Γράφει ο mitsos175

Σύμφωνα με τη θρησκεία ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο σε 6 μέρες και την έβδομη αναπαύτηκε, οπότε πολλά μπορεί να γίνουν μέσα σε μια βδομάδα.

Την Κυριακή των Βαΐων οι Χριστιανοί γιορτάζουν την είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, οι Ιουδαίοι κρατούσαν βάγια (κλάδους φοινίκων) και άπλωναν στο έδαφος τα ρούχα τους όπου περνούσε, ενώ ζητωκραύγαζαν «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».

Χρειάστηκαν όμως ελάχιστες μέρες για να συλληφθεί ο Ιησούς και να καταδικαστεί σε βασανιστικό θάνατο πάνω στο σταυρό, που ήταν τιμωρία για τους χειρότερους εγκληματίες.

Τι έγινε το πλήθος που ζητωκραύγαζε; Φώναζε «Άρον – άρον σταυρώσον Αυτόν!» Άλλαξαν γνώμη τόσο γρήγορα; Ξέρουμε φυσικά πως οι Ιερείς, οι βολεμένοι γενικά, έβαλαν το χεράκι τους.
Οι έχοντες και κατέχοντες θορύβησαν από το πλήθος που κατέβηκε στο δρόμο. Θεώρησαν πως η εξουσία και τα προνόμια που είχαν απ’ αυτή κινδύνευαν. Έτσι φρόντισαν (μαζί με τους Ρωμαίους κατακτητές) να βγάλουν από τη μέση τον Ιησού.

Αυτοί που φώναζαν λίγες μέρες μετά εναντίον του Ναζωραίου, ήταν οι δικοί τους, τα τσιράκια τους. Μια ομάδα αλητείας, τρολ, θα μπορούσαμε να τους αποκαλέσουμε σήμερα, που σκοπό έχουν τη δολοφονία χαρακτήρων, την εξόντωση όσων απειλούν τα αφεντικά τους.

Οι Αρχιερείς είχαν δίκιο να φοβούνται, αφού ο Χριστιανισμός πρόσφερε ένα ακαταμάχητο για την εποχή «πακέτο». Δεν ήθελε τις μεγάλες θυσίες, όπως όλες οι υπόλοιπες θρησκείες, ενώ έδινε ελπίδα ακόμα και για ανάσταση των σωμάτων, πράγμα που για τους Έλληνες ειδωλολάτρες ήταν «αστείο», «ανοησία», όπως φάνηκε αργότερα με την ομιλία του Αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο. Πολλοί άλλοι όμως πίστεψαν.

Εδώ θα κάνουμε μια παρένθεση να πούμε πως το μόνο που ζητούσε ο Χριστιανισμός αρχικά ήταν νηστεία την Τετάρτη και την Παρασκευή. Όλα τα άλλα ήρθαν αργότερα. Όταν μάλιστα θεσπίστηκε η νηστεία της μεγάλης Εβδομάδας, δεν δούλευε κανείς καμία από τις ημέρες αυτές. Δυστυχώς κράτησαν μόνο τη νηστεία και άφησαν τις αργίες, γιατί έπρεπε να δουλεύουν οι φτωχοί, να τρώνε οι άρχοντες.

Οι βολεμένοι λοιπόν φρόντισαν να τρομοκρατήσουν και να αποθαρρύνουν όσους ήλπιζαν. Αυτό το κάνουν σε όλες τις εποχές και με όλους όσους θεωρούν επικίνδυνους. Πχ σήμερα ο φόβος των καθαρμάτων είναι μη βρεθεί κάποιος και συσπειρώσει όσους είναι οργισμένοι με την πολιτική τους. Γι αυτό και λυσσάνε εναντίον των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους.

Τότε λοιπόν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι είχαν τις πλάτες των Ρωμαίων, των σημερινών ΜΑΤ θα λέγαμε. Αν μιλούσε κάποιος υπέρ του Ιησού θα τον έπιαναν κι αυτόν. Γνωστή η ιστορία με τον Πέτρο, ο οποίος αρνήθηκε 3 φορές ότι γνώριζε το «βλάσφημο επαναστάτη». Αν ο φίλος, μαθητής και ο πιο «ζόρικος» φοβόνταν, φανταστείτε τώρα οι απλοί άνθρωποι που δεν ήξεραν κιόλας τον Ιησού.

Σήμερα έχουμε κατακτητές, υποκριτές, βολεμένους, καθάρματα, νηστεία, προσευχή, αλλά όχι Μεσσία. Κάποιοι τον περιμένουν ακόμα. Κάποιοι άλλοι λένε πως ο λαός θα σωθεί μόνος του.
Μέσα σε μια βδομάδα επαναλαμβάνεται η ιστορία αιώνων: Υπάρχει καταπίεση, αδικία, διαφθορά, ο κόσμος ελπίζει να αλλάξει κάτι, αλλά μόλις βρεθεί κάποιος να εμπνεύσει, οι εξουσιαστές τον βγάζουν από τη μέση. Εκτός αν γίνει Επανάσταση.