Του Γ.Γ
Η αντιπαράθεση μεταξύ των φραξιών του ΣΥΡΙΖΑ και με την συμμετοχή πρώην μελών του κόμματος της Κουνουνδούρου, έχει πάρει την μορφή ανθρωποφαγίας.
Επειδή έχει τύχει, όχι απλώς να παρακολουθήσω, αλλά να συμμετέχω στον ανελέητο “πόλεμο” που είχε ξεσπάσει τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης μεταξύ του “ΚΚΕ εξωτερικού“, σύμφωνα με την “Αυγή” και της “αναθεωρητικής ομάδας Δρακόπουλου” όπως προσδιόριζε ο “Ριζοσπάστη” το “ΚΚΕ εσωτερικού”, θέλω να πω ότι τέτοια λάσπη δεν έχω ξανασυναντήσει.
Εβλεπες και τότε αγωνιστές που για χρόνια ήταν σύντροφοι, να επιδίδονται σε χειρουργικά χτυπήματα “κάτω από την ζώνη”, ο ένας εναντίον του άλλου, διαπίστωνες να εκφράζεται μια τέτοια αντιπαλότητα ανάμεσα σε πρώην συναγωνιστές που ήταν εντυπωσιακή, ποτέ όμως δεν ήταν τόσο βρόμικη όσο αυτή που παρακολουθούμε σήμερα.
Και πραγματικά μου προκαλεί αλγεινή εντύπωση η επιπολαιότητα ενός ανθρώπου -που παρακολουθώ στο “Χ” κύρια επειδή είναι πολύ καλός μύστης της ελληνικής γλώσσας-, του Νίκου Σαραντάκου. Δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς γίνεται να υιοθετεί τόσο αβασάνιστα και ανεύθυνα δημοσιεύματα που όχι δεν τεκμηριώνουν αυτά που αναφέρουν, αλλά πιθανόν να είναι και προβοκατόρικα.
Αντιληπτό να θεωρεί πολιτικό του αντίπαλο τον Στέφανο Κασσελάκη και να του ασκεί κριτική. Να προβάλει όμως ένα ανυπόγραφο κείμενο που αποδίδει τα μύρια όσα στα “προεδρικά παραμάγαζα που κατασπατάλησαν την κρατική χρηματοδότηση του ΣΥΡΙΖΑ”, σε κάθε περίπτωση είναι απαράδεκτο και αδικεί και τον ίδιο τον Ν. Σαραντάκο.
Η διαμάχη μεταξύ των δύο κομμάτων που προέκυψαν από τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, και που διεκδικούσαν τότε και τα δύο τον τίτλο του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ, ήταν κατά βάση και πριν από οτιδήποτε άλλο μια σύγκρουση ιδεολογική – πολιτική, πέρα από παλιότερες τυχόν προσωπικές διαφορές των τότε στελεχών. Δεν μπορεί επομένως σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με αυτό το πράγμα που γίνεται στο σημερινό ψευδεπίγραφο ΣΥΡΙΖΑ, λίγο πριν την οριστική του διάλυση. Αυτοί που τρώγονται σήμερα καμία απολύτως ιδεολογική διαφορά δεν έχουν μεταξύ τους. Και καμία απολύτως σχέση με τον μαρξισμό.Για το αρχηγιλίκι ενός αστικού αντεργατικού κι αντιλαϊκού παρδαλού μορφώματος τρώγονται, μπας και μπορέσουν μέσω αυτού να έχουν κάποιο περαιτέρω μέλλον στην κυβερνητική διαχείριση του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού. Φυσικά, έτσι όπως εξελίσσεται η φαγωμάρα τους, μάλλον θα πάνε όλοι τους αντάμα στο σκουπιδοτενεκέ με τα αζήτητα της αστικής πολιτικής και θα μπει έτσι τέρμα οριστικό στις προσωπικές τους φιλοδοξίες να γίνουν ξανά χαλίφηδες στη θέση του τωρινού χαλίφη.