Γράφει ο Συνεργάτης

Μόλις δύο μέρες μετά την αποτυχία των συνομιλιών στο Ισλαμαμπάντ, ο Ντόναλντ Τραμπ έβαλε σε εφαρμογή αυτό που απειλούσε εδώ και καιρό: πλήρη ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών. Πάνω από 10.000 Αμερικανοί στρατιώτες, δεκάδες πολεμικά πλοία και αεροσκάφη ελέγχουν πλέον κάθε πλοίο που προσπαθεί να μπει ή να βγει από τα ιρανικά λιμάνια.

Το CENTCOM πανηγυρίζει: «Σταματήσαμε πλήρως το θαλάσσιο εμπόριο του Ιράν μέσα σε 36 ώρες». Το 90% της ιρανικής οικονομίας βασίζεται στο θαλάσσιο εμπόριο. Το μήνυμα είναι σαφές: ή υποκύπτετε, ή πεινάτε.

Το BBC, με την χαρακτηριστική του «αντικειμενικότητα», μιλάει για «στοίχημα», για πλοία που πέρασαν, για κινδύνους στην παγκόσμια οικονομία και για το πώς η Κίνα καταδικάζει την κίνηση ως «επικίνδυνη». Αλλά η πραγματικότητα είναι πιο ωμή: οι ΗΠΑ, με την ανοιχτή στήριξη του Ισραήλ, χρησιμοποιούν την υπεροχή τους στη θάλασσα για να επιβάλουν οικονομική ασφυξία σε μια χώρα που αρνείται να γονατίσει. Το αν θα το κατορθώσουν ή όχι είναι μια άλλη συζήτηση.

Αυτή δεν είναι «διπλωματία». Είναι ναυτική πειρατεία με επίσημη στολή. Ο Τραμπ δεν κρύβεται πίσω από κυρώσεις και «διεθνείς οργανισμούς». Πάει κατευθείαν: όποιο πλοίο πάει Ιράν, το γυρίζουμε πίσω ή το «εξαλείφουμε» αν χρειαστεί. Και ενώ η ευρωπαϊκή αριστερά και οι φιλελεύθεροι σοκαρισμένοι μιλάνε για «παραβίαση του διεθνούς δικαίου», ξεχνούν ότι το ίδιο αυτό «δίκαιο» χρησιμοποιήθηκε για δεκαετίες για να στραγγαλίζεται η Κούβα, η Βενεζουέλα, η Συρία, η Λιβύη.

Το ρεπορτάζ για τις πρώτες 24 ώρες του ναυτικού αποκλεισμού των ιρανικών λιμανιών από τις ΗΠΑ αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο από μια απλή «στρατιωτική κίνηση».

Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν από το BBC News (μέσα από αναλύσεις τύπου Verify), καταγράφονται αντικρουόμενες εικόνες: από τη μία οι επίσημες διαβεβαιώσεις ότι ο αποκλεισμός εφαρμόζεται πλήρως και από την άλλη δεδομένα ναυσιπλοΐας που δείχνουν ότι πλοία εξακολουθούν να κινούνται στην περιοχή.

Δεν πρόκειται για «τεχνική αστοχία». Είναι η ίδια η φύση της επιβολής: μια πραγματικότητα που δεν χωράει στα δελτία Τύπου. Όταν μια υπερδύναμη επιχειρεί να ελέγξει θαλάσσιες αρτηρίες ζωής, η εικόνα που προβάλλεται και η πραγματικότητα που καταγράφεται δεν συμπίπτουν.

Και όμως, όλο αυτό παρουσιάζεται ως «σταθερότητα» και «ασφάλεια». Με όρους γεωπολιτικής σκακιέρας, με χάρτες και κινήσεις στόλου. Μόνο που πίσω από τα «τετράγωνα» βρίσκονται λαοί, οικονομίες και κοινωνίες που πληρώνουν το κόστος.

Η αντίφαση των πρώτων ωρών δεν είναι απλώς επιχειρησιακή. Είναι πολιτική. Δείχνει ότι ακόμα και η πιο ωμή επίδειξη ισχύος χρειάζεται ένα αφήγημα για να σταθεί. Και αυτό το αφήγημα, όσο κι αν γυαλίζεται, δεν μπορεί να κρύψει ότι μιλάμε για έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων.

Το ζήτημα δεν είναι αν ο αποκλεισμός «δουλεύει». Το ζήτημα είναι ποιος αποφασίζει ότι έχει το δικαίωμα να τον επιβάλλει — και πόσο ακόμα θα βαφτίζεται η επιβολή «ειρήνη».