
Του Γ. Γ.
Κοίτα να δεις τι πάθαμε!!! Ακούγοντας την Ζωή Κωνσταντοπούλου να μιλάει σήμερα στην βουλή αν δεν γνώριζα ότι είναι πρόεδρος ενός αστικοδημοκρατικού μορφώματος θα έλεγα ότι είναι επικεφαλής κάποιας αντιεξουσιαστικής οργάνωσης.
Αυτό που άρεσε περισσότερο ήταν η τοποθέτησή της ότι οι μαζικές διαδηλώσεις που έγιναν για το έγκλημα των Τεμπών μας δείχνουν ότι έχει τελειώσει η περίοδος της ανάθεσης, μέσω των κομμάτων –όπως ευαγγελιζόταν λίγο πριν δημοσιογράφος του Documento– και ο λαός παίρνει στα χέρια την τύχη του.
Μακάρι να είναι έτσι και να ισχύει αυτή η διαπίστωση της καθώς και η εκτίμησή της ότι τελειώνει η εποχή που η κυβέρνηση διορίζει τους δικαστές έχοντας μια υποταγμένη δικαιοσύνη.
Υπερ αισιόδοξη η κ. Κωνσταντοπούλου και όμως αυτό φαίνεται να της “βγαίνει” αν δεχθούμε το αποτέλεσμα κάποιων δημοσκοπήσεων που δείχνουν το κόμμα της να λαμβάνει 12-14% του εκλογικού σώματος.

Φυσικά δεν έχουμε αυταπάτες. Ξέρουμε ότι είναι πάγια τακτική κάποιων κομμάτων να βγάζουν φλας αριστερά και να στρίβουν δεξιά. Και αυτό μας έχει δείξει η πορεία που έχει μέχρι τώρα η “Πλεύση Ελευθερίας”. Δεν θέλω να πλατιάζω. Αλλωστε για την πολιτική διαδρομή της Ζωής Κωνσταντοπούλου, έχω αναφερθεί αναλυτικά, όταν σχολίαζα την αντιπαράθεσή της με την συνεργαζόμενη με το ΚΚΕ, βουλεύτρια Λιάνα Κανέλλη.
Αν σήμερα μπήκα στην διαδικασία να αναφερθώ σ’ αυτό το πολιτικό πρόσωπο είναι γιατί υπήρξε μια κυβίστηση, μεγέθους Αδώνιδος. Εννοώ ότι μέχρι τώρα οι πολιτικές θέσεις της Κωνσταντοπούλου ήταν γενικόλογες περί δημοκρατίας, αξιοκρατίας και διαφάνειας, επικαλούμενη «κάθαρση του καπιταλισμού», με καρδούλες, απαλλαγή του εξωτερικού χρέους και των μνημονικών ταξικών πολιτικών, μέσω της «νομικής οδού», υποβαθμίζοντας εντελώς το μαζικό κίνημα. Σήμερα υπήρξε ένα άλλο πρόσωπο. Μια πολιτικός που έκανε αγιογραφία στην παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα.
Προφανώς πολιτικάντικη είναι η επιλογή που κάνει τώρα η πρόεδρος της “Πλεύσης Ελευθερίας” αν και πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η εμπεριστατωμένη ομιλία της για το έγκλημα των Τεμπών θα έχει ανταπόκριση στο κοινό που απευθύνεται.
Υ.Γ: Εγραψε η ατάκα της: “Τον Τασούλα έπρεπε να τον διορίσετε πρόεδρο της μπαζωμένης δικογραφίας και όχι πρόεδρο της Δημοκρατίας”

Στο συγκεκριμένο ζήτημα έχει απόλυτο δίκαιο η Κωνσταντοπούλου. Κι εκείνη ακόμα τη μέρα που αυτή λογόφερνε με το Λαμπρούλη και μετά με τον εξαγριωμένο Παφίλη, υπήρχε η δυνατότητα να γίνει αυτό που ζητούσε η Κωνσταντοπούλου και να δημοσιοποιηθούν απευθείας στην ίδια την αίθουσα της αστικής βουλής τα στοιχεία που αυτή η ίδια κατέθετε εκείνη την ώρα, στο προεδρείο. Μπορούσε να γίνει η αποκάλυψη, πέρα από τις αστικές τυπικούρες και τις επικλήσεις στην τυπική νομιμότητα που προέβαλαν τότε οι Λαμπρούλης και Παφίλης, αν και το δικό τους κόμμα, το κόμμα του Περισσού δεν συνεργαζόταν άψογα στο καθωσπρέπει παιχνίδι του κυρίαρχου κοινοβουλευτισμού.Αν δηλαδή, αντί για το συγκεκριμένο κόμμα με τη συγκεκριμένη γραμμή αφοσίωσης στους κοινοβουλευτικούς τύπους, υπήρχε κομμουνιστικό κόμμα πραγματικά επαναστατικό που δεν θα έβαζε ως άρθρο πρώτο της συμπεριφοράς του την τυπική τήρηση του καταστατικού του αστικού κοινοβουλευτισμού, αλλά το δημόσιο ξεβρακωμα όλων εκείνων που μπάζωναν και συγκάλυπταν το έγκλημα των Τεμπών, τότε ο Λαμπρούλης θα άνοιγε αμέσως μέσα στη Βουλή το φάκελο της Κωνσταντοπούλου και θα δημοσιοποιούσε τα στοιχεία. Και θα έλεγε το αυτονόητο: ότι η “εθνική αντιπροσωπεία” είναι κυρίαρχη και δεν υπάρχουν στεγανά γι’αυτήν. Για να κρίνει , πρέπει να ξέρει τα πάντα. Καί αυτή και ο λαός που την εξέλεξε. Δεν θα έπαιρνε βέβαια τότε αυτό το κόμμα τα συγχαρητήρια του δεξιού προέδρου της αστικής βουλής σαν αυτά του Κακλαμάνη στο Λαμπρούλη, αλλά θα είχε κερδίσει αμέριστη την εκτίμηση της εργατικής τάξης και του λαού και πιθανότατα θα είχε δώσει ένα καίριο πλήγμα στην κυβέρνηση των υπόπτων ως ενόχων. Μια κυβέρνηση που τώρα μάλλον θα τα θάψει και αυτά τα στοιχεία της Κωνσταντοπούλου με τη βοήθεια των 157 βουλευτών της και των ανώτατων δικαστών- υπαλλήλων της. Ο Περισσός επομένως δεν έκανε τότε το βήμα που σίγουρα θα της στραπατσάριζε τουλάχιστον αυτή τη δυνατότητα συγκάλυψης σε σχέση με τα συγκεκριμένα στοιχεία.