Του Σεΐτ Αλντογάν

Όταν ξέσπασαν οι αναταραχές στη Συρία, η Τουρκία, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία – με την πλήρη ευλογία ΗΠΑ και ΕΕ – πρόσφεραν κάθε μορφή στήριξης στους αντικαθεστωτικούς. Οι μισθοί των μισθοφόρων από όλη τη Μέση Ανατολή πληρώνονταν από Κατάρ και Σαουδική Αραβία, ενώ τα όπλα έρχονταν κυρίως από την Άγκυρα.

Οι Κούρδοι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, κράτησαν αποστάσεις από τον στρατό των μισθοφόρων και δεν άνοιξαν μέτωπο με το καθεστώς Άσαντ. Η εξέγερσή τους περιορίστηκε στις κουρδικές (και κάποιες αραβικές) περιοχές, ενώ αργότερα σχημάτισαν τον Δημοκρατικό Στρατό της Συρίας (SDF) μαζί με Άραβες και μικρές μειονότητες. Η κήρυξη αυτονομίας σε αυτές τις περιοχές αποτέλεσε κόκκινη γραμμή για την Άγκυρα, που την έβλεπε ως υπαρξιακή απειλή.

Η ισλαμοφασιστική ορδή του ISIS εξαπλώθηκε γρήγορα σε Συρία και Ιράκ, συγκρούστηκε με τους Κούρδους – και η Τουρκία, για να συντρίψει τους Κούρδους, υποστήριξε έμμεσα τις επιθέσεις του ISIS, προσφέροντας κάθε βοήθεια. Όμως οι Κούρδοι αντιστάθηκαν ηρωικά και διέλυσαν τα σχέδια της Άγκυρας. Τότε οι ΗΠΑ στράφηκαν και στήριξαν τους Κούρδους της Συρίας.

Η Τουρκία έκανε επανειλημμένες εισβολές στη Συρία για να χτυπήσει τους Κούρδους, αλλά κάθε φορά έπεφτε πάνω στην αμερικανική «ασπίδα». Δυτικά και ανατολικά του Ευφράτη, οι Κούρδοι κήρυξαν αυτόνομη διοίκηση.

Ο πόλεμος Ισραήλ-Παλαιστίνη ανακάτεψε την τράπουλα. Η ήττα της «ζώνης της αντίστασης», οι επιθέσεις στο Ιράν, η αποδυνάμωση Χεζμπολάχ και η συντριβή της Χαμάς άνοιξαν δρόμο για νέα φάση. Η ισλαμοφασιστική οργάνωση Hayat Tahrir al-Sham (HTS) με αρχηγό τον Τζολάνι (Ahmed al-Sharaa) ανέτρεψε τον Άσαντ – με το πράσινο φως Τουρκίας, Σαουδικής, Κατάρ και Ισραήλ.

Ο Τζολάνι, πρώην ISIS-τζιχαντιστής και καταζητούμενος με επικήρυξη εκατομμυρίων, φόρεσε κοστούμι-γραβάτα από την πρώτη μέρα, δήλωσε πίστη στην Αμερική και τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Η ΕΕ και οι συντηρητικές χώρες έσπευσαν να τον συναντήσουν. Ο Τραμπ τον κάλεσε στον Λευκό Οίκο, καταργήθηκαν κυρώσεις, και η Συρία μπήκε στον «συνασπισμό κατά του ISIS». Παρών και ο Τούρκος ΥΠΕΞ Φιντάν.

Ο στόχος της Τουρκίας ήταν ξεκάθαρος: να υποβαθμίσει και να διαλύσει τις κουρδικές δυνάμεις, ενώ ο Τζολάνι αναλάμβανε πλήρως την εργολαβία των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Αυτό το «αντάλλαγμα» θα σήμαινε το τέλος κάθε μορφής αυτονομίας στις κουρδικές περιοχές – δυτικά και ανατολικά του Ευφράτη.

Το καθεστώς Τζολάνι και η Τουρκία δεν έβαλαν καμία αντίρρηση στην επέκταση της ισραηλινής κατοχής (εισβολή/κατοχή σε Γκολάν + buffer zone νότια). Στις 5-6 Γενάρη 2026 έγινε στο Παρίσι τριμερής συνάντηση Συρίας-Ισραήλ με αμερικανική μεσολάβηση (και τουρκική παρουσία σε συζητήσεις): συνεργασία σε πληροφορίες, αποκλιμάκωση, διπλωματία και εμπόριο – de facto αποδοχή ισραηλινής παρουσίας, χωρίς ρητή παράδοση Γκολάν.

Αυτή η εξέλιξη κατέλυσε την παλιά συμμαχία ΗΠΑ-Κούρδων. Η σκυτάλη πέρασε στο καθεστώς Τζολάνι, με ΗΠΑ (Trump/Barrack) να πιέζουν για «ενσωμάτωση» χωρίς ομοσπονδία.

Οι δυνάμεις HTS/Συριακού στρατού επιτέθηκαν σε κουρδικές συνοικίες στο Χαλέπι (Γενάρης 2026), με εκατοντάδες νεκρούς άμαχους και μαχητές. Οι Κούρδοι αποχώρησαν δυτικά του Ευφράτη υπό αμερικανική πίεση.

Στις 18 Γενάρη 2026 υπογράφτηκε συμφωνία: κατάπαυση πυρός, μη προέλαση ανατολικά, παράδοση πετρελαίου/αερίου/φραγμάτων, ένταξη SDF (ως άτομα) στον συριακό στρατό, απόσυρση από Ράκκα, Ντέιρ αλ-Ζορ κ.λπ.

Όμως η συμφωνία καταπατήθηκε αμέσως: συγκρούσεις συνεχίστηκαν, η Τουρκία δήλωσε μόνο «ένα κράτος – ένας στρατός», ο Τζολάνι ακολούθησε. Ο Tom Barrack ενθάρρυνε την «ενσωμάτωση».

Η «ειρηνευτική» πρωτοβουλία Μπαχτσελί-Ερντογάν με ΡΚΚ/Οτσαλάν πέφτει στο κενό: με την πτώση SDF, η Τουρκία θεωρεί τον κίνδυνο «εξουδετερωμένο».

Τώρα (21 Γενάρη 2026): το καθεστώς Τζολάνι, με πλήρη τουρκική στήριξη (όπλα, drones), συνεχίζει επίθεση σε Ροζάβα. Χιλιάδες νεκροί, δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες, κατάργηση κατακτήσεων.

Οι SDF (~100.000, με πολλούς Άραβες) έχασαν τις αραβικές φυλές: αποχώρησαν όταν ΗΠΑ αναγνώρισαν Τζολάνι.

Η πίεση και προπαγάνδα της Σαουδικής Αραβίας για «κλοπή πετρελαίου» έπιασε. Οι Κούρδοι έμειναν σχεδόν μόνοι.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι για πρώτη φορά στα χρονικά οι Κούρδοι διαδηλώνουν ταυτόχρονα και στα άλλα τρία κράτη της περιοχής, Ιράν, Ιράκ, Τουρκία, υπέρ του αγωνιζόμενου κουρδικού λαού της Συρίας.

Οι εξελίξεις σε όλο τον κόσμο και στη Μέση Ανατολή δείχνουν ότι οι ιμπεριαλιστές εφαρμόζουν ένα σχέδιο Νέας Τάξης Πραγμάτων και ανοίγουν κατά μέτωπο πόλεμο ενάντια σε όλους τους λαούς.

Ο ιμπεριαλισμός δεν υπερασπίζεται λαϊκά συμφέροντα – μόνο τα μονοπώλια. Ισοπεδώνει τα πάντα για Νέα Τάξη Πραγμάτων. Ο δρόμος είναι ένας: κοινός αγώνας των λαών ενάντια στη βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού