρού, θα αρχίσει τότε να διαπλάθεται ταχύτατα ο νέος επαναστατικός στρατός της χώρας, μπροστά στον οποίο η υπάρχουσα σήμερα και αύριο κρατική βία και καταστολή θα γίνουν κυριολεκτικά στάχτη και μπούρμπερη, αν τολμήσουν να κινηθούν εναντίον του. Αυτά είναι η αλφαβήτα του Μαρξισμού -Λενινισμού σχετικά με το ζήτημα.

Σε αντίθεση με τις εντυπωσιακές ή σπασμωδικές ενέργειες διαφόρων αριστερίστικων ή αναρχικών -αντιεξουσιαστικών μειοψηφιών, ο Β.Ι. Λένιν μάς διδάσκει ότι στη δική μας υπόθεση χρειάζεται απαραίτητα να ακουστεί στις λεωφόρους “το ρυθμικό  βήμα των οργανωμένων, πραγματικά σιδερένιων, ατσάλινων ταξιαρχιών” του κόκκινου στρατού μας, του επαναστατικού -προλεταριακού στρατού νέου τύπου! Τότε αυτοί που σήμερα χτυπάνε την εργατική τάξη με γκλομπ, χημικά, ρόπαλα, που τη δικάζουν και τη φυλακίζουν κι όσοι φυσικά τους δίνουν τις σχετικές εντολές,θα ψάχνουν να βρουν τρύπα για να κρυφτούν και δεν θα τη βρίσκουν.

Συνεπώς το πραγματικό ΚΚ σε κάθε χώρα, χωρίς βιασύνη, χωρίς σπασμωδικές, μειοψηφικές ή άκαιρες ενέργειες εντυπωσιασμού, πρέπει να προσανατολίζεται από τώρα και να προσανατολίζει στην ταξική οργάνωση του λαϊκού κινήματος και στη συνεχή κλιμάκωση των διεκδικήσεων και των μορφών πάλης του λαού. Να ανεβάζει ταυτόχρονα με την οργάνωση τη συνείδηση και τις διεκδικήσεις του κόσμου της δουλειάς και της πάλης. Έτσι θα φτάσει αναπόφευκτα η στιγμή που, όπως έγραφε ο Μαρξ “το όπλο της κριτικής θα δώσει πια τη θέση του στην κριτική των όπλων!”.

Και τα όπλα στα χέρια των λαών γίνονται μέσα ανίκητα της κοινωνικής αλλαγής, αρκεί να χρησιμοποιηθούν σωστά, έξυπνα κι αποφασιστικά. Αρκεί να χρησιμοποιηθούν από το λαϊκό στρατό με στρατηγικό σχέδιο,με επιτελική καθοδήγηση που θα βλέπει όλο το πεδίο της μάχης, αρκεί να βροντήξουν ανελέητα πάνω στον εχθρό την ώρα που πρέπει και με την ισχύ εκείνη που επιβάλλει η έναρξη της επαναστατικής επίθεσης. Κι όταν πλέον χρησιμοποιηθούν να είναι αποφασιστικά στη δράση τους και να μη σταματήσουν το έργο που ανέλαβαν στη μέση του δρόμου!

Με την επανάσταση και με το αποκορύφωμά της, την ένοπλη εξέγερση δεν επιτρέπεται καμία επιπολαιότητα, καμία απερισκεψία, αλλά και καμιά άκαιρη υποχώρηση, όταν θα έχει πλέον ήδη δοθεί το σύνθημα της επίθεσης. “Στις 23 και στις 24 του Οκτώβρη είναι νωρίς, στις 26 θα είναι αργά. Στις 25 πρέπει να επιτεθούμε οπωσδήποτε, αν θέλουμε να νικήσουμε”. Ποιος ξέχνα τα παραπάνω λόγια του μέγιστου επαναστάτη ηγέτη του 20ου αιώνα τον Οκτώβρη του 1917; Αυτή είναι η διαλεκτική όλων των προλεταριακών και όλων των λαϊκών επαναστάσεων στην πορεία της ιστορίας.

Αυτές είναι οι προϋποθέσεις κάθε νικηφόρας επανάστασης. (Είναι αυτές ακριβώς οι προϋποθέσεις που δυστυχώς μας λείπουν ολότελα στη σημερινή συγκυρία, γι’ αυτό και οι αγώνες σήμερα είναι ακόμη αμυντικοί. Σίγουρα ο προσανατολισμός πρέπει να είναι και σήμερα η απόκρουση της κρατικής καταστολής των λαϊκών αγώνων με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για την εργατική τάξη, στο βαθμό που το μπορούμε κάθε φορά.

Ωστόσο δεν είμαστε ακόμη σε θέση να αρπάξουμε και να στερήσουμε από τον αντίπαλο τα όπλα του, τα όπλα που τα στρέφει καταπάνω μας, όταν ανεβαίνουν τα αιτήματα των διεκδικήσεών μας έναντι στο καθεστώς. Ωστόσο πρέπει να κάνουμε συνείδηση στους αγωνιστές ότι ναι ο στόχος είναι ο μελλοντικός αφοπλισμός και τσάκισμα των κατασταλτικών δυνάμεων και μηχανισμών του εχθρού. Γι’ αυτό δεν πρέπει να καλλιεργούνται στις μάζες οι αυταπάτες περί “ένστολων εργαζομένων παιδιών του λαού”,που “υπηρετούν”, τα κακόμοιρα αυτά “παιδιά”, με  χαμηλούς μισθούς και  … “δίκαιες μισθολογικές απαιτήσεις ” -τα φουκαριάρικα- στα … ,”σώματα ασφαλείας”. Περί ένστολων μισθοφόρων δηλαδή που όμως σύμφωνα με τους ρεφορμιστές μας, μπορούν τάχα παραμένοντας σε αυτή την “υπηρεσία”, να νιώσουν το συμφέρον του λαού και μάλιστα να το … “υπηρετήσουν”, ως οργανωμένα σώματα, στρέφοντας όμως τα όπλα της βίας στο … οργανωμένο έγκλημα κι όχι στον αγωνιζόμενο κόσμο (κι άλλα τέτοια φούμαρα προς άγραν κοινοβουλευτικών ψήφων στο ρεφορμισμό…).

Αυτές οι αυταπάτες θα ξεριζωθούν σταδιακά από λαϊκές συνειδήσεις, εφόσον το επαναστατικό κόμμα δείξει στις μάζες τι πραγματικά είναι το κράτος και οι κατασταλτικές του δυνάμεις. Θα ξεριζωθούν σίγουρα κι οριστικά, όσο η κοινωνία μας προχωρήσει την υπόθεση της ανασύστασης του κομμουνιστικού της κόμματος και της οργάνωσης των δυνάμεων της εργατικής τάξης, που αύριο θα γίνουν οι στρατιές της επανάστασης. Αρκεί σήμερα να γίνει ξανά συνείδηση και πίστη στην εργατική τάξη και στο λαό ότι η διέξοδος από τον καπιταλισμό υπάρχει και είναι μόνο η επανάσταση κι ο σοσιαλισμός. Τα υπόλοιπα θα έρθουν αναπόφευκτα, στην ώρα τους!