Την λέγαν Νάντια. Τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ περιορίζονται να μας πουν ότι ήταν μετανάστρια ηλικίας 60-62 ετών, παντρεμένη και μητέρα δυο παιδιών.
Στην πατρίδα της ήταν δασκάλα, αλλά η φτώχεια και η δυστυχία την έκαναν να έρθει στην Ελλάδα μετανάστρια, επιδιώκοντας μια καλύτερη ζωή.
Δούλευε πολύ σκληρά σε μια επιχείρηση το πρωί κάνοντας στεφάνια για νεκρούς και το απόγευμα εργαζόταν σε ένα κυλικείο. Ολα τα 25 χρόνια που ήταν στην πατρίδα μας έδωσε κάθε ικμάδα της δύναμης της για να σπουδάσει τα παιδιά της και να χτίσει ένα μικρό σπιτάκι.
Το τέλος της όμως ήταν τραγικό. Η ταξική μας αδελφή βρέθηκε απανθρακωμένη, στην βιοτεχνία στην οποία εργαζόταν όταν αυτή τυλίχθηκε στις φλόγες. Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό το πώς και το γιατί η εργαζόμενη δεν μπόρεσε να εγκαταλείψει εγκαίρως το φλεγόμενο μέρος και είχε αυτό τον τραγικό θάνατο.
Αλλο ένα θύμα του ταξικού πολέμου που βιώνουμε καθημερινά. Βλέπετε, ο κόσμος της τάξης μας παλεύοντας “για ένα κομμάτι ψωμί” πολλές φορές συναντάει τον θάνατο. Και αν αυτός δεν προέλθει από εργοδοτική δολοφονία -αυτά που ονομάζουν “εργατικά ατυχήματα”- δεν είναι λίγες οι φορές που η πάλη για το μεροκάματο έχει απρόβλεπτες συνέπειες όπως αυτές με τις οποίες έχασε την ζωή της η Νάντια.
0 Comments