Κάπου ανάμεσα στη Φυσική και τα Μαθηματικά, μια Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης -της Λάρισας συγκεκριμένα- αποφάσισε ότι οι μαθητές χρειάζονται και μια δόση… λειψανολαγνείας. Με επίσημο έγγραφο καλούνται σχολικές μονάδες να επισκεφθούν λείψανο, για να λάβουν — λέει — «πνευματική ενίσχυση».

Δεν είναι ανέκδοτο. Είναι διοικητική πράξη.

Το κράτος που υποτίθεται ότι λειτουργεί με όρους σύγχρονης δημοκρατίας, επιστρατεύει τη δημόσια εκπαίδευση για να οργανώσει προσκύνημα. Όχι πολιτιστική επίσκεψη. Όχι ιστορική ξενάγηση. Προσκύνημα. Με μαθητές. Υπό την ευθύνη εκπαιδευτικών.

Αυτό δεν είναι «παράδοση». Είναι πολιτική επιλογή.

Είναι η συνειδητή απόφαση να μετατραπεί το σχολείο από χώρο γνώσης σε χώρο κατήχησης. Να σταλεί το μήνυμα ότι η λύση στα προβλήματα της εκπαίδευσης δεν είναι περισσότερη χρηματοδότηση, λιγότερα τμήματα των 28 μαθητών, σύγχρονα εργαστήρια και βιβλία — αλλά η ευλογία ενός λειψάνου.

Αντί να διδάσκουμε επιστήμη, διδάσκουμε μεταφυσική.
Αντί για κριτική σκέψη, λιβάνι.
Αντί για κοινωνική συνείδηση, γονυκλισίες.

Και όλα αυτά βαφτίζονται «πνευματική καλλιέργεια».

Όποιος θέλει να προσκυνήσει, είναι δικαίωμά του. Αλλά το δημόσιο σχολείο δεν είναι μηχανισμός στρατολόγησης πιστών. Δεν είναι παράρτημα μητρόπολης. Δεν είναι εκδρομικό γραφείο θρησκευτικών τελετών.

Το πιο προκλητικό; Η επίκληση της «ιστορικής συνέχειας» και των «αξιών». Ποιων αξιών; Της σύμπλευσης κρατικής εξουσίας και εκκλησιαστικής ιεραρχίας; Της επιβολής ενός δόγματος μέσα από θεσμούς που οφείλουν να είναι ουδέτεροι;

Δεν πρόκειται για αθώα γραφειοκρατική υπερβολή. Πρόκειται για βαθιά ιδεολογική επιλογή:
Να συνηθίσουν τα παιδιά ότι το κράτος και η Εκκλησία είναι ένα σώμα. Ότι η διοίκηση δεν είναι ουδέτερη. Ότι η θρησκευτική τελετουργία είναι «κανονικό» κομμάτι της σχολικής ζωής.

Και μετά απορούμε γιατί η κοινωνία βουλιάζει στον ανορθολογισμό.

Αν κάποιοι ονειρεύονται μια κοινωνία όπου η διοίκηση λειτουργεί ως ιεροψάλτης της εκκλησιαστικής εξουσίας, ας το πουν καθαρά. Να ξέρουμε τουλάχιστον τι συζητάμε.

Μέχρι τότε, να το λέμε όπως είναι:
Η μετατροπή του σχολείου σε οργανωτή προσκυνήματος είναι θεσμικός κατήφορος.

Και όσο τον αποδεχόμαστε σιωπηλά, τόσο η «κοσμικότητα» του κράτους θα μένει μόνο στις διακηρύξεις — και ποτέ στην πράξη.

Υ.Γ: Ευχαριστούμε την αναγνώστρια που μας γνωστοποίησε το γεγονός.