Για δεκαετίες, πραγματική εξουσία στον νομό της Φλώρινας ήταν ένας δεσπότης “πιο μαύρος και από τα ράσα του”. Οι δεξιοί πολιτικάντηδες τον έτρεμαν και πάντα προσπαθούσαν να έχουν με το μέρος τους τον φανατισμένο όχλο που είχε δημιουργήσει και καθοδηγούσε ο Αυγουστίνος Καντιώτης. 

Ισως ήταν ένας από τους πιο σκοταδιστές δεσποτάδες που έχουν υπάρξει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ακόμα και ο Αμβρόσιος μπροστά του δεν πιάνει φυλλωσιά.

Με το έτσι θέλω απαγορεύει τις καρναβαλικές εκδηλώσεις σε Φλώρινα και Αμύνταιο. Επί Απριλιανής δικτατορίας “διατάζει”  κυβερνητικούς αξιωματούχους να του διαθέσουν μηχανήματα για να κατεδαφίσει την μητροπολιτική εκκλησιά της Φλώρινας, Άγιος Παντελεήμονας, καθώς και πολλές άλλες εκκλησιές του νομού γιατί, λέει, είχαν σλαβικές επιγραφές, και ήταν σλαβικού αρχιτεκτονικού ρυθμού.

Να θυμίσουμε μόνο ότι στον Εμφύλιο Πόλεμο ήταν στρατιωτικός παπάς και ο “Εθνικός Στρατός” του είχε αναθέσει να “εξομολογεί” με τις δικές του μεθόδους τους αντάρτες του ΔΣΕ, που συλλάμβανε αιχμάλωτους. ο «Χομεϊνί της Μακεδονίας», όπως έχει καταγραφεί ο Καντιώτης.

Αυτή ήταν η προϋπηρεσία του, που “εκτιμήθηκε” από τους  Συνταγματάρχες της δικτατορίας οι οποίοι επέβαλλαν στον τότε Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο  να τον χειροτονήσει στις 25 Ιούνη του 1967 δεσπότη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας.

Γι’ αυτό και ο ίδιος μετά τη μεταπολίτευση έκανε αγώνα για την  αποφυλάκιση των φυλακισμένων δικτατόρων, που τους θεωρούσε “πολιτικούς κρατούμενους”.  Τα φλογερά κηρύγματά αυτού του παπά για τους άθεους κομμουνιστές, έχουν αφήσει εποχή, καθώς και τα  αντικομμουνιστικά εμέσματα στα οποία επιδιδόταν ο ραδιοσταθμός της Μητρόπολης του, “Αγιος Χρυσόστομος”.

Οι παραπάνω αναφορές έγιναν για να θυμίσουμε ότι σαν σήμερα 16 Δεκέμβρη 1990 ο δεσπότης αυτός οργανώνει ένα σόου, μέσα και έξω από μητροπολιτικό ναό της Φλώρινας όπου είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 1.000 άτομα, απ΄ όλο τον νομό της Φλώρινας, για να διαβάσει έναν αφορισμό στον διάσημο σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο και σε όλους τους συντελεστές, της ταινίας “Το μετέωρο βήμα του πελαργού”.

Κάπου ο δεσπότης είχε βρει το σενάριο της ταινίας και ανακάλυψε “Σκοπιανούς πράκτορες”, και “πόρνες” που συμμετείχαν στο  «αντιχριστιανικό» και «αντιεθνικό», έργο.  Αφού, λοιπόν ο σκηνοθέτης αδιαφόρησε για τις απειλές του δεσπότη, που τον απειλούσε με αφορισμό ζητώντας του να μην πραγματοποιήσει τα γυρίσματα της ταινίας του, ο Καντιώτης υλοποίησε τις απειλές του.

Παροτρύνει τους “πιστούς” να γεμίσουν την πόλη με τεράστια πανό όπου αναγράφονται συνθήματα του τύπου  “αναρχία, ανθελληνισμός, αθεΐα, ακολασία”, “γενίτσαροι μαρξισταί στοπ” κλπ, Διατάζει να ακούγονται από τα μεγάφωνα της Μητρόπολης στρατιωτικά εμβατήρια και να χτυπάνε οι καμπάνες πένθιμα. Και τότε ο Καντιώτης αφορίζει τον Αγγελόπουλο, ηθοποιούς και τεχνικούς του κινηματογραφικού συνεργείου, με το “χριστεπώνυμο ποίμνιο” από κάτω σε κατάσταση αλλοφροσύνης να αποκαλεί τους συντελεστές της ταινίας “προδότες, άθεους, δαιμονισμένους”.

Παρ, όλα τα εμπόδια τελικά, η ταινία ολοκληρώθηκε και έφτασε μέχρι τις Κάννες, λαμβάνοντας πολύ καλές κριτικές.

Το θέμα πήρε διεθνής διαστάσεις από τον φίλο του Αγγελόπουλου και διεθνούς φήμης σκηνοθέτη  Ακίρα Κουροσάβα, καθώς και από συνεντεύξεις που είχαν δώσει στα διεθνή ΜΜΕ οι πρωταγωνιστές της ταινίας  Μαρτσέλο Μαστρογιάννι και Ζαν Μορό. 

Ετσι έγινε η χώρα μας διεθνώς ρεζίλι από τα καραγκιοζλίκια ενός σκοταδιστή παπά.