Γράφει ο Συνεργάτης
Το πρωτοσέλιδο της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ πριν από δύο ημέρες, με την προβολή της Μαρίας Καρυστιανού και του υπό διαμόρφωση πολιτικού της εγχειρήματος, δεν ήταν μια «ουδέτερη» δημοσιογραφική επιλογή. Σε μια περίοδο που το πολιτικό σκηνικό αναζητά διεξόδους εκτόνωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας, τέτοιες κινήσεις δεν γίνονται χωρίς υπολογισμό. Τα σχόλια που ακολούθησαν –ότι το συγκρότημα Φιλιππάκη ενδέχεται να στηρίξει επικοινωνιακά το νέο μόρφωμα στις επόμενες εκλογές, αντλώντας ψήφους ακόμη και από το συντηρητικό ακροατήριο της Νέα Δημοκρατία– δεν προέκυψαν σε κενό αέρος.
Και έρχεται σήμερα η Καθημερινή να επικαλείται δημοσκοπικά ευρήματα που δείχνουν περιορισμό της απήχησης της Μαρία Καρυστιανού στο εκλογικό σώμα. Τυχαίο; Ίσως. Ίσως όμως και όχι.
Στην Ελλάδα των διαπλεκόμενων ΜΜΕ και των επιχειρηματικών ανταγωνισμών, η «δημοσκοπική πραγματικότητα» συχνά λειτουργεί ως εργαλείο διαμόρφωσης κλίματος και όχι απλής καταγραφής τάσεων. Η υπερπροβολή γεννά δυναμική. Η υποβάθμιση τη φρενάρει. Η εναλλαγή αυτών των δύο, μέσα σε λίγα 24ωρα, παραπέμπει περισσότερο σε διερεύνηση ισορροπιών παρά σε αντικειμενική ενημέρωση.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα νέο πολιτικό εγχείρημα «μετριέται» επικοινωνιακά πριν καν αποκτήσει οργανωτική υπόσταση. Το σύστημα έχει μάθει να δοκιμάζει πρόσωπα και σχήματα, να ζυγίζει αντιδράσεις, να μετρά αν μπορούν να λειτουργήσουν ως βαλβίδες εκτόνωσης ή ως μοχλοί αναδιάταξης. Σε περιόδους κοινωνικής οργής, η ανάδειξη «νέων» επιλογών μπορεί να αποσυμπιέσει, να αποπροσανατολίσει ή να αναδιατάξει συσχετισμούς χωρίς να θίξει τον πυρήνα της κυρίαρχης πολιτικής.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο αν η Καρυστιανού έχει 10%, 5% ή λιγότερο. Το ερώτημα είναι ποιος και γιατί επενδύει –έστω και δοκιμαστικά– στη διαμόρφωση προσδοκίας γύρω από ένα τέτοιο εγχείρημα. Και ακόμη περισσότερο: σε ποιον βαθμό επιχειρείται η ανακύκλωση της λαϊκής αγανάκτησης σε ακίνδυνες για το σύστημα κατευθύνσεις.
Για την Αριστερά –και ειδικά για τον κόσμο που παρακολουθεί το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ– το ζητούμενο δεν είναι να σχολιάζει απλώς τις δημοσκοπικές αυξομειώσεις. Είναι να διαβάζει πίσω από τις γραμμές. Να βλέπει πότε μια «ανάδειξη» λειτουργεί ως μοχλός πίεσης στο εσωτερικό του δεξιού μπλοκ και πότε ως ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
Η προσοχή δεν χρειάζεται μόνο απέναντι στην κυβέρνηση. Χρειάζεται και απέναντι στις επικοινωνιακές κατασκευές που επιχειρούν να οριοθετήσουν το πεδίο του «εφικτού».
Σε κάθε περίπτωση αυτό που πραγματικά φοβούνται δεν είναι τα προσωποκεντρικά εγχειρήματα, αλλά η οργανωμένη, ταξική, συλλογική απάντηση από τα κάτω.
ΠΑΝΘΗΡΑΣ *29
Μαζική η κινητοποίηση στο Σύνταγμα για τα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη. Η νεολαία έδωσε βροντερό παρών, απόδειξη ότι ο λαϊκός παράγοντας όταν απαιτείται, διαδηλώνει και απαιτεί από την εκάστοτε εξουσία. Πάνω από 90 πόλεις στην Ελλάδα και εξωτερικό έγιναν συγκεντρώσεις με μαζικά χαρακτηριστικά. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν ξεχνάει και δεν συγχωρεί την κυβέρνηση της ΝΔ που δολοφόνησε και προσπαθεί να συγκαλύψει το έγκλημα. Οι ένοχοι πρέπει να δικαστούν και να οδηγηθούν στην φυλακή. Και όλα αυτά σε μια ζοφερή πραγματικότητα που μας έχει οδηγήσει η πολιτική της ΝΔ που τα δίνει όλα στον κόσμο του κεφαλαίου και θωρακίζει το αστικό κράτος απέναντι στον εσωτερικό εχθρό.
Το τέλος του Φλεβάρη, έφερε και την ιμπεριαλιστική επίθεση ΗΠΑ- Ισραήλ στο Ιράν. Με πρόσχημα τα πυρηνικά αλλά ο στόχος είναι η ανατροπή του καθεστώτος, δηλώνουμε ότι είμαστε με το Ιράν, κάτω τα χέρια σας, καμία εμπλοκή της Ελλάδας, ήττα του ΝΑΤΟ, να φύγουν οι αμερικάνικες βάσεις, αρμόδιοι για την εσωτερική κατάσταση στο Ιράν είναι ο λαός του.
Ταραγμένοι καιροί …. εσωτερικά και εξωτερικά…. ζούμε σε ένα ενδιαφέρον περιβάλλον, που παρουσιάζεται κυρίως με τέρατα αλλά οι λαοί μπορούν και πρέπει να νικήσουν, τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό.
Το ζητούμενο για εμάς παραμένει να ξεκουμπιστεί η κυβέρνηση των δολοφόνων και των σκανδάλων, αυτό σημαίνει ότι παρακολουθούμε τόσο το εν δυνάμει κόμμα του Τσίπρα όσο και τις διαδικασίες του εξω-κοινοβουλίου… Όλα είναι μπροστά μας και προπαντός εμείς !!!