Σε όλη την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, παρακρατικές συμμορίες, ΜΑΥδες, χωροφύλακες και ο λεγόμενος “Εθνικός Στρατός”  θεωρούσαν “απόλαυση” να κόβουν τα κεφάλια σκοτωμένων ανταρτών του ΔΣΕ και με ζουρνάδες και νταούλια να μεταφέρουν τα μακάβρια “τρόπαια” τους από πόλη σε πόλη. στήνοντας γλέντια. (Είναι γνωστή η σκηνή από τον “Θίασο” του Αγγελόπουλου, με τα κομμένα κεφάλια του Άρη Βελουχιώτη και του πρωτοπαλίκαρού του Τζαβέλλα).

Κάναμε την παραπάνω εισαγωγή γιατί σαν σήμερα 12/3/1949, δυο μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, ο γραμματέας της ΕΠΟΝ Αχαΐας  Κ. Βουρδέρης και ο Ν. Πολυκράτης, αξιωματικός του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, έχασαν την ζωή τους μαχόμενοι στη θέση Παληοκωστέικα της Ρουπακιάς, στην Τριταία, ενώ αιχμαλωτίστηκε ζωντανός ο σύντροφός τους Δημήτρης Πετράτος για να εκτελεστεί λίγο αργότερα με απόφαση του στρατοδικείου.

Οι μαχητές του ΔΣΕ, είχαν κυκλωθεί μετά από προδοσία, από χωροφύλακες και οπλίτες του Εθνικού Στρατού. και έδωσαν σκληρή μάχη πριν χάσουν την ζωή τους. Τα κεφάλια των Βουρδέρης και ο Ν. Πολυκράτης αποκόπηκαν, από τους διώκτες τους, και αφού οι χωροφύλακες φωτογραφήθηκαν μαζί τους, τα περιφέρανε σε κοινή θέα στην πλατεία της Χαλανδρίτσα και σε άλλα χωριά της Τριταίας, διαλαλώντας και πανηγυρίζοντας για το “κατόρθωμα” τους.

Εδώ να σημειώσουμε ότι αυτή η μαύρη αθλιότητα, είχε πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις ώστε είχε περάσει τα σύνορα της χώρας μας, με Αμερικανικές εφημερίδες να το κάνουν πρωτοσέλιδο θέμα.  Ηταν τότε που κάτω απ’ την πίεση της κοινής γνώμης αναγκάστηκε ο Αμερικάνος πρόξενος στην Ελλάδα, να κάνει διάβημα στο μοναρχοφασιστικό καθεστώς για να πάρει την απάντηση ότι: “Οι κομμένες κεφαλές και η δημόσια επίδειξή τους αποτελούν ελληνικό έθιμο”.