Η κρίση στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από επικοινωνιακά τεχνάσματα και τηλεοπτικές παραστάσεις «ενότητας». Το κυβερνητικό στρατόπεδο τρίζει. Και οι ρωγμές δεν είναι πια θεωρητικές. Παίρνουν πολιτική μορφή, οργανώνονται, αποκτούν εκδοτικά στηρίγματα και ετοιμάζονται να εκφραστούν ανοιχτά.

Το νέο κόμμα του Αντώνης Σαμαράς δεν αποτελεί πλέον πολιτικό κουτσομπολιό των διαδρόμων. Είναι ένα σχέδιο σε εξέλιξη. Ένα σχέδιο που, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, βρίσκεται στην τελική ευθεία. Και το Μαξίμου το γνωρίζει πολύ καλά.

Η παραίτηση της Ιωάννας Γκελεστάθη, το συντονισμένο κείμενο παραίτησης από την Ν.Δ  των 10 στελεχών που δημοσιεύεται σήμερα στη «Δημοκρατία» και οι ολοένα πυκνότερες δημόσιες διαφοροποιήσεις δεν είναι μεμονωμένα επεισόδια. Είναι τα πρώτα οργανωμένα σημάδια μιας δεξιάς ανταρσίας απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη και στο μοντέλο εξουσίας που εκπροσωπεί.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ουσιαστικό ζήτημα: ποιος δίνει βήμα σε αυτή τη «νέα δεξιά έκφραση» και ποια οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα προετοιμάζουν ήδη το έδαφος;

Η εφημερίδα «Δημοκρατία» δεν είναι ένα τυχαίο έντυπο. Ανήκει στον Όμιλο Φιλιππάκη, έναν από τους ισχυρότερους συντηρητικούς εκδοτικούς μηχανισμούς της χώρας, που ελέγχει επίσης την «Εστία», την «Espresso», τη «Θεσσαλονίκη», την «Ελευθερία», την «Ορθόδοξη Αλήθεια», τον «Έλληνα Αγρότη» και σειρά άλλων εντύπων με σαφή ιδεολογική κατεύθυνση. Ένα εκδοτικό σύμπλεγμα που εδώ και χρόνια επενδύει στον εθνικισμό, στην πατριδοκαπηλία, στον συντηρητισμό και στην καλλιέργεια ενός ιδιότυπου «αντισυστημισμού» — πάντοτε βέβαια μέσα στα ασφαλή όρια του ίδιου του συστήματος.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο ότι ακριβώς μέσα από αυτό το μιντιακό οικοσύστημα προωθείται τόσο επιθετικά η αφήγηση περί «παράταξης που έχασε την ψυχή της». Ούτε είναι σύμπτωση ότι η σαμαρική πτέρυγα βρίσκει πλέον καθημερινό βήμα στα συγκεκριμένα μέσα.

Το μήνυμα είναι σαφές: τμήματα του παραδοσιακού δεξιού κατεστημένου φαίνεται πως προετοιμάζουν ήδη τη μετα-Μητσοτάκη εποχή. Και ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται ως το πολιτικό όχημα μιας νέας εθνικιστικής, «πατριωτικής» ανασύνθεσης της Δεξιάς.

Αν αυτό το σχέδιο προχωρήσει με ισχυρή οικονομική και μιντιακή στήριξη, τότε οι δημοσκοπικές εκτιμήσεις του 5% ή 6% μπορεί να αποδειχθούν εξαιρετικά αφελείς. Ο Μεσσήνιος πολιτικός γνωρίζει καλά πώς να ενεργοποιεί τα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας. Διαθέτει δίκτυα στον εθνικιστικό χώρο, επαφές με την παραδοσιακή δεξιά βάση και την ικανότητα να επενδύει πολιτικά στο αίσθημα «προδοσίας» που καλλιεργείται σε ένα κομμάτι των ψηφοφόρων της ΝΔ.

Για πολλούς από αυτούς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρείται πλέον εκπρόσωπος μιας απολύτως νεοφιλελεύθερης, ακραία φιλοατλαντικής και αποκομμένης από την παραδοσιακή Δεξιά ελίτ. Ενός πολιτικού προσωπικού που αντιμετωπίζεται ως υπερβολικά «κεντρώο», υπερβολικά δεμένο με τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον, ανεπαρκώς «σκληρό» σε ζητήματα μεταναστευτικού, εθνικής κυριαρχίας και κοινωνικών «αξιών».

Και εδώ βρίσκεται ο μεγάλος φόβος του Μαξίμου: όχι απλώς η απώλεια ορισμένων στελεχών, αλλά η πιθανότητα συγκρότησης ενός οργανωμένου δεξιού πόλου που θα αφαιρεί συστηματικά ψήφους από τα δεξιά της ΝΔ, συνομιλώντας πολιτικά με τμήματα της Ελληνική Λύση, της Νίκη και τους απογοητευμένους νεοδημοκράτες.

 Η Δεξιά δεν είναι ενιαία. Ποτέ δεν ήταν. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στους νεοφιλελεύθερους τεχνοκράτες, στους εθνικιστές, στους «κοσμοπολίτες» διαχειριστές και στους παραδοσιακούς δεξιούς μηχανισμούς οξύνονται επικίνδυνα.

Η ΝΔ κατάφερε να κυριαρχήσει εκλογικά αξιοποιώντας τη φθορά του ΣΥΡΙΖΑ, τη διάψευση ελπίδων και την κοινωνική απογοήτευση. Δεν κατάφερε όμως ποτέ να ενώσει πραγματικά τον χώρο της ελληνικής Δεξιάς. Οι αντιφάσεις παρέμεναν κάτω από το χαλί. Τώρα επιστρέφουν με εκκωφαντικό τρόπο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο λαός έχει να περιμένει κάτι θετικό από μια νέα εκδοχή της Δεξιάς. Ούτε από έναν νέο πολιτικό φορέα που θα επενδύει στον εθνικισμό, στον αυταρχισμό και στην πατριωτική δημαγωγία. Δεν πανηγυρίζουμε επειδή αλλάζουν στρατόπεδα οι διαχειριστές της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής.

Η πραγματική διέξοδος δεν βρίσκεται ούτε στον Μητσοτάκη ούτε στον Σαμαρά. Ούτε στα εκδοτικά συγκροτήματα που θα επιλέξουν ποιον δεξιό «σωτήρα» θα στηρίξουν ανάλογα με τα συμφέροντά τους.

Βρίσκεται μόνο στην ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, του εργατικού κινήματος και των κοινωνικών αγώνων.

Η «παράταξη έχασε την ψυχή της», λένε οι 10 σαμαρικοί.
Ο λαός όμως έχει χάσει πολύ περισσότερα: μισθούς, δικαιώματα, αξιοπρέπεια και εμπιστοσύνη σε ένα πολιτικό σύστημα που ανακυκλώνει συνεχώς τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια συμφέροντα και τις ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές.

Και αυτό δεν αλλάζει με νέες εκδοχές της Δεξιάς.