Η Ελβετία, το «ουδέτερο» προπύργιο του ευρωπαϊκού τραπεζικού κεφαλαίου, ανακοίνωσε ότι θα ανοίξει επιτέλους τους μακροχρόνια σφραγισμένους φακέλους για τον Γιόζεφ Μένγκελε, τον «Άγγελο του Θανάτου» του Άουσβιτς. Τους φακέλους που θα κρατούσε κλειστούς μέχρι το 2071, επικαλούμενη «εθνική ασφάλεια» και προστασία πηγών.

Μετά από δεκαετίες συστηματικής άρνησης σε ιστορικούς και ερευνητές, και υπό την πίεση έφεσης, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών (FIS) υποχρεώνεται να δώσει πρόσβαση – βέβαια «υπό όρους και προϋποθέσεις» που δεν έχουν ακόμα καθοριστεί.

Κλασική ελβετική τακτική: λίγη διαφάνεια για να σωθεί η εικόνα, αλλά όχι τόση ώστε να εκτεθούν πραγματικά τα σκοτεινά δίκτυα.

Γιατί η Ελβετία προστάτευε τόσο σθεναρά τον Μένγκελε;

Γιατί ένας από τους χειρότερους εγκληματίες πολέμου, υπεύθυνος για φρικαλεότητες, πειράματα σε παιδιά, μαζικές δολοφονίες και «επιλογές» στην ράμπα του Άουσβιτς, κατάφερε να κυκλοφορεί ελεύθερα μετά τον πόλεμο, να επισκέπτεται την Ελβετία (υπάρχουν αναφορές για διακοπές το 1956 και στάση το 1961) και να παραμένει άπιαστος για χρόνια;

Η απάντηση είναι απλή και ταξική: Το δυτικό καπιταλιστικό σύστημα δεν πολέμησε τον φασισμό για να εξαλείψει τη βαρβαρότητα, αλλά για να τον ανακυκλώσει και να τον χρησιμοποιήσει ενάντια στον πραγματικό εχθρό – τον κομμουνισμό και την εργατική τάξη.

Μετά το 1945, οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Δυτική Γερμανία και η «ουδέτερη» Ελβετία έγιναν καταφύγιο για χιλιάδες ναζί επιστήμονες, γιατρούς, αξιωματικούς και οικονομικούς συνεργάτες. Μέσω της Operation Paperclip και παρόμοιων προγραμμάτων, οι ναζί προσλήφθηκαν, προστατεύτηκαν, ξεπλύθηκαν και ενσωματώθηκαν στις δομές του ΝΑΤΟ, των μυστικών υπηρεσιών και της επιστημονικής κοινότητας.

Ο Μένγκελε δεν ήταν εξαίρεση. Ήταν μέρος του ίδιου μηχανισμού που επέτρεψε σε εγκληματίες να ζήσουν άνετα με τα λάφυρα του Ολοκαυτώματος, κατατεθειμένα σε ελβετικές τράπεζες.

Η Ελβετία δεν ήταν απλώς «ουδέτερη». Ήταν ο μεγάλος τραπεζίτης του Τρίτου Ράιχ, αυτός που διατηρούσε χρυσό από δόντια θυμάτων, λογαριασμούς ναζί και εταιρικές σχέσεις με το γερμανικό κεφάλαιο.

Μετά τον πόλεμο, η ίδια χώρα προστάτευε τα αρχεία για να μην αποκαλυφθούν οι διασυνδέσεις της με το ναζιστικό δίκτυο διαφυγής (ODESSA και άλλα).

Σήμερα, που το φασιστικό τέρας ξανασηκώνει κεφάλι σε Ευρώπη και Αμερική, με κυβερνήσεις ακροδεξιές, ρατσισμό και αντισημιτισμό να κανονικοποιούνται, η μερική αποκάλυψη αυτών των αρχείων έρχεται σαν υπενθύμιση: Ο καπιταλισμός δεν έχει κανένα πρόβλημα να συνεργαστεί με φασίστες όταν εξυπηρετεί τα συμφέροντά του.

Δεν περιμένουμε από την ελβετική δικαιοσύνη και τις μυστικές υπηρεσίες να μας πουν όλη την αλήθεια. Θα δώσουν ό,τι τους συμφέρει, θα σβήσουν ονόματα, θα «προστατεύσουν πηγές». Αλλά ακόμα και αυτό το ψίχουλο είναι αρκετό για να θυμηθούμε: Το αντιφασιστικό μέτωπο δεν ήταν ποτέ υπόθεση των ιμπεριαλιστών.
Η πραγματική πάλη ενάντια στον φασισμό περνάει μέσα από την ταξική πάλη ενάντια στο σύστημα που τον γεννά και τον ανακυκλώνει.
Τα εγκλήματα του Άουσβιτς δεν είναι «παρελθόν». Είναι προειδοποίηση για το μέλλον, όσο το κεφάλαιο κυριαρχεί.

Απαιτούμε πλήρη, χωρίς λογοκρισία, άνοιγμα όλων των αρχείων – όχι μόνο για τον Μένγκελε, αλλά για όλα τα ναζιστικά δίκτυα που προστάτευσε η Δύση.Μέχρι την τελική συντριβή του φασισμού και του καπιταλισμού που τον θρέφει. Ποτέ ξανά Άουσβιτς. Ποτέ ξανά φασισμός.