Στις 28 Σεπτέμβρη 1864, στο Λονδίνο, ιδρύθηκε η Πρώτη Διεθνής των Εργατών. Για πρώτη φορά στην ιστορία, εργάτες από διαφορετικές χώρες αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους απέναντι στον κοινό τους δυνάστη: το κεφάλαιο και το κράτος του.
Δεν ήταν μια «ρομαντική» κίνηση. Ήταν η αναγκαιότητα που γεννήθηκε από την αβάσταχτη εκμετάλλευση της βιομηχανικής εποχής. Δουλειά 12 και 14 ωρών, μισθοί πείνας, παιδιά στα εργοστάσια, εξαθλίωση. Κι απέναντι, μια άρχουσα τάξη που θησαύριζε πάνω στον μόχθο των πολλών. Ο Καρλ Μαρξ, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην Πρώτη Διεθνή, το είπε καθαρά: η απελευθέρωση της εργατικής τάξης θα είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης.
Η Διεθνής υπήρξε σχολείο αγώνα. Στους κόλπους της συγκρούστηκαν διαφορετικά ρεύματα – σοσιαλιστές, αναρχικοί, συνδικαλιστές – όμως μέσα από αυτήν τη ζύμωση χαράχτηκε το βασικό δίδαγμα: ο αγώνας είναι ταξικός και διεθνιστικός. Κανένας εργάτης δεν μπορεί να απελευθερωθεί μόνος του, όσο οι συνάδελφοί του σε άλλες χώρες παραμένουν σκλάβοι του κεφαλαίου.
Σήμερα, 162 χρόνια μετά, η επικαιρότητα αυτού του μηνύματος είναι εκκωφαντική. Ο καπιταλισμός αποδεικνύεται ξανά βάρβαρος: πολεμικοί ανταγωνισμοί για τον έλεγχο των αγορών, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, φτώχεια και εξαθλίωση για τους πολλούς, απέραντα κέρδη για τους λίγους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι «κοινότητα λαών», αλλά μια συμμαχία του κεφαλαίου που τσακίζει δικαιώματα και επιβάλλει μνημόνια. Οι κυβερνήσεις, είτε «δεξιές» είτε «προοδευτικές», ακολουθούν την ίδια γραμμή υποταγής στους νόμους της αγοράς.
Γι’ αυτό η παρακαταθήκη της Πρώτης Διεθνούς δεν είναι ένα «μουσειακό» γεγονός. Είναι ζωντανός οδηγός για το σήμερα:
Ενότητα της εργατικής τάξης πέρα από σύνορα.
Αγώνας ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Αντίσταση στον ιμπεριαλισμό και τις συμμαχίες του.
Οργάνωση για την κοινωνική απελευθέρωση.
Οι εργάτες όλων των χωρών δεν έχουν να χάσουν τίποτα παρά τις αλυσίδες τους. Έχουν όμως να κερδίσουν έναν ολόκληρο κόσμο.
0 Comments