Γράφει ο mitsos175

Αν χάρηκα που έχασαν οι φασίστες στη Γαλλία; Εννοείται, χάρηκα πάρα πολύ. Αλλά υπάρχει ένας φόβος. Πως η ήττα τους δεν είναι αποφασιστική.

Είχαμε γράψει πως ένας από τους λόγους που έχασε η Λεπέν ήταν η βιασύνη της να δώσει τα διαπιστευτήρια της στο μεγάλο κεφάλαιο, οπότε έχασε πάρα πολλούς ψήφους όσων δεν ήθελαν το Μακρόν και δεν εμπιστεύονταν τους ρεφορμιστές.

«Είχε προλάβει βέβαια το ίδιο το γαλλικό κεφάλαιο να ξεκαθαρίσει ότι καμιά «περιπέτεια» και απειλή δεν βλέπει μπροστά του, είτε με την Λεπέν είτε με όσους συνασπίστηκαν εναντίον της, όπως και ότι και οι τρεις βασικές δυνάμεις που διεκδικούσαν την ψήφο των Γάλλων αποτελούσαν εξίσου συστημικές εναλλακτικές. Ενώ η ίδια η Λεπέν είχε φροντίσει να ξεκαθαρίσει ότι σκόπευε να συνεχίσει στον δρόμο του προκατόχου της, τόσο σε ό,τι αφορά την αντιλαϊκή επίθεση στους Γάλλους εργαζόμενους όσο και στην «κόκκινη γραμμή», όπως χαρακτήριζε τις δεσμεύσεις της χώρας στο ΝΑΤΟ και την πιο βαθιά εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο έδαφος της Ουκρανίας» γράφει ο 902 στο άρθρο «πέτυχε». Ενδιαφέρον το άρθρο ρίξτε μια ματιά.

«Αυτό που «πέτυχε» τελικά στη Γαλλία είναι το σχέδιο αναδιάταξης όλων των αστικών δυνάμεων – εφεδρειών και μη – για να εκτονωθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια σε «νέα» ψευτοδιλήμματα, να κερδίσουν χρόνο οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και μαύρων σύννεφων στη γαλλική οικονομία. Γι’ αυτό και είναι βέβαιο ότι θα τροφοδοτηθεί ένας νέος κύκλος συντηρητικοποίησης, κάτι που επιβεβαιώνεται και από την πείρα των προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων, όπου παρά τα κάθε φορά «μέτωπα ανάσχεσης», η ακροδεξιά τρεφόταν από το ίδιο το σύστημα, με την «ατζέντα» της να γίνεται κυβερνητική πολιτική (π.χ. για το Μεταναστευτικό από τον Μακρόν), και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση να δυναμώνει περισσότερο».

Όνειρό μου είναι η ενότητα της αριστερής πλειοψηφίας που θα γκρεμίσει το φασισμό σε όλες του τις μορφές. Πριν το 2015 ήμουν ευγενικός με το ΣΥΡΙΖΑ σε βαθμό παρεξηγήσεως, αφού ήθελα να σταματήσει οπωσδήποτε η Μνημονιακή Καταστροφή. Είχα βέβαια τις απορίες μου, πχ (χωρίς μνημόνιο μέσα στο ευρώ!!!), αλλά αντί να πω στους ρεφορμιστές «τι λέτε ρε απατεώνες;» ευχόμουν «καλή επιτυχία»! Φυσικά τα έκαναν σαν τα μούτρα τους, κι ήρθε ο χειρότερος που μπορούσε να έρθει, ο Μητσοτάκης!

Ας αφήσουμε τη Γαλλία, ελπίζω να μη συμμαχήσουν με το Μακρόν οι δήθεν ακροαριστεροί, γιατί αυτό θα είναι η ταφόπλακά τους και η άνοδος της Λεπέν στην εξουσία θα είναι σίγουρη. Δεν υπάρχει περίπτωση ο κόσμος να ανεχτεί άλλες κωλοτούμπες όταν εφαρμόζεται η πιο σκληρή αντιλαϊκή πολιτική.

Ας υποθέσουμε πως ο Κασσελάκης τα βρίσκει με τον Ανδρουλάκη και κάποιος από αυτούς, ή κάποιος άλλος, ηγείται ενός ενωμένου ΠΑΣΟΚ ή ΣΥΡΙΖΑ (το ίδιο είναι). Ας υποθέσουμε πως ο κόσμος αγανακτισμένος από τη μαύρη αγορά, τα σκάνδαλα και την πολιτική του Μητσοτάκη τους ψηφίζει.
Μετά τι; Αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική, τι λέτε πως θα γίνει; Σ’ ένα πόλεμο το να προχωρήσεις λίγα μέτρα είναι καλό μόνο αν εξυπηρετείται κάποιος γενικότερος σκοπός. Αλλιώς σπαταλάς δυνάμεις.
Το ίδιο και στον ταξικό πόλεμο. Ενότητα; Ασφαλώς! Αλλά με κείνους που δε θα προδώσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου, που δε θα βγουν πάνω μόνο και μόνο για να πάρουν την κουτάλα να τρων αυτοί…