Του Κώστα Παπαδάκη

Η 7η Οκτωβρίου 2020 θα μείνει στην ιστορία ως το τέλος στη διαχρονική ατιμωρησία της ακροδεξιάς και φασιστικής βίας στην Ελλάδα από τη δικαστική εξουσία.

Χρειάστηκε μακρόχρονη νομική και κινηματική πάλη μέσα και έξω από τα δικαστήρια για αυτό από το 2013 μέχρι την ημέρα εκείνη.

Η λαϊκή κινητοποίηση ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που αφύπνισε την πλειοψηφία της δημοκρατικής κοινής γνώμης, ανάγκασε το πολιτικό σύστημα και τα Μ.Μ.Ε. να αποδοκιμάσουν την Χρυσή Αυγή και τα τάγματα εφόδου της και απελευθέρωσε το Δικαστήριο, προκειμένου να κρίνει αυτό που το αποδεικτικό υλικό βοούσε, ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση, διαφοροποιούμενο από την αθωωτική εισαγγελική πρόταση.

Καμία κυβέρνηση δεν δικαιούται να υπερηφανεύεται ότι έβαλε στη φυλακή τη Χρυσή Αυγή. Ολες έχουν ευθύνη κατά χρονική σειρά για την ανενόχλητη καθημερινή δράση των Ταγμάτων Εφόδου, την ελλιπή ποινική δίωξη, την υποβάθμιση και καθυστέρηση της δίκης, την έλλειψη δημοσιότητας, την βίαιη καταστολή της μεγαλειώδους διαδήλωσης στη Λ. Αλεξάνδρας την ημέρα της απόφασης.

Παρά τον αποκλεισμό των ΜΜΕ στο μεγαλύτερο μέρος της διάρκειας της, τις απειλές και τους τραμπουκισμούς της Χ.Α. μέσα και έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου, η αλήθεια μπόρεσε να εγκατασταθεί στη δικαστική αίθουσα και να θριαμβεύσει. Χρειάστηκαν 5,5 χρόνια και 467 συνεδριάσεις για αυτό. Αλλά και στη λαϊκή συνείδηση, με αποτέλεσμα την πολιτική περιθωριοποίηση της Χρυσής Αυγής και την έξοδό της από το Κοινοβούλιο ύστερα από μία επταετία εξευτελισμού του. Κυρίως όμως, η καταδίκη δεν αφορούσε τα φρονήματά τους, όπως προσπάθησαν οι κατηγορούμενοι να παραστήσουν για να εμφανίσουν τους εαυτούς τους ως θύματα πολιτικής δίωξης, αλλά τις εγκληματικές τους πράξεις, ετοιμότητα και σκοπό.

Άλλωστε δεν αποτελεί καθήκον ή δικαίωμα κανενός δικαστηρίου να επιτρέπει και να απαγορεύει ιδεολογίες, όσο αποκρουστικές και αν είναι. Η δικαστική απόφαση δεν απάλλαξε την κοινωνία από τον φασισμό, αλλά ούτε ήταν η αποστολή της να το κάνει. Την απάλλαξε όμως από τη μαζική εγκληματική δράση των ταγμάτων εφόδου, που αν ο λαϊκός παράγοντας δεν είχε παρέμβει μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, περιστατικά όπως αυτά ανενόχλητα από την αστυνομία θα διεξάγονταν καθημερινά σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, υπό την εμφανή κάλυψη και καθοδήγηση βουλευτών, δημοτικών συμβούλων και άλλων πολιτικών παραγόντων του νεοναζιστικού μορφώματος.

Η προοπτική αυτή, που φιλοδοξούσε να την καταστήσει εναλλακτική συγκυβερνητική δύναμη και, παράλληλα, κυρίαρχη στους δρόμους, ιδίως μέσα από την πρόκληση στρατιωτικών αντιπαραθέσεων και την ενίσχυση της επικυριαρχίας των μηχανισμών καταστολής, ακυρώθηκε οριστικά, και η ακύρωσή της επισφραγίστηκε με τη δικαστική απόφαση. Δεν ήταν ικανή, αλλά ήταν οπωσδήποτε αναγκαία. Και πρέπει να ολοκληρωθεί με την τελεσιδικία της καταδίκης τους στον δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας που τους επόμενους μήνες φτάνει και αυτός μετά από 3,5 χρόνια στο τέλος.

Χωρίς θριαμβολογίες, αυταπάτες, και επαναπαύσεις, συνεχίζουμε την αντιφασιστική πάλη, που σήμερα τα σημαντικότερα πεδία της είναι η υπεράσπιση των προσφύγων και των μεταναστών από τον πολιτικό, θεσμικό και κοινωνικό ρατσισμό και η αντίσταση στη βάρβαρη κυβερνητική πολιτική.

Τον φασισμό τσακίζουν αγώνες λαϊκοί!

Διαβάστε επίσης: Τέσσερα χρόνια από την καταδίκη της Χ.Α