«Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ δεν πρωτοστάτησε τυχαία στην προβολή του ντοκιμαντέρ Μελάνια την περασμένη Κυριακή στο “Κέντρο Αθηνών”, παρουσία του Κωνσταντίνου Αργυρού, που –όπως λένε πολλοί– εκτελεί ατύπως και χρέη διπλωμάτη τελευταία. Η πρέσβειρα είπε ότι είναι φίλη της Μελάνια και πρόσθεσε πως ο Ντόναλντ Τραμπ θα επισκεφτεί την Ελλάδα».

Τα παραπάνω τα διαβάζουμε σήμερα στην “Καθημερινή” και ομολογουμένως νιώθουμε ένα ιστορικό ρίγος.

Γιατί δεν είναι μικρό πράγμα να μαθαίνεις επισήμως ότι η αμερικανική διπλωματία δοκιμάζει πλέον το σχήμα “πίστα–πρεσβεία–playback”.

Για πρώτη φορά –τουλάχιστον απ’ όσο θυμόμαστε– ένας αοιδός αναλαμβάνει άτυπα χρέη διπλωμάτη. Όχι μέσα από κάποια σκοτεινή αίθουσα think tank, αλλά ανάμεσα σε προβολείς, καπνούς και πρώτα τραπέζια. Η εξωτερική πολιτική εκσυγχρονίζεται. Γίνεται βιωματική εμπειρία. Την ακούς, δεν τη διαβάζεις.

Αν κάποιος αναρωτηθεί με ποια προσόντα, ας μην επιμείνει. Δεν είναι εποχή για παρωχημένες ερωτήσεις τύπου «σπουδές», «εμπειρία», «θεσμικός ρόλος». Αυτά είναι για χώρες που δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι σημαίνει ήπια ισχύς με μπουζούκι.

Άλλωστε, όταν η πολιτική έχει γίνει lifestyle, γιατί να μην περάσει και η διπλωματία από το ίδιο φίλτρο; Τι να το κάνεις το διεθνές δίκαιο όταν έχεις δημόσιες σχέσεις, φωτογραφίες, χαμόγελα και ένα ντοκιμαντέρ-αγιογραφία για πρώτη κυρία;

Το “Κέντρο Αθηνών” αποδεικνύεται έτσι πολυεργαλείο. Χθες νυχτερινό κέντρο, σήμερα χώρος πολιτισμού, αύριο άτυπη πρεσβεία. Εκεί όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες ρυθμίζονται με decibel και οι διεθνείς σχέσεις λύνονται στο ρεφρέν.

Κι αν τελικά ο Τραμπ όντως επισκεφτεί τη χώρα, ας μην εκπλαγούμε αν η υποδοχή του γίνει με φώτα, smoke machine και χειροκρότημα όρθιο. Γιατί στη νέα εποχή, η διπλωματία δεν γράφεται σε ανακοινωθέντα.
Γράφεται στην πίστα.

Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.