Μπορεί κανείς να διακρίνει τα υπεφίαλα σχέδια της επίδοξης αρχηγού του υπό διαμόρφωση πολιτικού μορφώματος, της Μαρία Καρυστιανού, και να ισχυρίζεται ότι όσοι της ασκούν κριτική επιδιώκουν «να ανακοπεί με κάθε τρόπο και μέσο η εντατική κυοφορία ενός μεγάλου κινήματος, που μπορεί να αλλάξει τη συζήτηση και να επαναφέρει την κοινωνία στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου και της λήψης αποφάσεων».
Έχει, βεβαίως, κάθε δικαίωμα να θεωρεί ότι «η χθεσινή απάντησή μου στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε ΣΚΟΠΙΜΩΣ από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησής μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου». Έχει επίσης το δικαίωμα να δηλώνει ότι ο σάλος που δημιούργησε η συνέντευξη της ήταν υποβολιμαίος και απαράδεκτος αφού σύμφωνα με τα τωρινά της λεγόμενα «κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ΔΕΝ τίθεται σε διαβούλευση, ΔΕΝ αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ΟΥΤΕ και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών».
Το πρόβλημα όμως ξεκινά όταν προκαλεί κατάγματα στη νοημοσύνη μας, ισχυριζόμενη ότι δεν καταλάβαμε σωστά όσα είπε, τη στιγμή που χαρακτήρισε τις αμβλώσεις «ζήτημα δημόσιας διαβούλευσης» και υποστήριξε ότι «ας αποφασίσει η κοινωνία τι θέλει να γίνει». Εκεί δεν μιλάμε για παρερμηνεία, αλλά για ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση.
Πόσο μάλλον όταν τις ίδιες σκοταδιστικές απόψεις επανέλαβε δημόσια και ο δικηγόρος της, Στέλιος Σούρλας, ο οποίος χαρακτήρισε τη «δολοφονία του αγέννητου βρέφους το χειρότερο έγκλημα», προσθέτοντας ότι κατά την άμβλωση «ένα βρέφος δολοφονείται με έναν φρικτό τρόπο» και ότι πρόκειται για «δολοφονία ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να αμυνθεί».
Ήταν απολύτως ευθυγραμμισμένος με τη γραμμή της κ. Καρυστιανού, η οποία τη Δευτέρα (19/1/2026), αναφερόμενη στις αμβλώσεις, τις αντιμετώπισε ως θέμα δημόσιας διαβούλευσης. «Σέβομαι την ελεύθερη βούληση. Είναι σημαντική και κατοχυρωμένη», είπε, για να προσθέσει αμέσως μετά ότι «θα πρέπει να αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει».
Σήμερα, με ένα μακροσκελές κατεβατό στον λογαριασμό της στο Facebook, η κ. Καρυστιανού μας προσφέρει μια ολόκληρη, σχεδόν αβραμοπουλική, «διατριβή», αποφεύγοντας όμως επιμελώς να απαντήσει στο απλό, ξεκάθαρο και αμείλικτο ερώτημα: Είναι ή δεν είναι υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να κάνουν άμβλωση όποτε εκείνες το θελήσουν, στο δημόσιο σύστημα υγείας;
Διαχωρίζει ή όχι τη θέση της από τις σκοταδιστικές φωνές που αντιστρατεύονται αυτό το δικαίωμα; Ναι ή όχι;
Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι τίποτε άλλο από πολιτικάντικα παπατζιλίκια.
0 Comments