Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Το σκάνδαλο Επστάιν που συγκλονίζει τις ΗΠΑ δεν είναι απλώς μια ακόμη υπόθεση σεξουαλικών εγκλημάτων. Είναι η ωμή αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας μπορεί να προστατεύει επί δεκαετίες οργανωμένα κυκλώματα παιδοβιαστών, όταν αυτά διασταυρώνονται με την πολιτική, την οικονομική και μιντιακή ελίτ. Τα «αρχεία Επστάιν» δείχνουν ότι η συγκάλυψη δεν είναι παρενέργεια· είναι δομικό στοιχείο του συστήματος.

Πριν όμως βιαστούμε να δείξουμε με το δάχτυλο την «αμερικανική διαφθορά», ας σταθούμε στα δικά μας.

Οι βιασμοί ανήλικων παιδιών από δεξιά, διαστρεμμένα καθάρματα, δεν είναι κάτι καινούργιο στη χώρα μας. Έχουν παρελθόν, συνέχεια και – κυρίως – κοινό μοτίβο: θεσμική ανοχή, καθυστερήσεις, σιωπή, θαψίματα. Όχι ως ατυχία, αλλά ως πολιτική επιλογή.

Δεν θα κάνουμε ιστορικές αναφορές και θα επικεντρωθούμε στην εποχή μας.

Γνωρίζουμε πώς το αστικό σύστημα καταφέρνει να ξεπερνά «ανώδυνα» τέτοιες υποθέσεις – όπως στην περίπτωση του Δημήτρη Λιγνάδη – ή στο πώς φροντίζει να μην ακουμπήσει ποτέ το πολιτικό περιβάλλον της εξουσίας, ακόμη κι όταν τα ερωτήματα είναι κραυγαλέα, όπως σε υποθέσεις που αφορούν τον Νίκο Γεωργιάδη. Άλλες φορές ξεπλένει, άλλες φορές θάβει κανονικά.

Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, ότι ποτέ δεν μάθαμε ποιος ήταν ο περιβόητος «παρτουζάκιας υπουργός της ΝΔ» που – σύμφωνα με δημοσιεύματα – ήθελε να δείρει και να βιάσει 16χρονη. Η υπόθεση εξαφανίστηκε. Όχι επειδή απαντήθηκαν τα ερωτήματα, αλλά επειδή δεν έπρεπε να απαντηθούν.

Και ας πάμε σε μια άλλη ιστορία, που – όσο κι αν ενοχλεί – παραλληλίζεται ευθέως με την υπόθεση Επστάιν.

Θυμάστε τα δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι η αστυνομία είχε εντοπίσει 213 πελάτες-βιαστές της 12χρονης από τον Κολωνό; Πώς γίνεται, από αυτούς, να βρίσκονται τελικά κατηγορούμενοι μόνο 17; Οι υπόλοιποι τι απέγιναν; Χάθηκαν στη γραφειοκρατία ή απλώς κρίθηκε σκόπιμο να χαθούν;

Θυμάστε επίσης τα σοκαριστικά μηνύματα της μητέρας της 12χρονης προς τον παιδοβιαστή Νίκος Μίχος, από τα οποία προκύπτει ότι ο μαστροπός πήγαινε το παιδί σε εκκλησία, όπου το βίαζε παπάς;
«Κλαίω όλη νύχτα… που έπαιρνες το παιδί και το πήγαινες στον ανώμαλο στον Άγιο Α.»
Πώς και δεν μάθαμε ποτέ το όνομα του παπά; Πώς και αυτή η διάσταση της υπόθεσης εξαφανίστηκε;

Γιατί δεν δόθηκε καμία βαρύτητα στη συγκλονιστική καταγγελία του αδερφού της 12χρονης, που είπε ξεκάθαρα:
«Θέλουν να συγκαλύψουν την υπόθεση και όσους εμπλέκονται. Πολιτικοί, παπάδες, μπάτσοι, διάφορες προσωπικότητες, καλοί οικογενειάρχες που μπαίνουν στο ίντερνετ για να βρουν να βιάσουν παιδιά».
Ποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό;

Και για να «ευλογήσουμε τα γένια μας»: αυτή η εξέλιξη είχε προβλεφθεί. Όταν ο δικηγόρος του Μίχου, Βασίλης Νουλέζας, μιλούσε για «συνταρακτικές αποκαλύψεις που θα συγκλονίσουν την κοινή γνώμη», το μήνυμα ήταν σαφές.

Ο παιδοβιαστής εκβίασε μια κατάσταση και πάνω σε αυτό στήθηκε μια ολόκληρη φάμπρικα συγκάλυψης.

Ο Μίχος -δεν γινόταν να γίνει αλλιώς- καταδικάστηκε σε ισόβια και 41 χρόνια. Μην εντυπωσιάζεστε. Το έργο το έχουμε ξαναδεί.
Θυμηθείτε την περίπτωση του πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης Βασίλης Παπαγεωργόπουλος: από ισόβια για υπεξαίρεση δεκάδων εκατομμυρίων, σε 12 χρόνια στο εφετείο και τελικά ελεύθερος, αφού «αρρώστησε» και εξέτισε μόλις το 1/5 της ποινής.

Όταν ξεθωριάσει η μνήμη, όταν πέσει η σιωπή. όταν η κοινή γνώμη κοιτάζει αλλού, τότε, όπως πάντα, το σύστημα θα κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: θα σώσει τα δικά του παιδιά.