Η Ντόρα Μπακογιάννη εμφανίστηκε πανηγυρίζοντας για την καταδίκη του Στέφανου Χίου, μιλώντας για «αξιοπρέπεια», «όρια» και «Δικαιοσύνη».

Βέβαια κανείς δεν πρόκειται να υπερασπιστεί τον οχετό που επί χρόνια ξεχείλιζε από τα πρωτοσέλιδα του «Μακελειού». Τα δείγματα είναι γνωστά και αποκρουστικά. Χυδαιότητα, κανιβαλισμός, συκοφαντία, πολιτικός υπόκοσμος σε μορφή εφημερίδας.

Υπάρχει όμως μια τεράστια λεπτομέρεια που η Ντόρα «ξεχνά»..

Όλα αυτά τα χρόνια που το «Μακελειό» κυκλοφορούσε με πρωτοσέλιδα επιπέδου υπονόμου, που διαπόμπευε ανθρώπους, σπίλωνε οικογένειες, έσερνε νεκρούς και ζωντανούς στη λάσπη, το πολιτικό σύστημα έκανε ότι δεν βλέπει. Οι κυβερνήσεις, οι μηχανισμοί εξουσίας, οι εισαγγελείς, οι καναλάρχες, οι επιχειρηματίες, ολόκληρο το καθεστώς άφηναν αυτή τη βιομηχανία βόθρου να λειτουργεί κανονικά.

Γιατί;

Γιατί τέτοιες φυλλάδες δεν υπάρχουν έξω από το σύστημα. Είναι κομμάτι του. Είναι οι παρακρατικοί αποχετευτικοί σωλήνες του. Εκεί διοχετεύεται η λάσπη που δεν μπορούν να πετάξουν ανοιχτά τα «σοβαρά» ΜΜΕ. Εκεί στήνονται εκβιασμοί, προσωπικές δολοφονίες χαρακτήρων, υπόγεια μηνύματα και βρώμικες αποστολές.

Και τώρα ξαφνικά ανακάλυψαν την «ηθική στη δημοσιογραφία».

Ποιοι; Αυτοί που κυβέρνησαν έναν τόπο όπου οι μιντιάρχες τρώνε δημόσιο χρήμα με τη σέσουλα. Αυτοί που έστησαν μηχανισμούς προπαγάνδας τύπου «λίστα Πέτσα». Αυτοί που έχουν μετατρέψει τα μεγάλα κανάλια σε γραφεία Τύπου της εξουσίας. Αυτοί που θυμούνται τη «δημοκρατία» μόνο όταν θίγονται προσωπικά.

Το πιο εξοργιστικό όμως είναι άλλο.

Η Ντόρα παρουσιάζει την υπόθεση σαν θρίαμβο της Δικαιοσύνης απέναντι στη χυδαιότητα. Μόνο που η ίδια πολιτική οικογένεια δεν είχε κανένα πρόβλημα να συνυπάρχει επί δεκαετίες με έναν δημόσιο βίο γεμάτο διαπλοκή, παρακρατισμό, διασυνδέσεις επιχειρηματιών, κρατικών μηχανισμών και μιντιακών συμμοριών.

Ας μην παριστάνουν λοιπόν τους αθώους.

Το «Μακελειό» δεν έπεσε από τον ουρανό. Το γέννησε η ίδια σαπισμένη πολιτική και μιντιακή πραγματικότητα που σήμερα κάνει πως σοκάρεται. Το εξέθρεψε ένα σύστημα που χρειάζεται τον βούρκο για να επιβιώνει. Ένα καθεστώς που από τη μία φοράει το κουστούμι της «θεσμικής ευπρέπειας» και από την άλλη χρησιμοποιεί υπόγειους μηχανισμούς λάσπης όταν πρέπει να τελειώνει λογαριασμούς.

Και κάτι τελευταίο:

Όταν τα πρωτοσέλιδα του Χίου χτυπούσαν πολιτικούς αντιπάλους, αγωνιστές, δημοσιογράφους ή ανθρώπους χωρίς ισχύ, δεν είδαμε τέτοια πρεμούρα για τα «όρια». Τότε επικρατούσε η γνωστή βολική αφωνία.

Τώρα που ο βόθρος ακούμπησε το ίδιο το καθεστώς, θυμήθηκαν ξαφνικά την «ποιότητα της δημοσιογραφίας».

Αργά. Πολύ αργά.

Υ.Γ: Και κάτι άλλο. Γιατί όσους πολιτικούς, και όχι, μόνο έθιξε το Μακελειό δεν ακολούθησαν την τακτική της Ντόρας να προσφύγουν στα αστικά δικαστήρια;