“Την τελευταία του πνοή άφησε 63χρονος εργαζόμενος στο εργοτάξιο της «Ελληνικός Χρυσός» – Εξαντλητικές συνθήκες καταγγέλλει η Ομοσπονδία Οικοδόμων”. διαβάζουμε στην ιστοσελίδα 902.

Για άλλη μια φορά …
Δεν είναι «κακιά στιγμή».
Δεν είναι «η κακιά η ώρα».
Δεν είναι «ανθρώπινο λάθος».

Τα σχεδόν καθημερινά εργατικά “ατυχήματα” που γεμίζουν τις ειδησεογραφικές σελίδες με νεκρούς, σακατεμένους και ακρωτηριασμένους εργάτες είναι εργοδοτικά εγκλήματα με πολιτική υπογραφή.

Από την Κάλυμνο μέχρι το Αγρίνιο, από το Ρέθυμνο μέχρι τη Βοιωτία και τα εργοτάξια – κάτεργα του Ελληνικού και της «Ελληνικός Χρυσός», η εικόνα είναι κοινή:
Εξαντλητικά ωράρια, ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας, εργολαβίες – σφαγεία, ελαστική εργασία, τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς και ένας εργάτης που αντιμετωπίζεται σαν αναλώσιμο υλικό.

Οι μυλόπετρες του εργοδοτικού κέρδους αλέθουν καθημερινά ανθρώπινες ζωές.

Και το κράτος όχι μόνο δεν παρεμβαίνει για να σταματήσει αυτή τη βαρβαρότητα, αλλά λειτουργεί σαν πολιτικός και νομοθετικός συνέταιρος της εργοδοσίας.

Τι άλλο σημαίνει η θεσμοθέτηση της 13ωρης εργασίας;
Τι άλλο σημαίνει η διάλυση των ελεγκτικών μηχανισμών;
Τι άλλο σημαίνει η υποστελέχωση της Επιθεώρησης Εργασίας, η ασυδοσία των εργολάβων και η πλήρης μετατροπή των χώρων δουλειάς σε ζώνες χωρίς δικαιώματα;

Οταν ένας εργαζόμενος δουλεύει εξαντλημένος 10, 12 και 13 ώρες, όταν φοβάται να ζητήσει μέτρα προστασίας για να μη χάσει το μεροκάματο, όταν ανεβαίνει σε σκαλωσιές – παγίδες ή χειρίζεται μηχανήματα χωρίς ουσιαστικούς κανόνες ασφαλείας, τότε το «ατύχημα» είναι προδιαγεγραμμένο.

Αυτό που παρουσιάζουν ως «ανάπτυξη» χτίζεται πάνω σε αίμα εργατών.

Οι ίδιες κυβερνήσεις που πανηγυρίζουν για «επενδύσεις – μαμούθ» και ρεκόρ κερδοφορίας κάνουν τα στραβά μάτια όταν εργάτες σκοτώνονται σε εργοτάξια, ορυχεία, αποθήκες, σούπερ μάρκετ και βιομηχανίες. Γιατί στο σημερινό σύστημα, η ανθρώπινη ζωή κοστίζει λιγότερο από τα κέρδη των εργολάβων.

Και κάθε φορά που ένας εργάτης σκοτώνεται, κάθε φορά που ένας άνθρωπος γυρίζει σακατεμένος σπίτι του – αν γυρίσει –, το πολιτικό σύστημα βγάζει την ίδια υποκριτική ανακοίνωση περί «διερεύνησης των αιτιών».

Οι αιτίες όμως είναι γνωστές.

Είναι η πολιτική που μετατρέπει την εργασία σε σύγχρονη γαλέρα.
Είναι η πολιτική που θεωρεί τα μέτρα ασφαλείας «κόστος».
Είναι η πολιτική που βαφτίζει «ευελιξία» τη διάλυση κάθε εργασιακού δικαιώματος.
Είναι η πολιτική που θέλει τον εργαζόμενο φοβισμένο, εξαντλημένο και αναλώσιμο.

Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι η μοιρολατρία.

Απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία και την κρατική συνενοχή, η μόνη πραγματική απάντηση είναι η οργάνωση στους χώρους δουλειάς, ο συλλογικός αγώνας, τα σωματεία που δεν υποτάσσονται και η διεκδίκηση του αυτονόητου:

Να μη φεύγει κανείς για το μεροκάματο και να μην ξέρει αν θα γυρίσει ζωντανός σπίτι του.