Του Γ. Γ

Κάθε Σεπτέμβρη η ίδια σκηνή: οι «εξαγγελίες» στο Βελλίδειο, οι καθιερωμένες πορείες γύρω από τη ΔΕΘ, το τυπικό τελετουργικό διαμαρτυρίας. Ένα πλαίσιο που όσο δυναμικό κι αν είναι, έχει ενσωματωθεί πια στην πολιτική ατζέντα. Η εξουσία ξέρει πώς να το διαχειριστεί: με ΜΑΤ, χημικά και το πολύ κάποια πλάνα στα δελτία των 8.

Φέτος, όμως, εμφανίζεται κάτι που μπορεί να σπάσει αυτό το σενάριο. Η πρόταση για συναυλία στην πλατεία Αριστοτέλους, οργανωμένη από τον σύλλογο των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών, δεν είναι μια ακόμη «εκδήλωση». Είναι η μετατροπή του πένθους σε μουσική, της οργής σε δημόσια γιορτή αντίστασης.

Διαβάζουμε, σήμερα, στην στήλη “Θεωρείο” της “Καθημερινής”:

Και εδώ βρίσκεται ο φόβος της κυβέρνησης:

➤ Δεν μπορεί να παρουσιάσει μια τέτοια κινητοποίηση σαν «επεισόδιο με μπαχαλάκηδες».

➤ Δεν μπορεί να τη φιμώσει με δακρυγόνα, γιατί απέναντι δεν θα έχει διαδηλωτές με πανό, αλλά οικογένειες νεκρών και καλλιτέχνες στη σκηνή.

➤ Δεν μπορεί να αγνοήσει την εικόνα μιας γεμάτης πλατείας, όπου αντί για πορείες–λειτανίες θα υπάρχει ζωντανός παλμός, μουσική, φωνές.

Η κυβέρνηση φοβάται όχι μόνο το πλήθος αλλά κυρίως το συμβολισμό: μια συναυλία που ενώνει ανθρώπους σε κοινό βίωμα αδικίας και μνήμης, που δείχνει ότι η κοινωνία δεν ξεχνά. Είναι κάτι που ξεφεύγει από τον έλεγχο των επικοινωνιολόγων της.

Γι’ αυτό και βλέπουμε δισταγμούς, αστεία προσχήματα «ασφαλείας» και υπεκφυγές γύρω από το αίτημα. Γιατί μια τέτοια βραδιά στην πλατεία Αριστοτέλους θα ήταν πιο δυνατή από χίλιες πορείες. Θα ήταν μια κραυγή που δεν διαλύεται με ΜΑΤ, μια εικόνα που δεν σβήνει με τηλεοπτικό μοντάζ.

Η πλατεία γεμάτη μουσική για τους νεκρούς των Τεμπών: αυτό είναι που τρέμει η κυβέρνηση.