Φονιάδες μονοπώλια
παντού φωτιές ανάβουν,
μας καίνε, μας δικάζουνε
και την ψυχή μας βγάζουνε
και ζωντανούς μας θάβουν.
Ποδοπατούν αλύπητα
τ’ ανθρώπινο το σώμα,
στο άγνωστο βαδίζουμε
κι όνειρα πια δε χτίζουμε,
μας κλείνουνε το στόμα.
Έρχονται χρόνια δύσκολα. Τραγούδι του Μάκη Ερημίτη σε ερμηνεία του Στέλιου Καζαντίδη.
Σαν σήμερα, στις 29 Αυγούστου του 1931, γεννήθηκε ο Στέλιος Καζαντζίδης.
Τι να πεις γι’ αυτόν τον τεράστιο ερμηνευτή με τις δύο χιλιάδες δίσκους και τα τεσσεράμισι χιλιάδες τραγούδια που δύσκολα θα υπάρξει παρόμοιος του στην ελληνική δισκογραφία.
Η βαθιά εκφραστική του φωνή, τραγούδησε τα βάσανα του λαού, τον πόνο του, τους νταλγκάδες του.
Στα 50 χρόνια της καλλιτεχνικής παρουσίας του ερμήνευσε με μοναδικό τρόπο τα τραγούδια των μεγάλων δημιουργών: Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου, Χιώτη, Μητσάκη, Καλδάρα, Παπαγιαννοπούλου, Δερβενιώτη, Βίρβου, Κολοκοτρώνη, Καραπατάκη, Μπακάλη κ.ά., ενώ έγραψε και δικά του τραγούδια.
Είναι πραγματικό «διαμάντι» το αφιέρωμα που είχε κάνει στον μεγάλο λαϊκό βάρδο μας Στέλιο Καζαντζίδη, o τηλεοπτικός σταθμός “902”.
Παρ’ όλο που το βίντεο που παραθέτουμε είναι πολύ μεγάλο –έχει διάρκεια μια ώρα και 45 λεπτά– αξίζει να το παρακολουθήσετε.
Θα ακούσετε σπάνιες εκτελέσεις τραγουδιών από το Στέλιο, αρκετές συνεντεύξεις που αναφέρονται σ’ αυτόν τον καλλιτέχνη και θα παρακολουθήσετε μοναδικά βίντεο και εικόνες που «ντύνουν» αυτό το αφιέρωμα που έχει τίτλο «Τ’ αχνάρια ενός μύθου».
Επίσης δείτε ένα μοναδικό ντοκιμαντέρ διάρκειας σχεδόν τεσσάρων ωρών που φωτίζουν την διαδρομή του υπέροχου αυτού ανθρώπου και αξεπέραστου ερμηνευτή. Ενα θαυμάσιο ταξίδι ανάμεσα σε ρομαντικές εικόνες εποχής και μεγάλα ιστορικά γεγονότα.
Με 84 τραγούδια, σταθμοί της πολυσήμαντης διαδρομής του.
Το βίντεο που φτιάξαμε είναι συρραφή τεσσάρων 55λεπτων ντοκιμαντέρ σε DVD μέσα από το οποίο ο κορυφαίος ερμηνευτής μας ταξιδεύει στο παρελθόν για να μας δείχνει το μέλλον.
Άλλος ο Καζαντζίδης τραγουδιστής του λαού, του έρωτα, της εργατιάς, της φτώχιας, της ξενιτειάς, της μάνας κλπ, και άλλος ο άνθρωπος Καζαντζίδης.
Ήταν ένας φιλοχρήματος που εκβίαζε και ξεζούμιζε όλους όσους συνεργάστηκε, που αθετούσε όλες τις συμφωνίες τις οποίες υπέγραφε στην παρουσία δικηγόρων του. Έβαζε εκβιαστικά όρο για να δεχτεί να τραγουδήσει ένα τραγούδι, να αναφέρετε και ο ίδιος και να πληρώνεται σαν στιχουργός. Είναι με αυτό τον τρόπο που οικειοποιήθηκε τραγούδια του Νικολόπουλου, της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και άλλων. Και όλοι υπέκυπταν στον εκβιασμό του αφού και ένα μέτριο τραγούδι γινόταν επιτυχία αν το τραγουδούσε ο Καζαντζίδης.
Τον απολαμβάνεις όταν τραγουδά, όμως δεν τον αντέχεις όταν μιλά. Στις ερωτήσεις απαντά με υπεκφυγές, ειρωνίες, χλευασμούς.
Δεν είπε ποτέ καλό λόγο για άνθρωπο με τον οποίο συνεργάστηκε. Άνοιγε το στόμα του μόνο για να κλαψουρίζει και να κατηγορεί κάποιον και αφορούσε πάντα οικονομικές διαφορές. Κατηγόρησε και τον Μίκη Θεοδωράκη ότι πήρε όλα τα χρήματα από μια συναυλία στην οποία τον κάλεσε. Η Μαρινέλα που είχε καλές σχέσεις μαζί του και μετά που χώρισαν, και για να μη θεωρηθεί ότι επωφελήθηκε από τη σχέση μαζί του, είπε: “…….. από τον Καζαντζίδη έφυγα με ένα κατοστάρικο στην τσέπη και δεν είχα που να μείνω…..” Για την Καίτη Γκραίη είπε ότι της έδωσε όλα τα λεφτά που της είχε κρατήσει. Γιατί της τα κράτησε; H ίδια δεν μίλησε γι αυτό το θέμα.
Όταν κάποτε μετέβει στην Αυστραλία για σειρά εμφανίσεων και κατ´ απαίτηση του ΠΡΟΠΛΗΡΩΘΗΚΕ από τους ομογενείς που τον κάλεσαν, βρήκε μια αφορμή ότι δεν ήταν καλή η διοργάνωση των εκδηλώσεων, τα βρόντηξε και αναχώρησε από την χώρα χωρίς να κάνει ούτε μια εμφάνιση! Άφησε μάλιστα και την 18χρονη τότε Βίκη Μοσχολιού που την είχε πάρει μαζί του και έκανε τα πρώτα της βήματα εντελώς μόνη στην ξένη χώρα, και χρειάστηκε να τον απειλήσουν οι συγγενείς της για να την φέρει πίσω! Έκτοτε τον σιχαινόταν, αλλά και ο ίδιος δεν αναφέρθηκε ποτέ σε αυτή ακόμα και όταν τον ρωτούσαν.
Σε μια περίπτωση αποκάλεσε τα ρεμπέτικα τραγούδια “σαχλαμάρες”. Δηλαδή μηδενίζει άλλους τραγουδιστές και δημιουργούς όπως τον Βαμβακάρη, Τσιτσάνη, Μητσάκη, Παπαϊωάννου κ. α. Μόνο ο Καζαντζίδης υπάρχει!
Αυτός ήταν ο Καζαντζίδης, άθλιος χαρακτήρας, διπολικός, υπερβολικά εμμονικός, εγωϊστής, αμόρφωτος, διαταραγμένη προσωπικότητα εκμεταλλευτής που μόνο κακά λόγια έλεγε για όλους τους συνεργάτες του, και όσοι διερωτούνται γιατί πέθανε φτωχός, δεν ξέρουν το πάθος του για τον τζόγο. Στο καζίνο της Πάρνηθας είχε δικό του τραπεζάκι. Εκεί περνούσε τον χρόνο του ποντάροντας για να κερδίσει αυτά που έχασε προηγουμένως. Είναι γι αυτό που σταμάτησε να τραγουδά και απαιτούσε όλο και μεγαλύτερα ποσοστά από τα δικαιώματα των τραγουδιών του.
Αυτά εδώ τα δηλητηριώδη σχόλια:1) Με βάση ποια πραγματικά τεκμήρια γράφονται; Μάλλον με βάση ισχυρισμούς ορισμένων που μισούσαν για διάφορους προσωπικούς ή επαγγελματικούς λόγους τον Καζαντζίδη. Τέτοια παρατράγουδα επαγγελματικά δυσαρεστημένων ή ανταγωνιστών φυσικά δεν λείπουν ποτέ σε σχέση με τους καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο. Και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Στην Αμέρικα π Χ. η σκανδαλοθηρία και το κουτσομπολιό για την προσωπική ζωή των καλλιτεχνών με σκοπό τον εντυπωσιασμό, είναι μία από τις πιο κερδοφόρες μπίζνες. Αρχίζει μήπως τώρα αυτό να διαδίδεται και για Κύπρο κι Ελλάδα; Φυσικά, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, εγώ δεν γνωρίζω τον κύριο Κύπριο σχολιογραφο και δεν ξέρω ποια σχέση μπορεί να έχει ή όχι με μπίζνες στο χώρο αυτό. Υποθέτω ότι δεν γράφει από προσωπικό συμφέρον, αλλά επειδή έτσι έχει ακούσει κάποια πράγματα και θέλει υποτίθεται να μας βγάλει από την … άγνοια. Με εκπλήσσει πάντως τρομερά η επιθετική αυτή του ανάμιξη σε θέματα προσωπικής ζωής και ηθικής ενός μέγιστου λαϊκού καλλιτέχνη σαν τον Καζαντζίδη και μάλιστα τώρα κι όχι όταν ο Στέλιος ήταν εν ζωή…. 2) Ποιο σκοπό μπορεί να εξυπηρετούν όλα στην πραγματικότητα αυτοί οι ισχυρισμοί σήμερα; Γιατί να σπιλώνεται έτσι η μνήμη του Καζαντζίδη, και μάλιστα τώρα, τόσα χρόνια μετά; Για να δημιουργηθεί μήπως απέχθεια στους νεότερες γενιές που δεν τον γνώρισαν εν ζωή και να απαξιωθεί και η προσωπικότητά του και το καλλιτεχνικό του έργο; Ένα έργο αγκωναρι του νεοελληνικού πολιτισμού στον εικοστό αιώνα… Και 3) Πόσο θεμιτό και δεοντολογικό θεωρείται να λέγονται κάτι τέτοιες κουβέντες δημοσίως για έναν νεκρό καλλιτέχνη ,που δεν μπορεί να αντικρούσει τους χαρακτηρισμούς και τους ισχυρισμούς αυτούς; Και εν πάση περιπτώσει είναι μάλλον πρωτοφανές να γράφονται τέτοιοι ισχυρισμοί για τον Καζαντζίδη εικοσιπέντε χρόνια μετά το θάνατό του, για έναν ολότελα καταξιωμένο καλλιτέχνη που δεν δίστασε ποτέ να χτυπήσει “γροθιά στο μαχαίρι”, όταν έβλεπε την αδικία και την κατάπτωση στο χώρο της μουσικής λαϊκής”διασκέδασης”. Άλλωστε υπάρχουν πολλές μαρτυρίες σε ταινίες και βίντεο που δεν συνηγορούν διόλου υπέρ των ισχυρισμών του κ.Κύπριου σχολιογραφου. Περιμένω πάντως να δω ολοκληρωμένη απάντηση στους παραπάνω κυπριακούς ισχυρισμούς εκ μέρους της οικογένειας του Στέλιου και των συλλόγων των φίλων της μνήμης και του έργου του. Δεν μπορεί να περνάνε αβρόχοις ποσιν στον Τύπο κάτι τέτοιοι ισχυρισμοί!