Σήμερα, 15 Αυγούστου, οι εκκλησίες θα γεμίσουν εικόνες, λιτανείες, θυμίαμα και προσευχές. Θα προσκυνήσουν τη Μεγαλόχαρη, την Παναγία της Ορθοδοξίας.

Εμείς, όμως, θέλουμε σήμερα να θυμηθούμε τη δική μας Παναγιά.

Τη μάνα πρόσφυγισσα που σφίγγει στην αγκαλιά της το παιδί της και παίρνει τον δρόμο της προσφυγιάς, κυνηγημένη από τον πόλεμο, τις βόμβες, την πείνα, την καταστροφή.

Τη μάνα που δεν ζητά πλούτη, ούτε μεγαλεία. Μόνο ζωή και μια πατρίδα ασφαλή για τα παιδιά της.

Τη μάνα που φορτώνει πάνω της ό,τι μπορεί να κουβαλήσει και ξεκινά για το άγνωστο, με μια ελπίδα βαθιά ριζωμένη μέσα της: να προλάβει να χαρίσει στα σπλάχνα της μια ζωή χωρίς πόλεμο.

Και ίσως να μην τα κατάφερε… Ίσως η βάρκα να μην έφτασε ποτέ. Ίσως τα παγωμένα νερά του Αιγαίου να έγιναν ο τελευταίος της δρόμος. Ίσως ένα παιδικό σώμα να χάθηκε μέσα στα κύματα, ενώ κάποιοι «υπεύθυνοι» κοιτούσαν από μακριά, μιλώντας για «ροές», «αποτροπή», «ασφάλεια συνόρων» και «εθνικά συμφέροντα».

Γιατί τα παγωμένα νερά του Αιγαίου και οι εξουσιαστές δεν αγαπάνε τις δικές μας Παναγιές. Δεν αγαπούν τη μάνα που αναζητά σωτηρία. Δεν αγαπούν το προσφυγόπουλο που ζητά να μεγαλώσει. Δεν αγαπούν τον άνθρωπο που δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει παρά μόνο τη ζωή του.

Κι όμως, αυτή είναι η Παναγιά που εμείς θέλουμε να προσκυνήσουμε σήμερα.

Όχι ως μια μακρινή, άφθαστη και αποστειρωμένη εικόνα στους χρυσοποίκιλτους ναούς.

Αλλά στο πρόσωπο της πρόσφυγας μάνας.

Στο πρόσωπο της γυναίκας που έφυγε από τον τόπο της επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι τα σύνορα, τα πετρέλαια, οι αγωγοί, οι αγορές και οι γεωπολιτικές σφαίρες επιρροής αξίζουν περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή.

Στο πρόσωπο του παιδιού που κοιτάζει τον κόσμο με μάτια γεμάτα φόβο και δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει να πληρώσει για πολέμους που δεν ξεκίνησε.

Αυτή είναι η δική μας Παναγιά.

Και μπροστά της δεν χρειάζονται λιβάνια και μεγάλα λόγια. Χρειάζεται ανθρωπιά. Χρειάζεται αλληλεγγύη.

Χρειάζεται να σταθούμε απέναντι σε εκείνους που κάνουν τη Μεσόγειο νεκροταφείο και μετά εμφανίζονται στις τηλεοράσεις για να μας μιλήσουν για «ευρωπαϊκές αξίες».

Γιατί αν υπάρχει σήμερα κάτι που αξίζει πραγματικά να προσκυνήσουμε, είναι η ανθρώπινη ζωή. Η μάνα που παλεύει για το παιδί της.

Ο πρόσφυγας που διεκδικεί το δικαίωμα να ζήσει. Ο άνθρωπος που, μέσα από την απόγνωση, εξακολουθεί να ελπίζει.

Κι αν κάποια Παναγιά μπορεί να μας κοιτάζει σήμερα από ψηλά, ας είναι εκείνη που στέκεται δίπλα στις μανάδες που θρηνούν τα παιδιά τους.

Στη δική μας Παναγιά, λοιπόν.
Στη μάνα την πρόσφυγα.
Στη μάνα που πάλεψε για ζωή.
Στη μάνα που ίσως δεν πρόλαβε να φτάσει ποτέ στην άλλη όχθη.

Γιατί οι δικές μας Παναγιές δεν έχουν χρυσά φωτοστέφανα. Έχουν στα μάτια τους το Αιγαίο.
Και στην αγκαλιά τους όλη την προσφυγιά του κόσμου.