Γράφει ο mitsos175

Το έχω πει θα το επαναλάβω: Ό,τι κοντινότερο σε θεό είναι ο γιατρός. Μπορεί με μένα να παραωρίμασαν οι συνθήκες, αλλά άλλοι θα τη γλυτώσουν. Οι άνθρωποι που βοηθάνε τους άλλους ανθρώπους είναι καλοί.

Στο παρακάτω θέμα όμως δεν υπάρχουν καλοί. Υπάρχουν οι κακοί και οι ακόμα χειρότεροι. Μισθοφόροι! Κανείς μισθοφόρος δεν είναι καλός, δεν το επιτρέπει το επάγγελμα. Γιατί τι κάνουν από την Αρχαιότητα; Σκοτώνουν για το χρήμα. Σαν τους τραπεζίτες, τους εφοπλιστές, τους βιομηχάνους, αλλά οι μισθοφόροι είναι σίγουρα πιο ειλικρινείς. Το ξέρεις, θα σε πυροβολήσει, δεν περιμένεις να σου πάρουν το σπίτι οι Κομμουνιστές και στο παίρνουν τα κοράκια της τράπεζας.

Θυμάστε ένα Ρώσο μισθοφόρο, που πήγε να πάρει τη Μόσχα και μετά πήγε από πέσιμο (αεροπλάνου); Πριγκόζιν τον λέγανε, φιλαράκι του Πούτιν, ο οποίος του είπε, πριν ταξιδέψει, όταν προσγειωθεί, να προσέχει τον Παντέλο. Ατύχημα λέμε. Ο τύπος είχε εταιρεία μισθοφόρων, τη Βάγκνερ. Τι έγιναν αυτά τα παιδιά; Οι περισσότεροι έκαναν συμβάσεις με το Ρωσικό κράτος.

500 από αυτούς όμως και ο γιος του Πριγκόζιν είπαν «ιδιωτική προβατοβουλία, θα τα πάρουμε απ’ αλλού, πιο χοντρά». Πήγαν λοιπόν στην Αφρική. Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, ενώ Δυτικοί και Ρώσοι «συμβασιούχοι» φονιάδες πήγαν σε άλλα κράτη. Τι να κάνουν 500 νοματαίοι; Πολλά! Κατέλαβαν στρατηγικές περιοχές και ορυχεία χρυσού, γιατί σκοτίστηκαν για τις πόλεις. Σηκώνεσαι το πρωί, βλέπεις το χρυσό, όχι τσιμέντο, ευφραίνεται το είναι σου.

Καλά πήγε η δουλίτσα, βέβαια εκμεταλλεύονται κάτι μαύρους, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά, έτσι; Μετά όμως είχαν χρυσό και δεν ήξεραν τι να τον κάνουν. Έτσι έκαναν φάρμακα. «Ναρκωτικά» θα πουν κάποιοι άλλοι κακοί. Όχι ακριβώς, φαρμακευτικά σκευάσματα, νόμιμα (τουλάχιστο τα περισσότερα), τα οποία φυσικά φέρνουν νέα κέρδη. Όπως στις δικές εταιρείες, γιατί, αν δεν κερδίσεις από τον πόνο και την ανάγκη του άλλου, τι σκατά καπιταλιστής είσαι; Με την ευκαιρία ως και το νερό στο νοσοκομείο το πληρώνουμε χρυσό. Ενώ έπρεπε να είναι τζάμπα. Τι το κάνουν τόσο χρήμα; Όπλα μισθοφόρους κλπ.

Γιατί τα γράφω και γιατί μας ενδιαφέρει. Μπαίνουμε ξανά στη φάση εκείνη, που οι πόλεμοι θα γίνονται από μισθοφόρους. Μπορεί να υπάρχουν και στρατοί, όπως τους ξέρουμε, αλλά ο πυρήνας θα είναι οι επαγγελματίες. Αυτό, όπως σε όλες τις εποχές που γίνονταν κάτι τέτοιο, θα κάνει τους πολέμους συχνότερους. Δε θα έχουν ανάγκη να κάνουν επιστράτευση, θα αμολάνε τα λυσσασμένα σκυλιά του πολέμου και θα κόβουν κομμάτια.

Τώρα τι κάνουμε; Υπάρχουν οι εξής επιλογές. Βλέπουμε το μισθοφόρο, χαλαρώνουμε και περιμένουμε να μας σκοτώσει. Όπως λέει κι ΑΡΔ Πρωκτοσάλτε (ή κάπως έτσι) «οι επαγγελματίες ξέρουν που πυροβολούν, που να τρέχεις μες τη ζέστη, αφού δε θα τη γλυτώσεις». Άλλη επιλογή είναι να προετοιμαστούμε για Επανάσταση, που θα φέρει ισότητα και ειρήνη, αλλά «άσε εκεί τα παιδιά να μας σκοτώσουν, ζωή είναι αυτή;»