Δεν προλάβαμε να συνέλθουμε από τον εφιάλτη στο Περιστέρι, όπου έξι μικρά παιδάκια ηλικίας 3 έως 13 ετών ζούσαν σαν ζώα σε ένα δωμάτιο-τρώγλη 27 τετραγωνικών, μέσα σε περιττώματα, σκουπίδια και απόλυτη εξαθλίωση. Και να που η καπιταλιστική «κανονικότητα» μας χτυπάει ξανά κατάμουτρα: τρία ακόμα αθώα πλάσματα, 7, 5 και 3 ετών, βρέθηκαν να βιώνουν την ίδια κόλαση στους Αγίους Αναργύρους.

Μια ακόμα οικογένεια, ένα ακόμα σπίτι γεμάτο μούχλα, βρωμιά, μπάζα και απόλυτη έλλειψη στοιχειωδών συνθηκών υγιεινής. Τα παιδιά μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο Παίδων, οι γονείς συνελήφθησαν για παραμέληση, και η «δικαιοσύνη» θα κινηθεί με τους γνωστούς ρυθμούς της.

Και μετά; Τίποτα. Το σύστημα θα συνεχίσει να παράγει φτώχεια, απόγνωση και εγκληματική αδιαφορία.Αυτές οι ιστορίες δεν είναι μεμονωμένες «παραμέλησεις». Είναι η ζωντανή απόδειξη της ταξικής βίας που ασκεί το κράτος των ελίτ ενάντια στην εργατική τάξη.

Όταν οι μισθοί είναι ψίχουλα, τα επιδόματα κόβονται με το τσουβάλι, τα ενοίκια και τα σούπερ μάρκετ απορροφούν κάθε ευρώ, οι κοινωνικές υπηρεσίες λειτουργούν σαν γραφειοκρατικά φαντάσματα και η «πρόνοια» περιορίζεται σε ανακοινώσεις και φωτογραφίες, τότε η φτώχεια γίνεται εγκληματική.

Κάποιοι γονείς δεν γεννιούνται «τέρατα». Γίνονται θύματα ενός συστήματος που τους συνθλίβει. Η ανεργία, η επισφάλεια, η ψυχική κατάρρευση, η έλλειψη στέγης και υγείας δεν είναι «προσωπικές ευθύνες». Είναι πολιτικές επιλογές. Επιλογές μιας κυβέρνησης και ενός ευρωπαϊκού καπιταλισμού που προτιμά να τροφοδοτεί τράπεζες, εφοπλιστές και μεγαλοεπιχειρηματίες παρά να εξασφαλίζει σε κάθε παιδί ένα σπίτι με φως, νερό, καθαριότητα και αξιοπρέπεια.

Πόσα ακόμα παιδιά πρέπει να βρεθούν σε τρώγλες για να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα είναι δομικό;

Πόσες οικογένειες πρέπει να διαλυθούν; Πόσοι «ειδικοί» και «κοινωνικοί λειτουργοί» θα συνεχίσουν να κοιτάζουν αλλού μέχρι να υπάρξει η επόμενη «είδηση σοκ»;

Πόσα ακόμα παιδιά πρέπει να βρεθούν να ζουν μέσα στις τρώγλες για να παραδεχτούμε ότι το πρόβλημα δεν είναι ατομικό αλλά βαθιά πολιτικό και κοινωνικό; Πόσες οικογένειες πρέπει να διαλυθούν μέχρι να σταματήσει η υποκρισία περί «ατομικής ευθύνης»;

Εμείς, δεν θα πέσουμε στην παγίδα του εύκολου ανθρωπισμού που φορτώνει όλο το βάρος στους γονείς και αθωώνει το σύστημα που γεννά τη φτώχεια, την απόγνωση και την κοινωνική αποσύνθεση.

Τα παιδιά της εργατικής τάξης δεν είναι αριθμοί στα αστυνομικά δελτία. Δεν είναι «ειδήσεις σοκ» για τηλεοπτική κατανάλωση. Είναι το μέλλον μιας κοινωνίας που το σύστημα καταδικάζει καθημερινά στη μιζέρια και την εγκατάλειψη.

Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή.

Οργή, αλληλεγγύη και συλλογικός αγώνας απέναντι σε ένα σύστημα που μετατρέπει τη ζωή των πιο αδύναμων σε κοινωνικό ερείπιο.