Σήμερα, 3 Γενάρη 2026, ο κόσμος γίνεται μάρτυρας μιας ακόμη βάρβαρης πράξης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε μέσω του Truth Social ότι οι αμερικανικές δυνάμεις πραγματοποίησαν “μεγάλης κλίμακας επίθεση” στη Βενεζουέλα, συλλαμβάνοντας τον Πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο και τη σύζυγό του, και μεταφέροντάς τους εκτός χώρας.

Αυτή η ενέργεια, που χαρακτηρίζεται από εκρήξεις στην πρωτεύουσα Καράκας και σε άλλες περιοχές όπως η Μιράντα, η Αραγούα και η Λα Γκουάιρα, δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ανοιχτή εισβολή, με στόχο την αρπαγή των φυσικών πόρων της Βενεζουέλας – κυρίως του πετρελαίου και των ορυκτών.

Η επίθεση δεν έρχεται από το πουθενά. Εδώ και μήνες, η κυβέρνηση Τραμπ εντείνει την πίεση κατά της Βενεζουέλας, κατηγορώντας τον Μαδούρο για διακίνηση ναρκωτικών και τρομοκρατία – κατηγορίες που χρησιμεύουν ως πρόσχημα για την ανατροπή μιας νόμιμης, αριστερής κυβέρνησης.

Τα γεγονότα στη Βενεζουέλα δεν μπορούν να ιδωθούν αποκομμένα από το διεθνές πλαίσιο του ιμπεριαλισμού, της οικονομικής ασφυξίας και της διαρκούς απόπειρας χειραγώγησης των λαών της Λατινικής Αμερικής. Η χώρα βρίσκεται εδώ και χρόνια στο στόχαστρο των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, όχι λόγω «έλλειψης δημοκρατίας», όπως ισχυρίζονται, αλλά επειδή τόλμησε να αμφισβητήσει την απόλυτη κυριαρχία των πολυεθνικών και να διεκδικήσει εθνική κυριαρχία πάνω στον τεράστιο φυσικό της πλούτο.

Από την εποχή του Ούγκο Τσάβες, η Μπολιβαριανή Διαδικασία επιχείρησε να μεταφέρει πλούτο και εξουσία στα λαϊκά στρώματα: πρόσβαση στην υγεία, στην παιδεία, στη στέγη, ενίσχυση των κοινοτήτων και των κοινωνικών δομών. Αυτή η πορεία δεν συγχωρέθηκε ποτέ από το διεθνές κεφάλαιο. Οι οικονομικές κυρώσεις, ο χρηματοπιστωτικός αποκλεισμός και ο πόλεμος στο νόμισμα λειτούργησαν ως όπλα μαζικής κοινωνικής αποσταθεροποίησης.

Ωστόσο, η αλήθεια δεν εξαντλείται στην εξωτερική επίθεση. Η σημερινή κατάσταση αναδεικνύει και σοβαρές εσωτερικές αντιφάσεις: γραφειοκρατία, διαφθορά, απομάκρυνση τμημάτων της εξουσίας από τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων και περιορισμό της πραγματικής εργατικής και λαϊκής συμμετοχής. Η κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο εμφανίζεται συχνά να απαντά στην κρίση με μέτρα διαχείρισης και όχι με βαθύτερη ρήξη με το καπιταλιστικό μοντέλο, γεγονός που προκαλεί απογοήτευση σε τμήματα της βάσης που στήριξαν το μπολιβαριανό εγχείρημα.

Οι κινητοποιήσεις, οι κοινωνικές εντάσεις και οι πολιτικές συγκρούσεις που εκδηλώνονται δεν μπορούν να βαφτιστούν συλλήβδην ως «αντεπαναστατικές». Σε πολλές περιπτώσεις εκφράζουν πραγματική λαϊκή αγανάκτηση για την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς και τη διάλυση κοινωνικών κατακτήσεων. Άλλο πράγμα, όμως, η λαϊκή δυσαρέσκεια και άλλο οι οργανωμένες απόπειρες πραξικοπηματικής ανατροπής, με άμεση ή έμμεση στήριξη από ξένα κέντρα.

Η ιστορία είναι γεμάτη από παρόμοιες αμερικανικές επεμβάσεις στη Λατινική Αμερική: από την ανατροπή του Αλιέντε στη Χιλή το 1973, μέχρι τις εισβολές σε Γρενάδα και Παναμά. Σήμερα, η Βενεζουέλα γίνεται το νέο θύμα αυτής της πολιτικής, όπου ο ιμπεριαλισμός χρησιμοποιεί στρατιωτική βία για να επιβάλει καθεστώτα-μαριονέτες και να λεηλατήσει τους πόρους των λαών.

Για την Αριστερά το καθήκον είναι η αταλάντευτη αντίθεση στις κυρώσεις και στις επεμβάσεις, η υπεράσπιση του δικαιώματος του λαού της Βενεζουέλας να αποφασίζει ο ίδιος για το μέλλον του και ταυτόχρονα η κριτική από ταξική σκοπιά, στο πλευρό των εργαζομένων και των φτωχών.

Η Βενεζουέλα παραμένει πεδίο σκληρής ταξικής σύγκρουσης. Το ερώτημα δεν είναι αν θα «επιστρέψει στη Δύση», αλλά αν οι λαϊκές δυνάμεις θα καταφέρουν να ξαναπάρουν στα χέρια τους το νήμα της Μπολιβαριανής Διαδικασίας, σπρώχνοντάς την πιο αποφασιστικά προς μια αντικαπιταλιστική, σοσιαλιστική κατεύθυνση. Αυτός ο αγώνας μάς αφορά όλους.

Υ.Γ: Ας μην ξεχνάμε τα πραγματικά κίνητρα πίσω από τις ιμπεριαλιστικές κατηγορίες: Η Βενεζουέλα δεν παράγει σχεδόν καθόλου παράνομα ναρκωτικά – η παγκόσμια παραγωγή κοκαΐνης συγκεντρώνεται αποκλειστικά στην Κολομβία, το Περού και τη Βολιβία (σύμφωνα με την έκθεση UNODC World Drug Report 2025).

Η Βενεζουέλα λειτουργεί μόνο ως δρόμος διέλευσης για ένα μικρό μέρος της κοκαΐνης που προέρχεται από αυτές τις χώρες, ενώ οι κατηγορίες για «ναρκο-κράτος» χρησιμεύουν ως πρόσχημα.

Αντίθετα, η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο (πάνω από 303 δισεκατομμύρια βαρέλια, σύμφωνα με τα στοιχεία OPEC και BP για το 2024-2025), πολύ περισσότερα από τη Σαουδική Αραβία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Δεν είναι τα ναρκωτικά που απειλούν τις ΗΠΑ – είναι το πετρέλαιο που θέλουν να αρπάξουν. Ο ιμπεριαλισμός δεν χρειάζεται αλήθειες, μόνο προφάσεις για λεηλασία.