Γράφει ο mitsos175
Πάλι θα ασχοληθούμε με ένα άλλο θεοκρατικό καθεστώς, αφού έχει τόσα κοινά με τη Μπανανία μας.
«Ο γιος του τέως του Ιράν, Ρεζά Παλχαβί, είχε δηλώσει από τις ΗΠΑ ότι «θα επιστρέψει στη χώρα και το καθεστώς θα πέσει».
Αν κάποια θεούσα του Ιράν πει να κρεμάσουν ανάποδα το κωλόπαιδο, θα φταίει; Γιατί αυτό το κάθαρμα καλούσε τις ΗΠΑ να επιτεθούν στο Ιράν που υποτίθεται ότι είναι η πατρίδα του!
Σαν κάτι άλλα σκατόπαιδα, απόγονοι γερμανοτσολιάδων, που έλεγαν «Γέρουν γερά» και «Βάστα Σόιμπλε».
Να σκοτώσουν δηλαδή τον κόσμο για να καθίσει ο μπάσταρδος στο θρόνο! Άντε και κάθισε. Να κάνει τι; Να χαρίσει τα πετρέλαια του Ιράν στις πολυεθνικές!
Πρέπει να ξέρει το μαλακισμένο πως ο μπαμπάς του, ο δολοφόνος του Ιρανικού λαού, ήταν αυτός που έφερε τους θρησκόληπτους μουλάδες στην εξουσία.
Γιατί η πολιτική του, η διαφθορά, η καμαρίλα, ο αυταρχισμός ήταν η αιτία της επανάστασης του 1979. Επανάσταση που δυστυχώς καπελώθηκε από τις θεούσες.
Για να πούμε λίγη Ιστορία. Ιράν 1951: Ο Μοχάμεντ Μοσαντέκ εκλέχτηκε πρωθυπουργός και διώχνει το Σάχη. Στηρίχθηκε από όλα τα κόμματα και εθνικοποιεί τα πετρέλαια.
Η δήθεν δημοκρατική Αγγλία, μαζί με τις ΗΠΑ κάνουν πραξικόπημα, φέρνουν ξανά το Σάχη, ενώ ο κλήρος στηρίζει τον πραξικοπηματία βασιλιά!
Ο Σάχης όμως, σαν όλες τις μαριονέτες, δεν δίνει μόνο πίσω στους Εγγλέζους τα πετρέλαια. Υπάρχει τέτοια διαφθορά και άγρια καταστολή, που χάνει ως και τον κλήρο!
Παρά το γεγονός πως οι Κομμουνιστές πρωτοστάτησαν να φύγει το καρκίνωμα του Σάχη, η Επανάσταση καπελώνεται από τον Αγιατολαχ Χομεϊνί, που παίρνει την εξουσία κι αμέσως αρχίζει τις διώξεις των Κομμουνιστών!
Κάτι τέτοιο έγινε κι εδώ πρώτα με τους κοτζαμπάσηδες που καταδίωξαν τους οπλαρχηγούς και μετά με τους γερμανοτσολιάδες που ήταν προδότες, αλλά το έπαιζαν μετά «εθνικόφρονες» δηλαδή στομαχόφρονες!
Έχει υποστηρικτές; Σχεδόν κανένα! Λιγότερους κι από όσους έχουν στη Μπανανία μας τα Κοκοπαίδια! Αλλά έχει τις ΗΠΑ, τη χώρα της δημοπρασίας και τους Εγγλέζους ασφαλώς, που χειρότεροι δεν υπάρχουν.
Πράγματι οι φανατικοί δεν θα αντέξουν για πολύ. Τα έχουν κάνει ρόιδο. Αλλά φροντίζει το κωλοπαίδι να τους κρατά στην εξουσία. Μόλις μίλησε, σταμάτησε ο κόσμος να διαδηλώνει, αφού ξέρασε από αηδία!
«Σάχης ή Χομεϊνί;» Άμα είναι έτσι, Χομεϊνί και με τα τσαρούχια! Δεν μπόρεσαν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο οι πραιτοριανοί και το έκανε το μαλακίστηρι! Που θέλει και να γυρίσει. Πηγάδα θέλει, κι όχι μόνο αυτός.
Α ρε Λένιν, πόση σοφία! Γάμησες τους Τσάρους μαζί με όλο τους το σόι, κι ησύχασαν οι Ρώσοι! Μην αφήνετε μικρά παράσιτα, μεγαλώνουν!
Νομίζω τα έχετε μπερδέψει λίγο. Έχουμε και λέμε… Κατ’ αρχάς, Ο Μοσαντέκ δεν έδιωξε κανένα Σάχη. Κυβέρνησε ως π/θ στα πλαίσια της (ημι)συνταγματικής μοναρχίας του Μ Ρ Παχλαβί. Το 52 εθνικοποίησε την βρετανικών συμφερόντων AIOC που ξάφριζε το μαυροζούμι και λίγους μήνες μετά τον ανέτρεψαν πραξικοπηματικά.
Από κει και πέρα, ο χαρακτηρισμός “θεοκρατία” για το Ιράν δεν με πολυπείθει πλέον. Θέλω να πω, εντάξει στα χαρτιά θεοκρατία, αλλά σε σύγκριση με ποιους; Σε σύγκριση με την Σ Αραβία και τα απολυταρχικά σουλτανάτα του κόλπου; Της Συρίας του αποκεφαλάρη; Του Αφγανιστάν; Της Ισλαμικής Δημοκρατία του Πακιστάν; Κατά την γνώμη μου, το Ιράν είναι de facto η πλέον κοσμική και πολιτισμικά προοδευτική κοινωνία της Μ Ανατολής (by far που λένε και στο χωριό μου). Παρά τις προσπάθειες των μουλάδων να επιβάλουν με το στανιό τα δικά τους πρότυπα, υπάρχει πνευματική και καλλιτεχνική ζωή αδιανόητη για οποιαδήποτε πλειοψηφικά μουσουλμανική χώρα. Αρκεί μόνο να πούμε ότι αυτήν την στιγμή στην Τεχαράνη ζουν, όχι ένας, αλλά τρεις οσκαρικοί σκηνοθέτες.
Το Ιράν έχει βαριά βιομηχανία -συμπεριλαμβανομένης αυτοκινητοβιομηχανίας- υψηλή τεχνολογία, υποδομές, πετρέλαια, μορφωμένη πιτσιρικαρία, επιστήμονες που συναγωνίζονται σε κατάρτιση τους δυτικούς. Και εδώ ερχόμαστε στην ουσία. Η οικονομική κατάντια αυτής της χώρας αποδεικνύει την τρομακτική δύναμη των κυρώσεων και κυρίως του αποκλεισμού από το διεθνές σύστημα συναλλαγών. Ο οικονομικός πόλεμος με αιχμή του δόρατος το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό τελικά αποδίδει όχι μόνο στην έτσι κι αλλιώς μικρή και αποψιλωμένη παραγωγικά Κούβα ή την Βενεζουέλα, αλλά ακόμα και σε χώρες των 90 εκ με τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Αυτά να τα δουν όσοι ελαφρά την καρδία απορρίπτουν την έννοια της ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης για να διεξάγουν καθαρό “αντικαπιταλιστικό αγώνα” στο όνομα ενός πούρου μαρξισμού του 19ου αιώνα.