Μετά το πρώτο εκρηκτικό τριήμερο που ακολούθησε τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου άρχισε να συγκροτείται το μέτωπο της αντι-εξέγερσης. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ζητούσε ήταν η επιβολή της τάξης ενώ ταυτόχρονα κατηγορούσε την αστυνομία ότι έμενε αδρανής και ότι ήταν ανίκανη να κάνει τη “δουλειά” της.

Tα αποτελέσματα αυτής της “δουλειάς” είχαν βέβαια, φανεί όλα τα προηγούμενα χρόνια: εξοστρακισμοί και εκπυρσοκροτήσεις εναντίον ντόπιων και μεταναστών• εξευτελιστικές ανακρίσεις και ξεγυμνώματα• βασανιστήρια (Α.Τ. Αγ. Παντελεήμονα, Α.Τ. Ομονοίας)• αλλεπάλληλοι ξυλοδαρμοί (όπως πρόσφατα 16.01.09 στα Χανιά, μετά από τροχαίο).

Τα ίδια αποτελέσματα είχε και η απάντηση στην εξέγερση. Μυστηριώδης πυροβολισμός εναντίον μαθητή στο Περιστέρι (17.12.08)• πυροβολισμοί Ζητάδων στη Νέα Σμύρνη (9.12.08, μέρα της κηδείας)• ενεργοποίηση του παρακρατικού μηχανισμού σε Πάτρα, Λάρισα, Κομοτηνή, Αθήνα• χρήση πλαστικών σφαιρών σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα• ψεκάσματα, ξυλοδαρμοί και συλλήψεις διαδηλωτών, ακόμα και περαστικών• συλλήψεις δικηγόρων και ξυλοδαρμοί δημοσιογράφων (9.01.09 στην Αθήνα). Απαγγελία κατηγοριών, ακόμα και σε γονείς μαθητών, για παραμέληση ανηλίκου: έντεκα στο Ηράκλειο και ένας στο Ρέθυμνο.

Ακόμα λοιπόν και μεγαλοδημοσιογράφοι “έκπληκτοι απορούσαν” με τους ξυλοδαρμούς και τις συλλήψεις κυρίως “αθώων” διαδηλωτών. Προφανώς, θα περίμεναν η αστυνομία να έπιανε επιτέλους αυτούς τους χιλιάδες “προβοκάτορες και πράκτορες των ντόπιων και ξένων μυστικών υπηρεσιών”. Αν κοιτάξουμε όμως την κοινωνική σύνθεση των 273 συλληφθέντων και των 67 προφυλακισμένων, θα δούμε πως πρόκειται για μαθητές, μετανάστες, φοιτητές, εργαζόμενους και άνεργους. Ο λόγος που αυτοί οι άνθρωποι συνελήφθησαν και κάποιοι από αυτούς φυλακίστηκαν, είναι γιατί επέλεξαν να συμμετάσχουν και να υποστηρίξουν την εξέγερση, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Σημασία τελικά έχει απλώς και μόνο το γεγονός ότι εξεγέρθηκαν και αυτό αρκούσε για να συλληφθούν και να φυλακιστούν. Η Αστυνομία λοιπόν έκανε πολύ σωστά τη “δουλειά” της.

Ένα από τα ιδιαίτερα και πιο επικίνδυνα χαρακτηριστικά της καταστολής της εξέγερσης, είναι το γεγονός ότι, για πρώτη φορά στην Ελλάδα χρησιμοποιείται ο τρομονόμος για να καταστείλει ένα κίνημα, ποινικοποιώντας και θεωρώντας ως έγκλημα την πολιτική διαμαρτυρία.

Συγκεκριμένα στη Λάρισα, από τους 25 συλληφθέντες, από τις πορείες στις 8 και 9 Δεκέμβρη, οι 19 (στην πλειοψηφία τους μαθητές) διώκονται με τον τρομονόμο. Θεωρείται ότι «συμμετείχαν σε δημόσια συνάθροιση πλήθους,….συγκρότησαν δομημένη και με διαρκή δράση ομάδας/εγκληματικής οργάνωσης, η οποία δεν σχηματίστηκε περιστασιακά, αλλά με μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα και με υποδομή τέτοιας έκτασης και δυναμικής, που διέθετε ποικίλα τεχνικά μέσα πάσης φύσεως…» (από τη δικογραφία). Γίνεται πλέον φανερό ότι στόχος του τρομονόμου δεν είναι οι ένοπλες αντάρτικες ομάδες, αλλά κάθε μαζικό κοινωνικό κίνημα και άρα κάθε αγωνιζόμενος που κατεβαίνει στο δρόμο.

Άλλο ένα πρωτόγνωρο γνώρισμα της καταστολής της εξέγερσης ήταν η απαγόρευση της διαδήλωσης. Συγκεκριμένα στην Πτολεμαΐδα (05.01.09), έπειτα από κάλεσμα της ομάδας «Πολίτες στο δρόμο» για συγκέντρωση-πορεία, όλος ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί συνελήφθη από την αστυνομία. Επίσης πρόσφατα (2.02.09) στον Πειραιά, όταν η αστυνομία ουσιαστικά απαγόρευσε στους αγρότες της Κρήτης να πραγματοποιήσουν διαδήλωση διαμαρτυρίας προς το Υπουργείο Ανάπτυξης, κρατώντας τους επί 2 μέρες αποκλεισμένους στο λιμάνι, χτυπώντας τους κατά διαστήματα με χημικά και γκλομπ.

Στόχος λοιπόν του κρατικού μηχανισμού ήταν και θα είναι ο εκφοβισμός και η τρομοκράτηση της εξέγερσης και όποιου άλλου κινήματος αντίστασης προκύψει στο μέλλον. Κι αυτό γιατί η εξέγερση του Δεκέμβρη δεν ήταν ούτε ένα απλό ξέσπασμα οργής ή αγανάκτησης, ούτε απλώς και μόνο η απάντηση σε μια εν ψυχρώ δολοφονία. Ήταν μια εξέγερση-απάντηση στην κοινωνική έρημο που μας ετοίμασαν για ζωή. Κι αυτό ήταν που την καθιστούσε επικίνδυνη. Επιπλέον ακόμα και οι φανατικότεροι εχθροί της εξέγερσης γνώριζαν ότι θα έδινε πνοή και προοπτική σε μελλοντικούς αγώνες, κάτι που ήδη συμβαίνει με τις κινητοποιήσεις των αγροτών, των κατοίκων της Κυψέλης και το κίνημα αλληλεγγύης στην συνδικαλίστρια Κ. Κούνεβα. Και αυτό ήταν ένας παραπάνω λόγος για να κατασταλεί, για να ανακοπεί το ανερχόμενο κύμα των κοινωνικών αγώνων.