Ως συνήθως εμείς θα βρεθούμε πάλι σε διαφορετική όχθη απ’ όλες τις αγιογραφίες που γράφονται για την “εξέχουσα προσωπικότητα τον διακεκριμένο Έλληνα καθηγητή φιλοσοφίας και συγγραφέας”, όπως αναφέρει σήμερα η Αυγή, Χρήστο Γιανναρά, ο οποίος έφυγε σήμερα από τη ζωή, σε ηλικία 89 ετών.
Οπως θα δούμε και παρακάτω δεν ήταν παρά ένα πρόσωπο που η αποκλειστική του επιδίωξη ήταν η συνειδητή προώθηση μιας σκοταδιστικής, ταλιμπανικής εκδοχής του χριστιανισμού. Ενας συντηρητικός και βαθιά αντιδραστικός διανοούμενος, αγαπημένος του επιστημονικού κατεστημένου που τον εξέλεξαν καθηγητή στην Πάντειο.
Και εδώ θα ανασύρουμε από το αρχείο μας, ένα κείμενο -οι υπογραμμίσεις δικές μας- του Γιώργου Ν. Οικονόμου, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, που βάζει τα πράγματα στην θέση τους όσο αφορά τον Χρήστο Γιανναρά:
Υφέρπων φασισμός
Από τη δεκαετία του 1990, σε ένα τμήμα της κοινωνίας παρατηρείται άνοδος του εθνικισμού, της θρησκευτικής ρητορείας και του αντιδυτικισμού. Οι συνθήκες που επέτρεψαν αυτά τα φαινόμενα ήταν κατ’ αρχάς η αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος και η διαφθορά του που φάνηκε ήδη το 1989 (σκάνδαλο Κοσκωτά, δίκη Α. Παπανδρέου). Μετά, ο φανατισμός με το «μακεδονικό» ζήτημα εναντίον της γείτονος χώρας και της σύνθετης ονομασίας της με το όνομα «Μακεδονία».
Στη συνέχεια, η υστερία υπέρ των Σέρβων ορθοδόξων χριστιανών και σφαγιαστών των Βαλκανίων (Μιλόσεβιτς, Μλάντιτς, Κάρατζις). Επίσης, οι κινητοποιήσεις υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Τέλος, οι επιθέσεις και τα υβρεολόγια κατά του Βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. Σε αυτές τις εκδηλώσεις εθνικιστικής υστερίας, πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε η Χριστιανική Εκκλησία και οι νεοορθόδοξοι θεολογίζοντες.
Εξέχουσα θέση στους τελευταίους κατέχει ο θεολόγος αρθρογράφος πρωινής εφημερίδας, Χρήστος Γιανναράς. Από τη δεκαετία 1980, στρέφεται εναντίον του Δυτικού πολιτισμού και του Διαφωτισμού και σπέρνει εθνικιστικές και θρησκευτικές ιδέες, με κορύφωση την υποστήριξη του θεοκρατικού και μοναρχικού Βυζαντίου ως υπόδειγμα τρόπου ζωής!
Κατά καιρούς έχει υποστηρίξει αμφιλεγόμενες προσωπικότητες, όπως τον Κωνσταντίνο Καραμανλή Α’, τον Βγενόπουλο, τον Πάγκαλο, την Γαρυφαλλιά Κανέλλη, τον Χριστόδουλο, τον Πούτιν. Εχει επίσης προτείνει την καταστρατήγηση του Συντάγματος με σχηματισμό εξωκοινοβουλευτικής κυβέρνησης από ανώτατους αξιωματούχους του Στρατού, της δικαστικής εξουσίας και της οικονομίας, για να «σωθεί η χώρα».
Τις τελευταίες δεκαετίες, ο Γιανναράς επιδίδεται σε παραληρήματα εναντίον κάθε διαφορετικής άποψης. Καταφέρεται κατά πάντων σαν να είναι ο αδιαμφισβήτητος εκφραστής της αλήθειας, του σωστού και της ηθικής. Τα κείμενά του είναι λίβελοι και πολεμικές, χωρίς επιχειρήματα, αλλά με συναισθηματισμούς, αμετροεπή επιθετικότητα, με ανεπίτρεπτη λεκτική βιαιότητα και ύβρεις. Διασπείρουν μισαλλοδοξία, πόλωση και εμφυλιοπολεμικό μένος.
Τελευταίο δείγμα είναι πρόσφατο άρθρο του σε πρωινή εφημερίδα με αφορμή την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τη Βουλή, το οποίο από την αρχή μέχρι το τέλος περιέχει μόνο ψεύδη και ύβρεις. Σε αυτό τοποθετεί στο ίδιο επίπεδο τον Κολοκοτρώνη, τον Λεωνίδα και τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά! Πιστεύει ότι σήμερα ζούμε σε «συλλογική συμφορά» και χαρακτηρίζει τους υποστηρικτές της Συμφωνίας στα ΜΜΕ «παραχαράκτες», διότι κατασκευάζουν «εντυπώσεις», και όσους τους πιστεύουν ότι είναι «ευνουχισμένοι από τη σχολική παιδεία», και μεταβολίζουν «άσκεπτα, άκριτα και παθητικά τις τηλεοπτικές εντυπώσεις».
Οι πολιτικοί αντιμετωπίζονται ως «συμπτώματα αρρώστιας μολυσματικής, σωστής λοιμικής», κατηγορούνται ότι «παραφρονούν: αρρωσταίνουν βαριά». Οι «ριζοσπαστικοί» αριστεροί αποκαλούνται «χαμερπείς λακέδες των Αγορών και του ΝΑΤΟ», «ξεπουλάνε με άθλια τεχνάσματα πατρώα γη και προγονική ιστορία». Ο πρωθυπουργός (σ.σ εννοεί τον Τσίπρα) αποκαλείται «αυτουργός της πρόσφατης ιεροσυλίας (ασέλγειας στην ελληνικότητα της Μακεδονίας)», «επιδεικτικά εξαγορασμένος» και μαζί με τους άλλους κυβερνώντες είναι άτομα με «αρρωστημένο ψυχισμό». Οι βουλευτές των άλλων κομμάτων που ψήφισαν τις κυβερνητικές επιλογές είναι «νηπιακά μωρόπιστοι, προσήλυτοι στην ιεροσυλία». Οι δε ιστορικοί, που υποστηρίζουν διαφορετικές απόψεις από αυτόν, χαρακτηρίζονται «μισθωμένοι μανδαρίνοι των Αγορών και του ΝΑΤΟ». Ολοι οι πολιτικοί συλλήβδην «συμπληρώνουν το σκηνικό της νεκροπομπής».
Είναι εμφανές ότι πρόκειται για άρθρο γεμάτο ακρότητες, υπερβολές, μακάβριες εικόνες, με χυδαία υβρεολόγια για τους πάντες. Δεν έχει κανένα έλλογο επιχείρημα, παρά μόνον απαξίωση και διχαστικό φανατισμό. Το ύφος και το ήθος του άρθρου θυμίζουν τη μεσαιωνική ατμόσφαιρα του μίσους στον Εθνικό Διχασμό του 1916-17 με το «Ανάθεμα» κατά του Ελ. Βενιζέλου και τον «λιθοβολισμό» στο Πεδίον του Αρεως, με κύριο συντελεστή την ορθόδοξη Εκκλησία.
Ομως, ο Γιανναράς δηλώνει χριστιανός, υμνεί τη θρησκεία «της αγάπης, της ταπείνωσης και της συγχώρεσης». Πρόκειται προφανώς για υποκρισία, διότι διαδίδει τα αντίθετα: το μίσος κατά των ετεροδόξων και την εξαφάνισή τους, με την έπαρση και την αλαζονεία του κατόχου της μοναδικής και αιώνιας αλήθειας. Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο ρόλος της θρησκείας: επιτρέπει στους πιστούς της να υποστηρίζουν θεωρητικά ανθρώπινες αξίες και να πράττουν τα ακριβώς αντίθετα. Οι βίαιες και ακραίες απόψεις θα μπορούσαν να αποσοβηθούν εάν υπήρχε έστω ένα ελάχιστο ψήγμα φιλοσοφικής κουλτούρας, με βάση τη νηφαλιότητα, τον διάλογο, τα επιχειρήματα, τον αναστοχασμό και τον σεβασμό του Αλλου. Δυστυχώς, αυτά δεν αποκτώνται στα θεολογικά δόγματα και στον εθνικιστικό φανατισμό.
Το άρθρο αυτό συντελεί στον εθνικιστικό επικίνδυνο διαχωρισμό σε «πατριώτες» και «προδότες», σε «υγιείς» και «αρρώστους». Σπέρνει τη μισαλλοδοξία και προτρέπει τους «εθνικόφρονες» και «υγιείς» να εξοντώσουν τους «αρρώστους» και τους «προδότες», δηλαδή αυτούς που σκέπτονται διαφορετικά από τον ίδιο. Χαρακτηρίζει τους διαφορετικά σκεπτόμενους ή έστω τους αντιπάλους ως εχθρούς. Φυσικά, ο εχθρός, κάθε εχθρός, πρέπει να ηττηθεί, να εξοντωθεί, να καταστραφεί. Στοχοποιεί έτσι πρόσωπα, κόμματα, απόψεις και προτρέπει στην εξαφάνισή τους. Αυτά είναι στοιχεία της φασιστικής ιδεολογίας.
Αναρωτιέται κανείς σε τι διαφέρουν τα γραφόμενα του Γιανναρά από τις εμφυλιοπολεμικές κραυγές των χρυσαυγιτών που διαδίδουν την εχθρότητα στην ανοικτή κοινωνία, το μίσος προς την ελευθερία, την ηθική και πολιτική εξαχρείωση. Είναι πλέον εξόφθαλμο ότι ο λόγος του Γιανναρά είναι μία από τις φωλιές στις οποίες εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού, είναι πηγή φασιστικών σημασιών.
Τελικά είχε δίκαιο ο Γιανναράς όταν κάποτε έγραφε για ¨τις κλασικές γεροντοκόρες της Αριστεράς…” !!!! Παραμένουν στο ράφι και εσαεί γεροντοκόρες!!!!
ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ!!!!
Και τι σχέση είχε ποτέ του ο Γιανναράς με την Αριστερά κύριε Τσομπάνη; Πάντα δεξιός κι αντικομμουνιστής ως το μεδούλι ήταν ο μακαρίτης, με τη διαφορά ότι τα τελευταία χρόνια οι αντιδυτικές του απόψεις (όχι αντικαπιταλιστικές-προοδευτικές, αλλά αντιδυτικές γενικά και εθνικιστικές, αφού έτσι κι αλλιώς η θεολογία που πρέσβευε ήταν εναντίον των ιδεών τόσο του αστικού ορθολογισμού -διαφωτισμού, όσο και του διαλεκτικού – ιστορικού υλισμού) δεν μπορούσαν να γίνουν δεκτές από την επίσημη κρατική παπαδοκρατία και τα θεολογούντα τσιράκια της,επειδή πολύ απλά η κρατική αυτή παπαδοκρατία τρώει κάργα από τα ΕΟΚικά κονδύλια και προγράμματα, ενώ φυσικά έχει ταχθεί υπέρ των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και μητσοτακικής κλίκας. Στον διεξαγόμενο πόλεμο της Ουκρανίας η κρατική παπαδοκρατία της Ελλάδας πήγε με τις ΗΠΑ και τους Ζελένσκηδες, ενώ τα έχει σπάσει με το κρατικό παπαδαριό της Μόσχας. Στα μαχαίρια είναι. Ο Γιανναράς φυσικά δεν ήταν σε αυτό το μήκος κύματος, γι’αυτό και τον είχαν πλέον παραγκωνισμένο. Αν δείτε την ανακοίνωση που έβγαλαν για το θάνατο του Γιανναρά τα τσιράκια του δεσπότη του Βόλου, της λεγόμενης ορθόδοξης θεολογικης ακαδημίας, ουσιαστικά τον μέμφονται το μακαρίτη ως … ελληνοκεντρικό και αντιδυτικιστή! Όχι παίζουμε που δεν θα έπιαναν τόπο τα κονδύλια του ιμπεριαλισμού προς το επίσημο ορθόδοξο παπαδαριό. Εμείς οι κομμουνιστές με το Γιανναρά είχαμε πάντα πλήρη ιδεολογική αντίθεση, αφού ήταν δεξιός αντικομμουνιστής. Αυτό και τίποτα περισσότερο. Ιδεολογικός αντίπαλος ήταν, και από κει και πέρα ξέρουμε να ξεχωρίζουμε τα όριά του από εκείνα άλλων θρησκευόμενων διανοητών. Από το λεγόμενο νεοορθόδοξο ρεύμα που εκπροσωπούσε ο Γιανναράς, αυτός μεν ο ίδιος ανήκε στην πιο δεξιά πλήρως αντικομμουνιστική του τάση, ενώ αντιθέτως διακεκριμένο στέλεχος του επίσημου ΚΚΕ, επικεφαλής μάλιστα για ένα διάστημα του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών υπήρξε ο σαφώς προοδευτικός- αριστερός διανοούμενος Κωστής Μοσκώφ. Στάση ενδιάμεση μεταξύ ΚΚΕ και αστορεφορμιστικών κομμάτων κράτησε ο για πολλά χρόνια συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ Κώστας Ζουράρις. Ο Ζουράρις είχε κι έχει κοινό σημείο του με τον Γιανναρά την αντίθεση προς την πολιτική του δυτικού ιμπεριαλισμού, ευρωπαϊκού κι αμερικάνικου. Αυτή είναι η απλή αντικειμενική αλήθεια. Τα υπόλοιπα είναι απλώς ένας χρόνιος παθιασμένος αντικομμουνισμός.
Πολύ σωστά τα γράφετε κι εσείς κι ο Οικονόμου για τον Γιανναρά , αυτόν τον σημαντικό αντίπαλο του μαρξισμού και γενικά των αριστερών ιδεών στην Ελλάδα. Αν η Αυγή τον θεωρεί σπουδαίο φιλόσοφο αυτό τεκμηριώνει τον απερίγραπτο εκφυλισμό του πολιτικού χώρου που εκφράζει η συγκεκριμένη εφημερίδα. Παλιότερα είχε δημοσιευθεί στο blog Πολιτικό Καφενείο η κρίση του μαρξιστή φιλοσόφου Αύγουστου Μπαγιόνα για τον Γιανναρά , όταν ο τελευταίος επρόκειτο να γίνει καθηγητής στο Πάντειο το 1982. Εκεί ο Μπαγιόνας , ασκώντας καταλυτική κριτική και με στέρεα επιχειρήματα , αποδείκνυε ότι ο Γιανναρά ςδεν ήταν φιλόσοφος , αλλά θεολόγος. Βέβαια το τότε Πάντειο είχε άλλη γνώμη. Δυστυχώς δε μπορώ να βρω πουθενά στο διαδίκτυο το κείμενο αυτό του Μπαγιόνα. Ελπίζω κάποιος να μπορέσει να το βρει και αν το ανεβάσει.
Σύντροφε Μανώλη, στο διαδίκτυο δίνεται η παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση που παραπέμπει σε κείμενο της “Πολιτιστικής”, τεύχος 18 του 1985 που έχει τίτλο:”Νεοσκοταδισμός στη φιλοσοφία” κι αναφέρεται στην κριτική του αείμνηστου μαρξιστή φιλοσόφου Αύγουστου Μπαγιόνα στον Γιανναρά, όταν ο δεύτερος επεδίωξε τη φιλοσοφική έδρα στην Πάντειο. Λόγω τεχνικών δυσκολιών εγώ δεν κατόρθωσα να κατεβάσω στο κινητό τηλέφωνό μου αυτό το κείμενο ή να το αντιγράψω σαν κείμενο. Σου στέλνω όμως τον ηλεκτρονικό σύνδεσμο, μήπως και μπορέσεις εσύ να αντιγράψεις αυτό το κείμενο. Αν το κατορθώσεις και θέλεις, τότε ανέβασέ το για αναδημοσίευση στο Βαθύ Κόκκινο. https://www.scribd.com/doc/253686724/%CE%9D%CE%95%CE%9F%CE%A3%CE%9A%CE%9F%CE%A4%CE%91%CE%94%CE%99%CE%A3%CE%9C%CE%9F%CE%A3-%CE%A3%CE%A4%CE%97-%CE%A6%CE%99%CE%9B%CE%9F%CE%A3%CE%9F%CE%A6%CE%99%CE%91
Σε ευχαριστώ.
Ούτε υστερία υπέρ των Σέρβων ορθοδόξων (sic) μπορούσα να αντιληφθώ όταν βομβαρδίζανε τους άμαχους οι ΝΑΤΟϊκοί ούτε μπορώ να θεωρήσω συνωστισμό στις αποβάθρες, την σφαγή του 1922 στη Σμύρνη. Αν ο εκλιπόν εκπροσωπούσε το ένα άκρο, ετούτος ο Γιώργου Ν. Οικονόμου, εκπροσωπεί το άλλο.