Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Βλέπεις το διπλανό ποστάρισμα και, σχεδόν αυθόρμητα, το μυαλό πηγαίνει στον Κώστα Παπαϊωάννου. Στον σεμνό αντιδικτατορικό αγωνιστή που δημιούργησε το «Ποντίκι» και το καθιέρωσε ως μια από τις πιο ζωντανές, μαχητικές και αξιόπιστες φωνές του εναλλακτικού Τύπου. Μια εφημερίδα που δεν φοβόταν να συγκρουστεί με την εξουσία και που άνοιγε τις σελίδες της σε αναρχικές και αντιεξουσιαστικές απόψεις, όταν τα περισσότερα ΜΜΕ τις αντιμετώπιζαν σαν να μην υπήρχαν.

Αν ζούσε σήμερα, δύσκολα θα αναγνώριζε το δημιούργημά του. Και πιθανότατα θα ντρεπόταν για την κατάληξή του.

Από το καλοκαίρι του 2005, όταν το «Ποντίκι» πέρασε στον έλεγχο του Αντώνη Δελλατόλα, η φυσιογνωμία του άλλαξε σταδιακά αλλά ριζικά. Το έντυπο που κάποτε ενοχλούσε την εξουσία, άρχισε να χάνει την αιχμή, την ανεξαρτησία και τελικά την αξιοπιστία του. Σήμερα, αντί να υπηρετεί τη δημοσιογραφία, μοιάζει να υπηρετεί τη λογική του εύκολου κλικ, της lifestyle ευτέλειας και της προσαρμογής στις ανάγκες του συστήματος.

Δεν είναι μυστικό ότι ο σημερινός ιδιοκτήτης βρέθηκε από σχετικά άγνωστος συντάκτης του “Εθνους”  να κρατά στα χέρια του έναν ιστορικό δημοσιογραφικό τίτλο. Ούτε έχει ξεχαστεί η αποτυχημένη προσπάθειά του να εκδώσει τις «6 Μέρες», μια εφημερίδα που παρουσιάστηκε με μεγάλες φιλοδοξίες το 2012, αλλά σύντομα μετατράπηκε σε εβδομαδιαία και τελικά έκλεισε ύστερα από εμπορική αποτυχία.

Είναι επίσης γνωστό ότι ο Δελλατόλας στο παρελθόν είχε βρεθεί αντιμέτωπος με κατηγορία για ξέπλυμα χρήματος, υπόθεση που συνδέθηκε με χρηματική συναλλαγή ύψους 500.000 ευρώ από την επιχειρηματία Πέτρο Κυριακίδη. Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, τα χρήματα επεστράφησαν και η ποινική εκκρεμότητα έληξε με βάση τη νομοθεσία που ίσχυσε τότε.

Για την προσωπική του περιουσία, τις επενδύσεις ή την πολυτελή βίλα που φέρεται να διαθέτει στην Τήνο, δεν διαθέτουμε στοιχεία που να μας επιτρέπουν να διατυπώσουμε κρίσεις. Και αυτό έχει σημασία.

Γιατί εμείς έχουμε μια αρχή που θεωρούμε αδιαπραγμάτευτη: δεν παρουσιάζουμε ως γεγονός ό,τι δεν μπορούμε να τεκμηριώσουμε. Μπορούμε να ασκήσουμε σκληρή πολιτική και δημοσιογραφική κριτική, αλλά δεν θα υποκαταστήσουμε την τεκμηρίωση με υπονοούμενα. Αυτή είναι μία ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε εμάς και σε αρκετούς από τους «έγκυρους» δημοσιολόγους του συστήματος, που συχνά αντιμετωπίζουν τη δεοντολογία ως περιττή πολυτέλεια.

Το σημερινό ποστάρισμα του «Ποντικιού», με επίκεντρο το τάμα μιας τηλεπερσόνας, δεν είναι φυσικά το πρόβλημα από μόνο του. Είναι όμως ένα ακόμη σύμπτωμα της πλήρους μετάλλαξης ενός μέσου που κάποτε είχε διαφορετική αποστολή.

Το «Ποντίκι» του Κώστα Παπαϊωάννου πέθανε μαζί με τον δημιουργό του.

Αυτό το έντυπο που κυκλοφορεί σήμερα, διατηρεί μόνο τον τίτλο. Το περιεχόμενο, η δημοσιογραφική φιλοσοφία και η πολιτική του ταυτότητα ανήκουν πλέον σε έναν άλλο κόσμο: στον κόσμο της εμπορευματοποιημένης ενημέρωσης και της ολιγαρχίας των ελληνικών ΜΜΕ.