Ναυάγιο της Πύλου, 1 χρόνο μετά – GAS STATION ή τα περιστέρια της Λαχώρης

Γράφει ο Βελισσάριος Κοσσυβάκης

ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ – 1 ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ-

GAS STATION ή ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΛΑΧΩΡΗΣ του Θωμά Σίδερη από τις 27/6 στους κινηματογράφους από τη New Star.

Στις 14 Ιουνίου συμπληρώνεται ένας χρόνος από το τραγικό ναυάγιο της Πύλου. Με αφορμή τον ένα χρόνο, η New Star παρουσιάζει την ταινία “GAS STATION ή ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΛΑΧΩΡΗΣ”, του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη, ραδιοφωνικού παράγωγου, δημοσιογράφου (Αφύλακτη Διάβαση) Θωμά Σίδερη.

H ταινία περιλαμβάνει πολύ σημαντικά ντοκουμέντα, κυρίως τις τηλεφωνικές συνομιλίες των μεταναστών με τις οικογένειές του λίγο πριν ξεκινήσουν το μοιραίο ταξίδι τους με το αλιευτικό  με την ονομασία “Andrianna”, “Adrianna” ή και “Adriana”, για την Ιταλία αλλά και υλικό που βιντεοσκόπησαν οι ίδιοι οι μετανάστες με το κινητό τους τηλέφωνο στα λιβυκά κέντρα κράτησης στην πόλη Αλ-Χομς. Είναι οι τελευταίες συνομιλίες και το τελευταίο καταγεγραμμένο υλικό για πολλούς από τους αγνοούμενους ή τα θύματα του ναυαγίου.

Το ναυάγιο στα ανοικτά της Πύλου συνέβη σε διεθνή ύδατα ανοικτά της Πύλου δύο ώρες μετά τα μεσάνυχτα της 14ης Ιουνίου 2023 σε αλιευτικό σκάφος που εκτιμάται ότι μετέφερε περίπου 750 μετανάστες. Κατά την επιχείρηση διάσωσης από τις ελληνικές αρχές διασώθηκαν 104 άτομα, μεταξύ των οποίων  Αιγύπτιοι,  Σύροι,  Πακιστανοί,  Αφγανοί και Παλαιστίνιοι, ενώ ανασύρθηκαν 82 νεκροί. Εκατοντάδες άλλοι αγνοούνται.

[…]«Παράλληλα, μέσα από φορτισμένες συναισθηματικά εκτός κάδρου αφηγήσεις και οικογενειακές παλιές βιντεοσκοπήσεις, ξετυλίγει δικές του αναμνήσεις από τον εργάτη πατέρα του, στη ναυπηγοεργατική ζώνη Περάματος, που τσακίστηκε εξίσου, παλιό ΕΠΟΝίτη όπως και οι μετανάστες σήμερα, από την εργασιακή εκμετάλλευση.» –

Ιφιγένεια Καλατζή – https://edromos.gr/to-dikio-to-echoyn-oi-exegermenes/

«Το πιο σημαντικό όμως μήνυμα της ταινίας είναι», υπογραμμίζει, «ότι τον ρατσισμό και την ξενοφοβία μπορούμε να τα νικήσουμε, όταν έρθουμε κοντά με τον άλλον, όταν καθίσουμε και μιλήσουμε, ακόμα και αν δεν έχουμε κοινή γλώσσα, όταν φάμε παρέα, όταν θρηνήσουμε μαζί».Θωμάς Σίδερης

“Τα περιστέρια δεν έχουν πατρίδες.

Τα περιστέρια πετούν από τα σύνορα,

ερωτεύονται πάνω από τα σύνορα,

χορεύουν πάνω από τα σύνορα

κι ύστερα χάνονται στα βάθη του ουρανού.” – Από την αφήγηση του Θωμά Σίδερη

“Η τελευταία ταινία του Θωμά Σίδερη, Gasstation, τα περιστέρια της Λαχώρης, μιλά σε πρώτο ενικό πρόσωπο. Η προηγούμενη ταινία του μιλούσε για τις χώρες όπου υπάρχει πόλεμος. Εδώ ο σκηνοθέτης βλέπει τα δεινά των μεταναστών από αυτές τις χώρες, εστιάζει στο ρατσισμό, που  πολλές φορές φέρνει το θάνατο. Γροθιά στο στομάχι του θεατή, μια ταινία άρτια τεχνικά, με όμορφη αφήγηση, βάζει το θέμα του φασισμού τώρα, στη χώρα μας, και μας καλεί να πάρουμε θέση.”Γιάννης Φραγκούλης 

“Ο πατέρας, όπως και ο Μοχάμαντ,
ξυπνούσε πριν τα χαράματα.
 Ετοίμαζε μόνος του το φαγητό.
Το έβαζε σε ένα μεταλλικό δοχείο
που το έλεγε καστανιά.
Ύστερα έπαιρνε τον κατήφορο
για να πάει στη στάση του λεωφορείου.
Αθήνα Πέραμα.
Έπρεπε να είναι στην ώρα του.
Τα αφεντικά δεν αστειεύονταν.
 Του φώναζαν, τον απειλούσαν.
Ο πατέρας έσκυβε το κεφάλι
και έπιανε το ματσακόνι.”
από την αφήγηση του Θωμά Σίδερη.

GAS STATION ή ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΛΑΧΩΡΗΣ

ΣΕΝΑΡΙΟ-ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΘΩΜΑΣ ΣΙΔΕΡΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: MAHIR KILIC
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗΣΗ: MAHIR KILICTHOMAS SIDERISABDULRAHIM KOBI (LIBYA)  GHULLAM ABBAS (PAKISTAN) – MUHAMMAD DAUD (PAKISTAN) – AHMED KHAN (PAKISTAN)

ΜΟΝΤΑΖ: ΗΑΜΙΤ ΗΑΖΑR

ΜΟΥΣΙΚΗ: ZAFAR FAROQ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: ΦΑΙΔΡΑ ΜΑΝΟΥΣΑΚΙΔΟΥ

ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ: ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΜΑΚΡΥΝΙΩΤΗ ΚΑΙ ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: OROS FILMS – 2024

Διάρκεια: 82 λεπτά

ΣΥΝΟΨΗ

Η ταινία γυρίστηκε σε τρεις χώρες, Ελλάδα, Πακιστάν και Λιβύη και καταγράφει το κύκλωμα διακίνησης μεταναστών από το Πακιστάν μέχρι τα κέντρα κράτησης-κολαστήρια της Λιβύης. Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει πολύ σημαντικά ντοκουμέντα, κυρίως τις τηλεφωνικές συνομιλίες των μεταναστών με τις οικογένειές του λίγο πριν ξεκινήσουν το μοιραίο ταξίδι τους για την Ιταλία αλλά και υλικό που βιντεοσκόπησαν οι ίδιοι οι μετανάστες με το κινητό τους τηλέφωνο στα λιβυκά κέντρα κράτησης στην πόλη Αλ-Χομς. Είναι οι τελευταίες συνομιλίες και το τελευταίο καταγεγραμμένο υλικό για πολλούς από τους αγνοούμενους ή τα θύματα του ναυαγίου, αφού οι διακινητές κράτησαν τα κινητά τηλέφωνα μεγάλου αριθμού μεταναστών. 

Μέσα από τις μαρτυρίες συγγενών των αγνοουμένων και θυμάτων στο Πακιστάν ξεδιπλώνεται η τραγωδία της μετανάστευσης ανθρώπων που επιχειρούν να έρθουν στην Ευρώπη δύο, τρεις ή περισσότερες φορές, όλοι τους θύματα των τοπικών αλλά και των διεθνών κυκλωμάτων διακινητών. Οι οικογένειες βρέθηκαν στη δεινή θέση να δέχονται απειλές από συνεργάτες των διακινητών προκειμένου να ξεπληρώσουν το χρέος τους, ενώ συνεχίζουν να ελπίζουν αφού οι γιοι τους θεωρούνται τυπικά ως αγνοούμενοι. 

Ωστόσο, μέσα από το ντοκιμαντέρ αποκαλύπτεται και το περίπλοκο και πολλές φορές απάνθρωπο πλαίσιο χορήγησης νομιμοποιητικών εγγράφων στους μετανάστες που ζουν επί πολλά χρόνια στην Ελλάδα, όπως στην περίπτωση του του Αντίλ Χουσεϊν  και του αδερφού του, που τελικά εντοπίστηκε νεκρός στο ναυάγιο της Πύλου. 

Οι απειλές που δέχεται ο Μοχάμαντ, εργάτης σε βενζινάδικο, από το αφεντικό του, όσο και η βούλησή του να εργαστεί στο ναυπηγείο για καλύτερο μεροκάματο, γίνεται η αφορμή για τον σκηνοθέτη να θυμηθεί τα δεινά που υπέφερε από τα δικά του αφεντικά ο πατέρας του, εργάτης για δεκαετίες στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος. Μέσα από την ιστορία των τριών Πακιστανών εργατών, ο σκηνοθέτης βρίσκει την ευκαιρία να πει στον πατέρα του όσα πράγματα δεν του είπε όσο ήταν ζωντανός, θύμα και ο ίδιος μιας άγριας οικονομικής εκμετάλλευσης. 

[…]«Βάζοντας εκτός κάδρου τον γεμάτο μίσος ρατσιστικό λόγο των χρυσαυγητών, ξεδιπλώνει σταδιακά το ρατσιστικό πλαίσιο της δολοφονίας του Σαχζάτ Λουχμάν στα Πετράλωνα και μεταξύ Λαχώρης στο Πακιστάν και Περιστεριού Αττικής, όπου διαμένουν αρκετοί Πακιστανοί που έχασαν δικούς τους στην Πύλο, ανακαλεί τους μικρασιάτες πρόσφυγες, που έναν αιώνα πριν, έμεναν στις ίδιες προσφυγικές κατοικίες, ενώ φαντάζεται τις αντίστοιχες μυρωδιές της Εγγύς Ανατολής που αναδύονταν ξανά από τις κουζίνες, γιατί «οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους το χώρο και φτιάχνουν τόπους και τοπία», σε ένα άκρως αντιρατσιστικό και ανθρώπινο συγκινητικό ντοκιμαντέρ, που κλείνει με τη «Ζωή εν τάφω» στα αραβικά από την Φεϊρούζ.»

ΠΗΓΗ: Ιφιγένεια Καλατζή  https://edromos.gr/to-dikio-to-echoyn-oi-exegermenes/

Trailer New Star

FLICKR με ΑΦΙΣΕΣ/ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/BANNER

GAS STATION POSTER

IMDB

https://www.imdb.com/title/tt31639745/?ref_=nm_knf_t_4

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *